Γιατί κάποιοι καρεκλοκένταυροι των Αθηνών πιστεύουν ότι είναι πατριωτικό να φορτώνουν τα νησιά με φόρους;

Η Σύμη είναι ένα νησί που σήμερα το κατοι­κούν 2.690 άνθρω­ποι σκαρ­φα­λω­μέ­νοι στους από­το­μους βράχους του και απέχει 7 χιλιό­με­τρα από τη Τουρκία. Έχει μια ιστορία 10.000 χρόνων κατά την διάρ­κεια των οποίων οι κάτοι­κοί της έμαθαν να εργά­ζο­νται και να προ­ο­δεύ­ουν. Δεν είναι τυχαίο που οι μύθοι τους θέλουν παιδιά του Προ­μη­θέα και του Γλαύκου, αφού πάντα έδειξαν την ευρη­μα­τι­κό­τητά τους, την θεϊκή παιδεία τους και την ικα­νό­τητα να δια­χει­ρί­ζο­νται τη θάλασσα, στην επι­φά­νεια και στο βυθό της, σαν να ήταν το σπίτι τους.

Γι’ αυτούς όμως το υπέρ­τατο αγαθό ήταν και είναι η ελευ­θε­ρία της φίλης πατρί­δας τους. Αντι­με­τώ­πι­ζαν τους κατα­κτη­τές, όσο δυνατοί και αν ήταν, ως ίσους και τους ανά­γκα­ζαν να αφήνουν την ελευ­θε­ρία τους ανέπαφη, γιατί οι Συμια­κοί ήξεραν να τους αντι­με­τω­πί­ζουν με απο­τε­λε­σμα­τι­κό­τητα. Στην Βυζα­ντινή περίοδο, προ­μή­θευαν την Κων­στα­ντι­νού­πολη με κρασιά και λάδια καθώς και με τα μονα­δικά σε τεχνο­λο­γία σκάφη τους. Έτσι αυτο­διοι­κού­νταν, πλη­ρώ­νο­ντας ένα συμ­βο­λικό φόρο κάθε χρόνο, το αντί­τιμο του ενός τετάρ­του της αξίας ενός σπιτιού. Έτσι συνέ­χιζε η ζωή τους και με τους Άραβες που τους αντι­κα­τέ­στη­σαν οι Γενουά­τες.

Όποτε κάποιος από τους κατα­κτη­τές παρέκ­κλινε από τη συμ­φω­νη­μένη πορεία τον εξο­στρά­κι­ζαν. Οι πρώτοι που το ένοιω­σαν αυτό ήταν η Γενουά­τες και έτσι βοή­θη­σαν τους Ιππότες να κατα­λά­βουν τη Ρόδο. Σε αντάλ­λαγμα οι Ιππότες τους άφησαν να αυτο­διοι­κού­νται έναντι μιας συνει­σφο­ράς στα Μονα­στή­ρια τους 500 άσπρα το χρόνο. Επέ­βαλ­λαν δηλαδή σε κάθε κατα­κτητή το δίκαιο του εθίμου. Οι Ιππότες όμως, όταν βρέ­θη­καν σε δύσκολη οικο­νο­μική κατά­σταση τους κατα­πί­ε­σαν οικο­νο­μικά σε βαθμό που τους οδή­γη­σαν σε πείνα, έτσι συμ­φώ­νη­σαν με τον Σου­λεϊ­μάν το Νομο­θέτη να κατα­λά­βει τα νησιά και για το λόγο αυτό τους παρα­χώ­ρησε Χάτι Χου­μα­γιούν, δηλαδή συνθήκη ανε­ξαρ­τη­σίας, που προ­έ­βλεπε μια εισφορά για τα Βακού­φια του Σουλ­τά­νου στη Ρόδο 500 γροσιών το χρόνο. Η κατα­σκευή ενός σπιτιού κόστιζε 2.000 γρόσια.

