Στο «καλό» σενάριο ύφεσης 7,5% η εστίαση οδηγείται σε λουκέτα

Ειδικά κρούει το καμπα­νάκι του κιν­δύ­νου για την εστίαση όπου τα μεγέθη των επι­χει­ρή­σεων τις καθιστά ιδιαί­τερα ευά­λω­τες καθώς ούτε απο­θέ­ματα ρευ­στό­τη­τας δια­θέ­τουν ούτε προ­σβά­σεις σε χρη­μα­το­ροές έχουν.

Συνο­λικά, δε, η ΕΤΕ στη μελέτη της,  προσ­διο­ρί­ζει τις ανάγκες ρευ­στό­τη­τας που χρειά­ζο­νται συγκε­κρι­μέ­νοι κομ­βι­κοί για τη χώρα κλάδοι για να επι­βιώ­σουν και να μη ρίξουν στον «Καιάδα» της ανερ­γίας χιλιά­δες εργα­ζο­μέ­νων ή της υπερ­χρέ­ω­σης χιλιά­δες επι­χει­ρη­μα­τιών.

Σύμφωνα, έτσι,  με την ΕΤΕ οι ανάγκες ρευ­στό­τη­τας στις ελλη­νι­κές επι­χει­ρή­σεις  που έχει δημιουρ­γή­σει η κρίση της παν­δη­μίας φτάνουν τα  33 δισ. ευρώ, που αντι­στοι­χεί σε 15% του τζίρου. Κι αυτό με την προ­ϋ­πό­θεση ότι η παν­δη­μία στην Ελλάδα θα παρα­μεί­νει υπό έλεγχο μέχρι το τέλος του έτους και η μείωση του ΑΕΠ θα φτάσει το 7,5% στο σύνολο του 2020.

Η μελέτη της Διεύ­θυν­σης Οικο­νο­μι­κής Ανά­λυ­σης της ΕΤΕ στη­ρί­ζε­ται στα ευρή­ματα από μια λεπτο­μερή επι­χει­ρη­μα­τική ανάλυση δείγ­μα­τος 30.000 επι­χει­ρή­σεων, οι οποίες αντι­στοι­χούν στα ⅔ τον πωλή­σεων στο σύνολο της οικο­νο­μίας και στο μισό περίπου ΑΕΠ, ομα­δο­ποι­η­μέ­νων σε 11 βασι­κούς κλάδους.

Σύμφωνα με όσα ανα­φέ­ρουν οι ανα­λυ­τές της Εθνικής αυτά τα δεδο­μένα οδηγούν σε μείωση τζίρου κατά 19% το 2020, δηλαδή περίπου κατά 50 δισ. ευρώ. Αυτή η πτώση θα περιο­ρί­σει τα ταμειακά δια­θέ­σιμα για το 84% του επι­χει­ρη­μα­τι­κού τομέα, δημιουρ­γώ­ντας ένα κενό ρευ­στό­τη­τας της τάξης των 33 δισ. ευρώ.

Παράλ­ληλα η έκθεση ανα­φέ­ρει ότι η γρήγορη υιο­θέ­τηση μέτρων από την κυβέρ­νηση με την κίνηση των τρα­πε­ζών να παγώ­σουν την πληρωμή χρε­ο­λυ­σίων έφερε μια «ανάσα» με περιο­ρι­σμού του κενού χρη­μα­το­δό­τη­σης κατά 12 δισ. ευρώ.

Όπως φαί­νε­ται όμως η ζημιά είναι πολύ μεγα­λύ­τερη και δεν φτάνει η μέχρι τώρα διο­χέ­τευση ρευ­στό­τη­τας στην αγορά. Κατά μέσο όρο, πάντως, οι ανάγκες ρευ­στό­τη­τας αντι­στοι­χούν στο 15% των πωλή­σεων και είναι ελεγ­χό­με­νες, καθώς πολλές επι­χει­ρή­σεις αξιο­ποιούν το δικό τους «μαξι­λάρι» ρευ­στό­τη­τας πέρα από την κρατική στήριξη και τον τρα­πε­ζικό δανει­σμό.

Ανα­λυ­τικά, οι υψη­λό­τε­ρες ανάγκες για κεφά­λαιο κίνησης παρου­σιά­ζο­νται στον κλάδο του εμπο­ρίου (12 δισ. ευρώ), ενώ οι πιο επεί­γου­σες στην εστίαση που έχει κατα­γρά­ψει πτώση στο 55% των περυ­σι­νών πωλή­σεων.

