Προς εκδίκαση η αγωγή δικαστικής λειτουργού και του δικηγόρου συζύγου της κατά του Δικηγορικού Συλλόγου Ρόδου

• Στις 17 Σεπτεμβρίου 2026 επανέρχεται προς εκδίκαση η υπόθεση που είχε αναβληθεί αυτεπαγγέλτως τον Μάρτιο, επειδή ο Σύλλογος δεν είχε καταθέσει φάκελο • Οι ενάγοντες ζητούν συμβολική αποζημίωση 10.000 ευρώ έκαστος, επιμένοντας ότι το ζητούμενο είναι η δικαστική αναγνώριση της προσβολής που υποστηρίζουν ότι υπέστησαν

Λίγες ημέρες απομένουν για μια δίκη που, παρότι έχει ως αντικείμενο ένα ποσό χαρακτηρισμένο από τους ίδιους τους ενάγοντες ως συμβολικό, φέρει βάρος που ξεπερνά κατά πολύ την οικονομική της διάσταση.
Στις 17 Σεπτεμβρίου 2026 το 2ο Τμήμα της Μονομελούς σύνθεσης του Διοικητικού Πρωτοδικείου Ρόδου καλείται να εξετάσει την αγωγή που άσκησαν μια δικαστική λειτουργός και ο ημεδαπός δικηγόρος σύζυγός της κατά του Δικηγορικού Συλλόγου Ρόδου. Πρόκειται για τη δεύτερη προσπάθεια να συζητηθεί η υπόθεση, καθώς η αρχική δικάσιμος της 19ης Μαρτίου 2026 δεν οδήγησε σε συζήτηση επί της ουσίας. Το δικαστήριο ανέβαλε τότε αυτεπαγγέλτως, με τη διαπίστωση ότι ο εναγόμενος Σύλλογος δεν είχε προσκομίσει τον φάκελο της υπόθεσης.
Το στοιχείο αυτό δεν είναι αμελητέο. Σε μια διαφορά όπου ο πυρήνας των αιτιάσεων αφορά ακριβώς στον τρόπο με τον οποίο ένας θεσμικός φορέας έλαβε απόφαση και ενήργησε σε βάρος τρίτων, η απουσία φακέλου κατά την πρώτη δικάσιμο μετέθεσε χρονικά την κρίση και άφησε, για ένα ακόμη εξάμηνο, αναπάντητα τα ερωτήματα που θέτει η αγωγή. Οι ενάγοντες, από την πλευρά τους, είχαν ήδη δηλώσει τους μάρτυρες απόδειξης των ισχυρισμών τους.
Το αίτημα και το πραγματικό διακύβευμα
Οι ενάγοντες ζητούν να υποχρεωθεί ο Δικηγορικός Σύλλογος Ρόδου να καταβάλει σε καθέναν από τους δύο το ποσό των 10.000 ευρώ για ηθική βλάβη, με τόκους από την επίδοση της αγωγής έως την πλήρη εξόφληση. Στο ίδιο το δικόγραφο διευκρινίζεται, ωστόσο, ότι το ποσό έχει συμβολικό χαρακτήρα. Εκείνο που, όπως αναφέρουν, προέχει για τους ίδιους είναι να αναγνωρισθεί δικαστικά ότι προσβλήθηκε η προσωπικότητά τους και η επαγγελματική τους υπόσταση, ότι αμφισβητήθηκε η προσωπική και επαγγελματική τους εντιμότητα και ότι όλα αυτά συνέβησαν χωρίς να τους δοθεί ποτέ ο λόγος.
Η νομική βάση της αγωγής στηρίζεται στην ευθύνη νομικού προσώπου δημοσίου δικαίου και στις διατάξεις για την προστασία της προσωπικότητας. Παράλληλα, οι ενάγοντες επικαλούνται παραβίαση του δικαιώματος προηγούμενης ακρόασης, όπως αυτό κατοχυρώνεται στο άρθρο 20 του Συντάγματος και στο άρθρο 6 της ΕΣΔΑ, καθώς και θεμελιωδών αρχών του διοικητικού δικαίου. Το επιχείρημα είναι απλό στη διατύπωσή του και ακριβώς γι’ αυτό δύσκολο να παρακαμφθεί. Κρίθηκαν, χαρακτηρίσθηκαν και αναφέρθηκαν ονομαστικά σε επίσημο έγγραφο που έφθασε στην κορυφή της δικαιοσύνης, χωρίς κανείς να τους ρωτήσει προηγουμένως τίποτα.