Με την Ελλη­νική Επα­νά­σταση όλα άλλαξαν. Οι Συμια­κοί, μορ­φω­μέ­νοι και ιδε­ο­λό­γοι, ακο­λού­θη­σαν τον εθνικό συνα­γερμό επα­να­στα­τώ­ντας και έτσι εντά­χθη­καν αμέσως στο Ελλη­νικό Κράτος που δημιουρ­γού­τανε ως αντε­παρ­χία. Η πρώτη εμπει­ρία δεν ήταν θετική. Γιατί το Ελλη­νικό Κράτος, ακόμα πριν γεν­νη­θεί είχε γίνει φωλιά εκμε­ταλ­λευ­τών. Να τι γράφουν από όλα τα νησιά των Νότιων Σπο­ρά­δων στον Καπο­δί­στρια: «Άρα είναι δυνατόν ένα νησί που κατοι­κεί­ται από τέσ­σε­ρεις χιλιά­δες ψυχές, να υπο­φέ­ρει τόσα δεινά, και τόσο υπέ­ρο­γκα έξοδα και τόσες αρπαγές; Κατα­ντή­σαμε σε έσχατη φτώχεια και ποτέ δεν παρά­λει­ψαν να εισπρά­ξουν κάθε χρόνο το δέκατο των εισο­δη­μά­των της. Μολο­νότι πολλές φορές ανα­φέ­ραμε την ελεεινή μας κατά­σταση, προς τις απελ­θού­σες Διοι­κή­σεις δεν βρήκαμε καμιά υπε­ρά­σπιση. Συ δε ο σωτήρ των αγαθών η κατά­πα­νοις των κακών μη εγκα­τα­λεί­πης ημάς τα τέκνα σου, αλλά σπλα­χνί­σθητι και ρύσαι ημάς, εκ πάσης προ­σβο­λής των αδι­κη­μά­των, διότι εις Σε μετά θεόν την ελπίδα έχομεν».

Οι Συμια­κοί, δεν περί­με­ναν βοήθεια από ψηλά και όπως συνή­θι­ζαν αντέ­δρα­σαν άμεσα. Μόλις έφτασαν στη Σύμη οι ενοι­κια­στές των δασμών και των φόρων τους έδωσαν ένα έγγραφο και τους έδιωξαν (2.4.1828): «Επειδή η πατρίδα μας βρί­σκε­ται στη χει­ρό­τερη θέση από όλα τα νησιά και υπό­κει­ται σε απροσ­δό­κητα δεινά από την γει­το­νική τυραν­νική εξουσία, για το λόγο αυτό συμ­βου­λεύ­ουμε τους τελώνες και ενοι­κια­στές που έστειλε η Ελλη­νική Πολι­τεία να μην έλθουν εδώ, για να μην τους βρει μεγάλη βλάβη από τον τύραννο, επειδή η πατρίδα μας δεν έχει τη δυνα­τό­τητα να αντι­στα­θεί (σ.σ. για να τους προ­στα­τεύ­σει). Γι’ αυτό στέλ­νουμε σήμερα ταχυ­δρόμο στον Εξο­χό­τατο Κυβερ­νήτη για να του παρα­στή­σει τις απόψεις μας περί τελω­νείων και δεκάτων». Υπο­γρά­φουν όλοι οι κάτοι­κοι της νήσου Σύμης.

Μετά την Ελλη­νική Επα­νά­σταση, όταν οι Μεγάλες «αδελφές» Δυνά­μεις ανά­γκα­σαν τη Σύμη να υπο­τα­χθεί στο Οθω­μα­νικό Κράτος, γιατί γι’ αυτούς δεν μπο­ρούσε να εννοη­θεί ανε­ξάρ­τητο νησί στο Αιγαίο, άρχισαν και τα μεγα­λύ­τερα δεινά για τη Σύμη. Παρόλο που η Σύμη είχε υπο­γρά­ψει σύμβαση με το Οθω­μα­νικό Κράτος να δια­τη­ρή­σει την ανε­ξαρ­τη­σία της και μετά