Πιο συγκε­κρι­μένα η κατά­σταση σε κλάδους όπως η εστίαση και τα ξενο­δο­χεία είναι στο «κόκκινο» καθώς  οι ανάγκες ρευ­στό­τη­τας φθάνουν το 55% και το 42% των πωλή­σεων. Ειδικά η εστίαση  έχει άλλον ένα παρά­γο­ντα κιν­δύ­νου, καθώς δε δια­θέ­τει σε επάρ­κεια «μαξι­λά­ρια»,  ενώ η κρατική στήριξη και τα τρα­πε­ζικά δάνεια  δεν αρκούν, καθώς η «γεω­γρα­φία» του κλάδου παρα­πέ­μπει σε μικρές οικο­γε­νεια­κές επι­χει­ρή­σεις, με ασθενή οικο­νο­μική θέση και κακή πρό­σβαση στις τρά­πε­ζες.

Είναι προ­φα­νές ότι πολλές εξ αυτών δε θα αντέ­ξουν στις μεγάλες πιέσεις από τη μείωση τζίρου.Η εικόνα είναι καλύ­τερη στα ξενο­δο­χεία, όπου τα μεγέθη δια­σφα­λί­ζουν είτε καλύ­τερη εσω­τε­ρική ρευ­στό­τητα είτε καλύ­τερη πρό­σβαση σε κρατική στήριξη και τρα­πε­ζικά δάνεια). Στις μετα­φο­ρές και στο λια­νε­μπό­ριο, οι ανάγκες ρευ­στό­τη­τας είναι επίσης μεγάλες (26% και 20% του τζίρου, αντί­στοιχα.

Πάντως η μελέτη κατα­δει­κνύει ότι ναι μεν η έγκαιρη υιο­θέ­τηση μέτρων από την κυβέρ­νηση (όπως επι­δο­τή­σεων εργα­σια­κού και ασφα­λι­στι­κού κόστους, κατα­βο­λής επι­δο­μά­των για εργα­ζό­με­νους με  ανα­στολή συμ­βά­σεων, επι­δό­τηση επι­το­κίων, ανα­στολή πλη­ρω­μών φόρων και ασφα­λι­στι­κών υπο­χρε­ώ­σεων, βρα­χυ­πρό­θε­σμες ταμεια­κές διευ­κο­λύ­νεις), σε συν­δυα­σμό με την άμεση αντί­δραση των τρα­πε­ζών να «παγώ­σουν» την πληρωμή χρε­ο­λυ­σίων, περιό­ρισε το παρα­πάνω κενό κατά περίπου €12 δισ. ωστόσο τονίζει ότι θα χρεια­σθούν και πρό­σθε­τες παρεμ­βά­σεις.

Όπως τονί­ζε­ται:«Υπο­θέ­το­ντας ότι οι επι­χει­ρή­σεις θα χρη­σι­μο­ποι­ή­σουν το ½ του δια­θέ­σι­μου «ταμεια­κού μαξι­λα­ριού» που έχουν (περίπου €6 δις), το ενα­πο­μεί­ναν κενό ρευ­στό­τη­τας περιο­ρί­ζε­ται στα €15,5 δις, το οποίο εκτι­μούμε ότι μπορεί να καλυ­φθεί κατά το μεγα­λύ­τερο μέρος του από την αξιο­ποί­ηση των εγγυο­δο­τι­κών προ­γραμ­μά­των και των ΤΕΠΙΧ (€9 δις), την παροχή νέων δανείων και ανα­χρη­μα­το­δο­τή­σεων, καθώς και την πλη­ρέ­στερη χρήση των πιστω­τι­κών γραμμών».

Ουσια­στικά οι μελε­τη­τές θέτουν ένα ερώτημα που καλού­νται το κράτος και οι τρά­πε­ζες να καλύ­ψουν δηλαδή εάν θα έχουν τη δυνα­τό­τητα να καλύ­ψουν αυτά τα χρη­μα­το­δο­τικά κενά. Κι όλα αυτά εάν δεν οδη­γη­θούμε σε δεύτερο κύμα και νέο lockdown.

Γιώργος Αλε­ξά­κης