Βραβείο στον Αλμπερτ Μπουρλά για τη συνδρομή του στην αντιμετώπιση της πανδημίας

Με τη βρά­βευ­ση του διευ­θύ­νο­ντος συμ­βού­λου Σύμ­βου­λου της Pfizer, ‘Αλ­μπερτ Μπουρ­λά για την συμ­βο­λή του στην αντι­με­τώ­πι­ση της παν­δη­μί­ας ολο­κλη­ρώ­θη­κε το βράδυ της Πα­ρα­σκευ­ής η πρώτη μέρα του τρι­ή­με­ρου πο­λυ­θε­μα­τι­κού συ­νε­δρί­ου «Παν­δη­μία COVID-19. Απει­λή ή ευ­και­ρία;», που διορ­γα­νώ­θη­κε από το Αρι­στο­τέ­λειο Πα­νε­πι­στή­μιο Θεσ­σα­λο­νί­κης και το Lions Quest Θεσ­σα­λο­νί­κη- Μα­κε­δο­νί­ας, υπό την αι­γί­δα του Υπουρ­γεί­ου Υγεί­ας.

Το βρα­βείο πα­ρέ­λα­βε από την Ορ­γα­νω­τι­κή Επι­τρο­πή του Συ­νε­δρί­ου ο διευ­θυ­ντής του ογκο­λο­γι­κού τμή­μα­τος της Pfizer και μέλος του Δ.Σ., Νίκος Χα­τζη­νι­κο­λά­ου, ο οποί­ος μοι­ρά­στη­κε με το κοινό την εμπει­ρία της προ­σω­πι­κής του γνω­ρι­μί­ας με τον ‘Αλ­μπερτ Μπουρ­λά και μί­λη­σε για τη δια­δρο­μή του από τα πρώτα βή­μα­τα μέχρι την κο­ρυ­φή, όταν ανέ­λα­βε τη διοί­κη­ση της με­γα­λύ­τε­ρης φαρ­μα­κο­βιο­μη­χα­νί­ας στον κόσμο και μέχρι το εμ­βό­λιο κατά του SARS-CoV-2, όπου «ο ‘Αλ­μπερτ βγήκε μπρο­στά, έδει­ξε τον δρόμο και κερ­δή­θη­κε μία μάχη προς όφε­λος όλης της αν­θρω­πό­τη­τας».

Ανα­φε­ρό­με­νος στα πρώτα βή­μα­τα του Μπουρ­λά έξω από το ΑΠΘ ο κ. Χα­τζη­νι­κο­λά­ου θυ­μή­θη­κε:

«Τότε νέοι και οι δύο στην εται­ρεία ψά­χνα­με τον βη­μα­τι­σμό μας και ανα­ζη­τού­σα­με την πρό­ο­δο και την προ­κο­πή. Τον θυ­μά­μαι τότε που πρω­το­ήλ­θε στη Pfizer, στα γρα­φεία μας στο Πα­γκρά­τι. Ανέ­λα­βε τη θέση του technical director στο κτη­νια­τρι­κό τμήμα της εται­ρεί­ας, αφή­νο­ντας πίσω την αγα­πη­μέ­νη του Θεσ­σα­λο­νί­κη, που ποτέ δεν ξέ­χα­σε. Καθώς ανή­κα­με σε δια­φο­ρε­τι­κά τμή­μα­τα δε συ­νερ­γα­στή­κα­με ποτέ στην Ελ­λά­δα. Όμως, όταν ανα­σύ­ρω από το συρ­τά­ρι της μνή­μης εκεί­νη την εποχή, θυ­μά­μαι στο εστια­τό­ριο εται­ρεί­ας, όπου τρώ­γα­με όλοι οι ερ­γα­ζό­με­νοι μαζί, στις διά­φο­ρες γιορ­τές, στις εκ­δη­λώ­σεις, ήταν πάντα παρών. Ο ‘Ακης, εμείς έτσι τον ξέ­ρα­με, ήταν φι­λι­κός με όλους προ­ση­νής απλός. Αυτό που μου έκανε εντύ­πω­ση ήταν το τίμιο της μορ­φής του».