την ένταξή της στο Οθω­μα­νικό Κράτος, επειδή ακο­λού­θη­σαν παρα­νο­μίες συσπεί­ρωσε άλλα 11 νησιά για να δια­μαρ­τυ­ρη­θούν και έτσι δημιουρ­γή­θηκε το όνομα Δωδε­κά­νη­σος. Ο όρος στη πραγ­μα­τι­κό­τητα δημο­σιο­ποι­ή­θηκε από τη μελέτη που έκανε η Στε­φα­νό­πο­λις (1912), κατά την περίοδο των Βαλ­κα­νι­κών πολέμων, για την διεκ­δί­κηση των νησιών από την Ελλάδα κατ’ εντολή του Βενι­ζέ­λου, αν και τα νησιά αυτά είναι πάνω από 700. Η Σύμη λοιπόν, ως πρω­τερ­γά­της αυτής της κίνησης των νησιών, προ­σπά­θησε να απο­σύ­ρει από την πλάτη τους τους φόρους που ήθελε να επι­βά­λει η Οθω­μα­νική Αυτο­κρα­το­ρία και πολέ­μησε γι’ αυτό επί 50 έτη.

Ένα ενδει­κτικό γράμμα από τα εκα­το­ντά­δες τους προς το Σουλ­τάνο έλεγε μεταξύ άλλων: «να εύρομε και εμείς οι πτωχοί και δυστυ­χείς νησιώ­τες απαλ­λαγή από τα δεινά που κατα­πιέ­ζουν εδώ και αρκετό χρόνο εμάς και το νησί μας και να ανα­κτή­σουμε τη πρότερη μικρή ευη­με­ρία με την απόδοση των παλιών ατε­λειών, τις οποίες οι κατά καιρούς ένδοξοι πρό­γο­νοι σας μας χορή­γη­σαν και επι­βε­βαί­ωσε και ο αεί­μνη­στος πατέρας της Υ.Α.Μ. εφόσον μάλιστα και με αυτοψία γνώρισε τον ξηρόν μας βράχο.

Μεγα­λειό­τατε! Δεν εννο­ούμε να εξαι­ρε­θούμε από τη γενική νομο­θε­σία που διέπει όλο το κράτος, ζητούμε από την Υ.Α.Μ. μόνον αυτό, να θυμη­θείτε με την πατρική σας μέριμνα ότι το νησί μας οφείλει τα πάντα και αύτη ακόμη την κατοί­κηση του απο­κλει­στικά στο έλεος και τη γεν­ναιό­τητα των ενδόξων προ­γό­νων της Υ.Α.Μ. οι οποίοι μας επέ­τρε­ψαν να τρε­φό­μα­στε από κάποια ψίχουλα που πέφτουν από το πλούσιο Αυτο­κρα­το­ρικό Τραπέζι και ότι αν στε­ρη­θούμε από αυτά κιν­δυ­νεύ­ουμε να απω­λέ­σουμε και την ύπαρξη μας.

Μεγα­λειό­τατε! Από τη στιγμή που η Αυτο­κρα­το­ρική κυβέρ­νηση ζήτησε να μας στε­ρή­σει από τις ατέ­λειες και τα προ­νό­μια που μας παρα­χω­ρή­θη­καν και να επι­βά­λει και σ’ εμάς φόρους καθόλα δυσα­να­λό­γους προς τα ισχνά μας έσοδα, δυστυ­χούμε, το δε νησί μας κιν­δυ­νεύει να κατα­στρα­φεί. Ας μας δείξει λοιπόν ο πατέρας μας οίκτο στην δυστυ­χία μας και ας μας επι­τρέ­ψει κατά το παρά­δειγμα του αεί­μνη­στου πατρός του να τρε­φό­μα­στε και στο μέλλον από τα ψίχουλα του πλού­σιου Αυτο­κρα­το­ρι­κού Τρα­πε­ζιού.