Μια μετάθεση με πλήρη νομιμοποίηση
Η ιστορία ξεκινά από μια υπηρεσιακή μεταβολή που, σύμφωνα με τα στοιχεία της αγωγής, δεν είχε τίποτε το ασυνήθιστο. Η δικαστική λειτουργός υπηρετεί στη δικαιοσύνη από το 2007 και κατά τον κρίσιμο χρόνο έφερε τον βαθμό της Προέδρου Πρωτοδικών. Η μετάθεσή της από το Πρωτοδικείο Κω στο Πρωτοδικείο Ρόδου αποφασίσθηκε από το Ανώτατο Δικαστικό Συμβούλιο στις 12 Ιουλίου 2024, κατόπιν δικής της αίτησης, και ολοκληρώθηκε με την έκδοση Προεδρικού Διατάγματος στις 26 Ιουλίου 2024, μετά από πρόταση του υπουργού Δικαιοσύνης και δημοσίευση στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως. Πρόκειται, δηλαδή, για διαδικασία που πέρασε από όλα τα προβλεπόμενα θεσμικά φίλτρα.
Οι ενάγοντες επισημαίνουν επιπλέον ότι τα καθήκοντα της διευθύνουσας του Πρωτοδικείου Ρόδου έχουν κυρίως οργανωτικό και διοικητικό χαρακτήρα, χωρίς ουσιαστική εμπλοκή σε μεγάλο όγκο δικαστικών υποθέσεων. Και, το σημαντικότερο, παραπέμπουν στο άρθρο 49 του ν. 4938/2022, το οποίο, όπως υποστηρίζουν, προβλέπει μεν κώλυμα για την υπηρεσία δικαστικού λειτουργού σε πόλη όπου ο ή η σύζυγος ασκεί δικηγορία, εξαιρεί όμως ρητά πόλεις όπως η Ρόδος. Με άλλα λόγια, κατά τους ενάγοντες, ο ίδιος ο νομοθέτης είχε ήδη απαντήσει στο ερώτημα που ο Σύλλογος επέλεξε να θέσει εκ νέου.

Η έκτακτη συνεδρίαση και η εισήγηση που δεν εισακούσθηκε
Στις 16 Ιουλίου 2024, τέσσερις μόλις ημέρες μετά την απόφαση του Ανώτατου Δικαστικού Συμβουλίου, συγκλήθηκε έκτακτη συνεδρίαση του διοικητικού συμβουλίου του Δικηγορικού Συλλόγου για την επομένη, με μοναδικό θέμα ημερήσιας διάταξης την τοποθέτηση νέων δικαστών στο Πρωτοδικείο Ρόδου. Το θέμα ήταν διατυπωμένο γενικά. Η συζήτηση, όμως, σύμφωνα με όσα περιγράφονται στην αγωγή, επικεντρώθηκε στην πράξη αποκλειστικά στη συγκεκριμένη μετάθεση, με αναφορές τόσο στο νόμιμο όσο και στο ηθικό της, και με τοποθετήσεις που αφορούσαν και τους δύο συζύγους.
Ο δεύτερος ενάγων, ο οποίος ήταν τότε μέλος του διοικητικού συμβουλίου και παρέμεινε σε αυτό μέχρι την παραίτησή του στις 7 Ιανουαρίου 2025, κατέθεσε εισήγηση στη συνεδρίαση της 17ης Ιουλίου 2024. Υποστήριξε ότι δεν συντρέχει κώλυμα για τη Ρόδο και ότι, ελλείψει σχετικής νομοθετικής πρόβλεψης, δεν μπορεί να στερηθεί από μια οικογένεια το δικαίωμα της συμβίωσης, ύστερα από πολυετή υπηρεσία της συζύγου του σε διαφορετικές περιοχές της χώρας. Δεν περιορίσθηκε σε γενικές διαβεβαιώσεις. Όπως αναφέρεται στην αγωγή, προσκόμισε πλήρη πίνακα προεισπράξεων για τα έτη 2023 και 2024, από τον οποίο, κατά τους ενάγοντες, τεκμηριώνεται πόσο ελάχιστες ήταν οι παραστάσεις του ίδιου και του γραφείου του στις συνθέσεις όπου θα μπορούσε ενδεχομένως να μετέχει η σύζυγός του. Η επαγγελματική διασταύρωση, με άλλα λόγια, εμφανιζόταν στα στοιχεία περισσότερο θεωρητική παρά πραγματική.
Η επιστολή προς τον Άρειο Πάγο
Παρά τις εξηγήσεις και τα στοιχεία που είχαν τεθεί υπόψη του συμβουλίου, ο Σύλλογος προχώρησε. Κεντρικό στοιχείο της αγωγής αποτελεί επιστολή με ημερομηνία 22 Ιουλίου 2024, η οποία απεστάλη στις 26 Ιουλίου 2024 προς την Πρόεδρο του Αρείου Πάγου, την ίδια δηλαδή ημέρα κατά την οποία εκδιδόταν το Προεδρικό Διάταγμα της μετάθεσης. Με την επιστολή ζητήθηκε η ανάκληση της μετάθεσης της δικαστικής λειτουργού. Οι ενάγοντες υποστηρίζουν ότι το κείμενο δεν περιορίσθηκε στη διατύπωση θεσμικής επιφύλαξης, αλλά περιέλαβε βολές προσωπικές και επαγγελματικές εναντίον και των δύο, τις οποίες χαρακτηρίζουν ατεκμηρίωτες, επιθετικές και δυσφημιστικές.