Στα επό­με­να βή­μα­τα ο ‘Αλ­μπερτ Μπουρ­λά «ερ­γά­στη­κε πέντε χρό­νια στην Ελ­λά­δα, όταν η εται­ρεία, δια­κρί­νο­ντας το τα­λέ­ντο του και τις ιδιαί­τε­ρες ικα­νό­τη­τές τους, του ανέ­θε­σε θέ­σεις αυ­ξη­μέ­νης κάθε φορά ευ­θύ­νης σε διά­φο­ρες ευ­ρω­παϊ­κές χώρες» και «σε αυτή τη δια­δρο­μή του, σε οκτώ πό­λεις, σε πέντε δια­φο­ρε­τι­κές χώρες, ο ‘Ακης κέρ­δι­ζε συ­νε­χώς την ανα­γνώ­ρι­ση και την κα­τα­ξί­ω­ση που με τη σειρά τους άνοι­γαν νέους με­γα­λύ­τε­ρους δρό­μους» και « έτσι έφτα­σε το 2001 να με­τα­κο­μί­σει στη Νέα Υόρκη».

Σχε­τι­κά με την πα­ρα­κο­λού­θη­ση της πο­ρεί­ας του από τα μέλη της εται­ρεί­ας ο κ. Χα­τζη­νι­κο­λά­ου εξή­γη­σε ότι «εμείς πίσω στην Ελ­λά­δα μα­θαί­νο­ντας κάθε φορά νε­ό­τε­ρα για τον ‘Ακη φου­σκώ­να­με από πε­ρη­φά­νια κι ανα­ρω­τιό­μα­σταν πού πάει, πού θα φτά­σει αυτή η χωρίς προη­γού­με­νο πο­ρεία» κι έτσι «το 2018 ο ‘Αλ­μπερτ ανέ­λα­βε πρό­ε­δρος και διευ­θύ­νων σύμ­βου­λος, στη με­γα­λύ­τε­ρη φαρ­μα­κευ­τι­κή εται­ρεία στον κόσμο, παίρ­νο­ντας πάνω του την ευ­θύ­νη όχι μόνο μια εται­ρεί­ας, αλλά ου­σια­στι­κά ένα μέρος της ευ­θύ­νης για την προ­σπά­θεια».

«Με τις απο­φά­σεις του για τις προ­τε­ραιό­τη­τες στα διά­φο­ρα ερευ­νη­τι­κά προ­γράμ­μα­τα δη­μιουρ­γεί τις προ­ϋ­πο­θέ­σεις για την ανα­κά­λυ­ψη και­νο­τό­μων θε­ρα­πευ­τι­κών προ­σεγ­γί­σε­ων, που αλ­λά­ζουν τη ζωή των ασθε­νών με καρ­κί­νο, των ασθε­νών με καρ­διαγ­γεια­κά νο­σή­μα­τα, των ασθε­νών με λοι­μώ­δη νο­σή­μα­τα, των ασθε­νών με σπά­νιες νό­σους», πρό­σθε­σε, ενώ όταν ήλθε η παν­δη­μία που «με έναν βίαιο τρόπο, ανέ­τρε­ψε την κα­θη­με­ρι­νό­τη­τά μας, τις προ­τε­ραιό­τη­τές μας, μας οδή­γη­σε σε επαγ­γελ­μα­τι­κή και κοι­νω­νι­κή απο­στα­σιο­ποί­η­ση, κυ­ρί­ως όμως απεί­λη­σε τις ζωές μας και εξα­κο­λου­θεί να τις απει­λεί» ο Αλ­μπερτ Μπουρ­λά «με τις απο­φά­σεις, την απο­φα­σι­στι­κό­τη­τα, το όραμά του, για το οποίο όλη η εται­ρεία ερ­γά­στη­κε σκλη­ρά για αυτό φτά­σα­με στην ανά­πτυ­ξη ενός πολύ απο­τε­λε­σμα­τι­κού και εξαι­ρε­τι­κά ασφα­λούς εμ­βο­λί­ου».

Το συ­νέ­δριο, που προ­σεγ­γί­ζει το θέμα της παν­δη­μί­ας εκτός μέσα από την υγεία και από άλλες του πτυ­χές, όπως τις κοι­νω­νι­κές, τις πε­ρι­βαλ­λο­ντι­κές, τις νο­μι­κές, της οι­κο­νο­μί­ας και της ανά­πτυ­ξης, της τε­χνο­λο­γί­ας, του του­ρι­σμού, του πο­λι­τι­σμού άνοι­ξε ο πρύ­τα­νης του ΑΠΘ , καθ. Νίκος Πα­παϊ­ω­άν­νου, επι­ση­μαί­νο­ντας ότι η πραγ­μα­τι­κό­τη­τα της παν­δη­μί­ας μας κλό­νι­σε συ­θέ­με­λα ως κοι­νω­νία, αλλά και ως ατο­μι­κές οντό­τη­τες που συμ­βιώ­νουν και συλ­λει­τουρ­γούν εντός της. «Δεν υπήρ­ξε πτυχή της κα­θη­με­ρι­νό­τη­τας μας η οποία να μην υπέ­στη τον αντί­κτυ­πο της παν­δη­μί­ας, με πιο θλι­βε­ρό ίσως πα­ρά­δειγ­μα αυτό της εν­δο­οι­κο­γε­νεια­κής βίας», πα­ρα­τή­ρη­σε. Ση­μεί­ω­σε δε πως «τα όσα πρω­το­φα­νή συ­νέ­βη­σαν απο­τέ­λε­σαν την απαρ­χή, τη θρυαλ­λί­δα στον χρόνο, για να επα­νε­ξε­τά­σου­με πράγ­μα­τα που εί­χα­με ρίξει κάτω από το χαλί».