Μεγα­λειό­τατε! Είμαστε πτωχοί και δεν έχουμε να προ­σφέ­ρουμε, παρά μόνο τις ταπει­νές αλλά ειλι­κρι­νής μας ευχές για την στε­ρέ­ωση του θρόνου και υπέρ της υγείας, της δόξας και της μακρο­βιό­τη­τας της Υ.Α.Μ., ο δε ύψιστος να σας τα αντα­πο­δώ­σει. Πιστό­τα­τοι υπήκοοι της Υ. Α. Μεγα­λειό­τη­τας. Στη Σύμη στις 2 Ιουνίου 1876. Η Κοι­νό­τητα. Οι Σφρα­γι­δο­φύ­λα­κες Ν. Ι. Διακιοῦ, Ι. Κατριός, Κ. Κοζᾶς. Οι Δημο­γέ­ρο­ντες. Βασιλ. Βενια­μίν, Ν. Ι. Διακιοῦ. Ο Γραμ­μα­τεύς. Ν. Γ. Μαστο­ρί­δης».

Σε ένα υπό­μνημα που έστει­λαν οι Συμια­κοί στην Επι­τροπή που είχαν επι­βά­λει οι Μεγάλες Δυνά­μεις για να λύσουν τα προ­βλή­ματα των νησιών, έγραφαν προς τον Πρόεδρό της: «Εξο­χό­τατε,

Οι Σπο­ρά­δες, Αστυ­πά­λαια, Ικαρία, Κάλυ­μνος, Κάσσος, Καστε­λό­ριζο, Λέρος, Νίσυρος, Πάτμος, Σύμη, Τήλος και Χάλκη του Αρχι­πε­λά­γους, που είναι ξεροί και πετρώ­δεις βράχοι, που στε­ρού­νται και του πόσιμου νερού και συνεπώς είναι πτω­χό­τα­τες, διοι­κού­νταν από μόνες τους από της κατά­κτη­σης μέχρι το 1869 χάρις στους μεγά­θυ­μους Σουλ­τά­νους με τον σκοπό να κατοι­κού­νται και να έχουν επάρ­κεια για τη δια­τή­ρηση των κατοί­κων τους, απο­δί­δο­ντας στην Αυτο­κρα­το­ρική Κυβέρ­νηση κάποιο καθο­ρι­σμένο φόρο κατ’ αποκοπή (Μαχτού) και ήταν απαλ­λαγ­μένα από κάθε άλλο φόρο και τέλος εισα­γω­γής και εξα­γω­γής. Έτσι δια­τη­ρού­νταν χάρις στη σπογ­γα­λιεία που είναι ένα επι­κιν­δυ­νο­δέ­στατο επάγ­γελμα.

Με το καθε­στώς αυτής της διοί­κη­σης και με υπε­ράν­θρω­πες σχεδόν προ­σπά­θειες, τα παρα­πάνω νησιά κατέ­στη­σαν κατοι­κή­σιμα και οι λίγοι κάτοι­κοι απο­ζού­σαν με δυσκο­λία αλιεύ­ο­ντας από τους βυθούς της θάλασ­σας σφουγ­γά­ρια και γίνο­νταν συχνά βορρά των θηρίων της θάλασ­σας.

Αλλά και η δυστυ­χής αυτή κατά­σταση διήρ­κεσε μέχρι το 1869 καθόσον τότε ο Αχμέτ Πασάς Καϊ­σερ­λῆς, παρα­βλέ­πο­ντας τις ευγε­νι­κές δια­θέ­σεις και τους υψηλούς σκοπούς των μεγά­θυ­μων Κυρί­αρ­χών του, και κατάρ­γησε τα προ­νό­μια αυτών των παρα­πάνω νησιών του προ του 1869 καθε­στώ­τος και τα εξο­μοί­ωσε διοι­κη­τικά με τη υπό­λοιπη Αυτο­κρα­το­ρία.