Εδώ εντοπίζεται και το σημείο που οι ενάγοντες θεωρούν καθοριστικό. Πριν από τη διατύπωση τέτοιων κρίσεων, όπως αναφέρουν, δεν ζητήθηκαν εξηγήσεις από τους ίδιους, δεν κλήθηκαν σε ακρόαση και δεν τους δόθηκε καμία δυνατότητα να απαντήσουν σε όσα τους αποδίδονταν. Τα πρόσωπά τους, ωστόσο, αναφέρονται και κρίνονται στο σκεπτικό της απόφασης και στις διατυπώσεις που ακολούθησαν. Η βλάβη, κατά τους ενάγοντες, εντάθηκε από το γεγονός ότι το περιεχόμενο δεν παρέμεινε εντός του Συλλόγου, αλλά διαβιβάσθηκε σε ανώτερους λειτουργούς της δικαιοσύνης και σε τρίτους, αποκτώντας έτσι τα χαρακτηριστικά διοικητικής πράξης με εξωτερικά αποτελέσματα.
Το ζήτημα της αρμοδιότητας
Πέρα από τη διαδικαστική διάσταση, η αγωγή θέτει ένα ερώτημα θεσμικής τάξης που αναμένεται να απασχολήσει το δικαστήριο. Μπορεί ένας Δικηγορικός Σύλλογος να αποφαίνεται, να κρίνει και να χαρακτηρίζει πρόσωπα που δεν είναι μέλη του και δεν υπάγονται στην πειθαρχική του εξουσία; Η δικαστική λειτουργός δεν είναι δικηγόρος. Δεν υπόκειται σε καμία εποπτεία του Συλλόγου. Η μετάθεσή της αποτελεί ζήτημα που ανήκει αποκλειστικά στα όργανα της δικαιοσύνης και της πολιτείας. Οι ενάγοντες κάνουν λόγο για θεσμική εκτροπή και εντάσσουν το ερώτημα στο ευρύτερο πλαίσιο των ορίων που οφείλει να τηρεί κάθε συλλογικό όργανο, ιδίως όταν απευθύνεται στην ανώτατη δικαστική αρχή της χώρας για θέματα συγκρότησης και διοίκησης δικαστηρίων.
Οι συνέπειες που ακολούθησαν
Η αλληλουχία των γεγονότων που ακολούθησαν καταγράφεται στην αγωγή με ημερομηνίες. Η δικαστική λειτουργός ανέλαβε καθήκοντα στη Ρόδο στις 16 Σεπτεμβρίου 2024. Τέσσερις ημέρες αργότερα, στις 20 Σεπτεμβρίου 2024, η μετάθεσή της ανακλήθηκε με απόφαση του Ανώτατου Δικαστικού Συμβουλίου, το οποίο έκανε δεκτή εισήγηση για αναγκαστική μετάθεση. Η αναγκαστική μετάθεση πραγματοποιήθηκε στις 31 Οκτωβρίου 2024. Μια δικαστική λειτουργός με 17 χρόνια υπηρεσίας, που είχε ζητήσει και λάβει νομίμως μετάθεση για να ζήσει στην ίδια πόλη με τον σύζυγό της, βρέθηκε εκτός Ρόδου μέσα σε λίγες εβδομάδες. Οι ενάγοντες συνδέουν ευθέως τις εξελίξεις αυτές με τις ενέργειες και την επιστολή του Συλλόγου, υποστηρίζοντας ότι υφίσταται αιτιώδης σχέση ως προς τη βλάβη που επικαλούνται.
Το δικηγορικό σώμα δεν μίλησε με μία φωνή
Ένα από τα πλέον ενδιαφέροντα στοιχεία της υπόθεσης αφορά στην υποδοχή που είχε η επιστολή του Συλλόγου στο εσωτερικό του ίδιου του δικηγορικού σώματος. Υπήρξε ανοικτή επιστολή 58 ενεργών μελών του Δικηγορικού Συλλόγου Ρόδου, οι οποίοι δήλωσαν ότι η επίδικη επιστολή δεν τους εκφράζει. Ακολούθησε δήλωση δικηγόρου που είχε υπηρετήσει στο παρελθόν στο διοικητικό συμβούλιο του Συλλόγου, με ανάλογο περιεχόμενο. Η επίκληση συλλογικής ανησυχίας του δικηγορικού κόσμου, όπως παρουσιάσθηκε προς τον Άρειο Πάγο, δεν αντιστοιχούσε στο εύρος που της αποδόθηκε. Δεκάδες δικηγόροι, με άλλα λόγια, έσπευσαν να αποστασιοποιηθούν από μια ενέργεια που έγινε στο όνομά τους.