«Ανα­θε­ω­ρή­σα­με αρχές και αξίες που ωστό­σο μένει να δια­φα­νεί κατά πόσον ήταν μία συν­θή­κη της στιγ­μής ή αν η επί­δρα­σή τους θα πα­γιω­θεί μα­κρο­πρό­θε­σμα. Ζούμε και λει­τουρ­γού­με για πα­ρα­τε­τα­μέ­νο χρο­νι­κό διά­στη­μα επί ξυρού ακμής και μοιά­ζει να έχου­με φτά­σει στο ση­μείο θραύ­σης», ανέ­φε­ρε ο πρύ­τα­νης του ΑΠΘ.

«Ελ­πι­δο­φό­ρος: Η Εκ­κλη­σία υπο­δέ­χε­ται με ικα­νο­ποί­η­ση κάθε νέα επι­στη­μο­νι­κή εξέ­λι­ξη»

Στην αξία της επι­στή­μης ανα­φέρ­θη­κε στον χαι­ρε­τι­σμό του ο Αρ­χιε­πί­σκο­πος Αμε­ρι­κής, Ελ­πι­δο­φό­ρος, εξη­γώ­ντας πως η πίστη και η επι­στή­μη δε λει­τουρ­γούν αντα­γω­νι­στι­κά.

«Η εκ­κλη­σία υπο­δέ­χε­ται με ιδιαί­τε­ρη ικα­νο­ποί­η­ση κάθε νέα επι­στη­μο­νι­κή εξέ­λι­ξη, διά της οποί­ας όχι μόνο υπερ­βαί­νε­ται η πα­ρού­σα παν­δη­μία, αλλά και θε­ρα­πεύ­ε­ται κάθε άλλη ασθέ­νεια που δο­κι­μά­ζει την υγεία των αν­θρώ­πων».

Ανα­φε­ρό­με­νος στον πα­γκό­σμιο χα­ρα­κτή­ρα της υγειο­νο­μι­κής κρί­σης του κο­ρο­νοϊ­ού ο κ. Ελ­πι­δο­φό­ρος επι­σή­μα­νε πως «κα­τέ­δει­ξε ότι εσμέν αλ­λή­λων μέλη, εί­μα­στε μέλη ο ένας του άλλου, με άλλα άλλα λόγια έφερε στο προ­σκή­νιο την έν­νοια της διε­θνούς κοι­νω­νί­ας ως κοι­νό­τη­τας που κα­λεί­ται να αντι­με­τω­πί­σει από κοι­νού τις μεί­ζο­νες προ­κλή­σεις, οι οποί­ες υπερ­βαί­νουν τα κρα­τι­κά σύ­νο­ρα και τα με­μο­νω­μέ­να συμ­φέ­ρο­ντα».

«Μία ανά­λο­γη πρό­κλη­ση που κα­θί­στα­ται όλο και πιο επί­και­ρη είναι η κλι­μα­τι­κή αλ­λα­γή, που πλήτ­τει τον πλα­νή­τη και μας δι­δά­σκει ότι καμία χώρα, όσο ισχυ­ρή κι αν είναι, δε δια­θέ­τει από­λυ­τη οι­κο­λο­γι­κή εθνι­κή κυ­ριαρ­χία. Ταυ­τό­χρο­να οι δυ­σχέ­ρειες που προ­κά­λε­σε η παν­δη­μία έδω­σαν την ευ­και­ρία σε πολ­λές χώρες να βελ­τιώ­σουν υπο­δο­μές, δί­κτυα και να δρο­μο­λο­γή­σουν ή να επι­τα­χύ­νουν με­ταρ­ρυθ­μί­σεις στη λει­τουρ­γία του κρα­τι­κού μη­χα­νι­σμού, αλλά και της οι­κο­νο­μι­κής ζωής, οι οποί­ες εξε­λίσ­σο­νταν πριν με βρα­δύ­τε­ρους ρυθ­μούς», τό­νι­σε.

Πηγή kathimerini.gr