Έκτοτε παρόλες τις ενά­ντιες επι­ση­μάν­σεις, υπο­σχέ­σεις και δια­βε­βαιώ­σεις του μακα­ρίτη Ααλή Πασά του τότε Μεγάλου Βεζίρη, έπαυσε η αυτο­διοί­κηση των νησιών και εγκα­θι­δρύ­θη­καν σ’ αυτά ποι­κί­λες αρχές και πολυά­ριθ­μοι υπάλ­λη­λοι. Εισή­χθη­σαν παντοει­δείς φόροι και δυσα­νά­λο­γοι με τις δυνα­τό­τη­τες των νησιών που απορ­ρό­φη­σαν όλη την ικμάδα τους και η μόνη βιο­μη­χα­νία των νησιών η σπογ­γα­λιεία, κατα­στρά­φηκε σχεδόν ένεκα των μεγάλων και επα­χθέ­στα­των φόρων που υπο­βλή­θη­καν στο πρόσωπο του σπογ­γα­λιέα και στο όνομα του πλοίου και για τους οποίους με τη προ­σθήκη των εξόδων δεν επαρκεί συνήθως όλη η αξία του εξα­χθέ­ντος σπόγγου από το βυθό της θάλασ­σας με προ­φα­νέ­στατο κίνδυνο της ζωής του σπογ­γα­λιέα. Τα πάντα είναι σε αταξία, οι φόροι που εισπράτ­το­νται δια­τη­ρούν αρχές ανώ­φε­λες στους τόπους και στη Κυβέρ­νηση και η φτώχια κατά συνέ­πεια βασι­λεύει στα νησιά, με τέτοιο τρόπο που δεν μπορούν να ζήσουν οι κάτοι­κοι και άρχισαν να ερη­μώ­νουν τα νησιά λόγω της μετα­νά­στευ­σης των κατοί­κων στην Μικράν Ασία και στην Ελλάδα με την ελπίδα να πορι­σθούν του­λά­χι­στον ζητια­νεύ­ο­ντας τον επιού­σιο άρτο γι’ αυτούς και για τις οικο­γέ­νειες τους.

Με αυτή τη κατά­σταση των πραγ­μά­των οι υπο­φαι­νό­με­νοι κάτοι­κοι των παρα­πάνω Νοτίων Σπο­ρά­δων, βρί­σκο­νται στο δίλημμα αν θα μείνουν στα νησιά τους και να πεθά­νουν από πείνα ή να μετα­να­στεύ­σουν σε ξένη γη. Πριν να δια­λέ­ξουν μεταξύ των δύο αυτών απο­φά­σεων και παίρ­νο­ντας υπόψη ότι τα νησιά αυτά που κατοι­κού­νται απο­κλει­στικά από Ορθό­δο­ξους Χρι­στια­νούς, δεν μπορούν λόγω της φυσικής τους κατά­στα­σης να δια­τη­ρη­θούν χωρίς ασυ­δο­σία και αυτο­διοί­κηση και ότι για να προ­λά­βουν την παντελή κατα­στροφή και ερήμωση των νησιών και τις μετα­να­στεύ­σεις και τέλος ότι η Κυβέρ­νηση δεν έχει κανένα όφελος από τους πολυ­ει­δής αυτούς φόρους και από το υπάρχον διοι­κη­τικό σύστημα που οδηγεί στη κατα­στροφή των νησιών να δράξουν με χαρά την ευκαι­ρία που τους παρέχει η Υψηλή αυτή Επι­τροπή και να επι­κα­λε­στούν την πατρική μέριμνα της Αυτο­κρα­το­ρι­κής Κυβερ­νή­σεως και τις εγγε­νείς δια­θέ­σεις της διε­θνούς αυτής Επι­τρο­πής υπέρ των λαών αυτής της Αυτο­κρα­το­ρίας, τολμούν να ζητή­σουν με σεβασμό τα εξής:

1ον Επάνοδο στο προ του 1869 καθε­στώς ήτοι διοί­κηση διά Δημάρ­χων και Δημο­τι­κών Συμ­βου­λίων που να εκλέ­γο­νται ελεύ­θερα από το λαό και να ενερ­γούν στα όρια της δικαιο­δο­σίας τους και Δικα­στι­κών Αρχών των νησιών καθώς και Δικα­στών για τις μικρές υπο­θἐσεις.

2ον Οργα­νικό Νόμο που να καθο­ρί­ζει α) το καθε­στώς αυτό και τα καθή­κο­ντα και δικαιώ­ματα των Δημάρ­χων και Δημο­τι­κών Συμ­βου­λίων β) την ισχύ των εθίμων των νησιών και του Αρμε­νό­που­λου ως αστικού Νόμου καθόσον δεν τρο­πο­ποιεί­ται από τα έθιμα γ) την ισχύ δικο­νο­μίας της Κρήτης για τα δικα­στή­ρια.

3ον Την απο­κλει­στική καθιέ­ρωση της Ελλη­νι­κής γλώσσας ως επί­ση­μης στη Διοί­κηση και στα Δικα­στή­ρια γενι­κό­τερα καθόσον οι κάτοι­κοι είναι όλοι Χρι­στια­νοί και δεν γνω­ρί­ζουν καμιάν άλλη απο­λύ­τως γλώσσα.

4ον Ένωση όλων των νησιών που κατοι­κού­νται απο­λύ­τως από Χρι­στια­νούς, σε μία Διοί­κηση που να είναι απο­δε­χτή από τα νησιά αυτά και να έχει έδρα το κεντρι­κό­τερο από αυτά, ανε­ξάρ­τητη από κάθε άλλη διοί­κηση που να εδρεύει στη Μικρά Ασία.

5ον Υπαλ­λή­λους Χρι­στια­νούς κατά την θρη­σκεία της πλειο­ψη­φίας που να γνω­ρί­ζουν την Ελλην. γλώσσα.

6ον Δικα­στή­ρια τακτικά που να σχη­μα­τί­ζο­νται κατά τον οργα­νικό Νόμο και να έχουν πρόεδρο Νομο­μαθή Δικαστή αν είναι δυνατόν.

7ον Ασυ­δο­σία όπως πριν από το 1869 και κατά συνέ­πεια κατάρ­γηση του Εμιρίου σπόγγων και κάθε άλλου φόρου γενι­κό­τερα με οποιον­δή­ποτε όνομα και πληρωμή μόνον τον φόρο Μαχτού όπως ορί­ζο­νταν πριν από το 1869.

8ον Χρήση των προ του 1869 εισπρατ­τό­με­νων μικρών εισο­δη­μά­των κάθε νησιού μετά την αφαί­ρεση του προς την Αυτο­κρα­το­ρική Κυβέρ­νηση οφει­λό­με­νου Μαχτού κατ’ αποκοπή υπέρ των Δημο­σίων αναγκών και έργων του και απα­γό­ρευση να γίνεται χρήση γι’ άλλο νησί, ή για το υπό­λοιπο κράτος.

9ον Αστυ­νο­μία και χωρο­φυ­λακή επι­τό­πιες που να δια­τη­ρού­νται από κάθε νησί κατά τις ανάγκες του.

10ον Σχη­μα­τι­σμό Εφε­τείου και γενικού Συμ­βου­λίου στην έδρα των Νότιων Σπο­ρά­δων από αντι­προ­σώ­πους του κάθε νησιού για να κρίνει τα γενικά συμ­φέ­ρο­ντα αυτών και να δικάζει Εφέ­σι­μες τις συμπί­πτου­σες υπο­θέ­σεις κατά τον Οργα­νικό Νόμο και τη δικο­νο­μία.

Έχοντες την ελπίδα ότι τα δίκαια μας αιτή­ματα θα οδη­γή­σουν στη σωτηρία των Νησιω­τών Υπηκόων φιλή­συ­χων και πιστών της Α.Μ. του χαρι­τό­βρυ­του μας Άνακτα Σουλτάν Χαμίτ του Βου ότι θα καθιε­ρω­θούν με απόφαση της Υψηλής αυτής διε­θνούς Επι­τρο­πής που συνήλθε δυνάμει της συν­θή­κης του Βερο­λί­νου, εκφρά­ζουμε εκ των προ­τέ­ρων την αιώνια μας ευγνω­μο­σύνη για τα ευερ­γε­τή­ματα που θα μας παρα­χω­ρή­σετε. και δια­τε­λούμε ευσε­βά­στως. Ευπει­θέ­στα­τοι. 8 Αὐγ. 1880.

Οι Σφρα­γι­δο­φύ­λα­κες Ν. Ι. Βογια­τζῆς, Κ. Φαρ­μα­κί­δης, Ν. Μ. Φακλῆς. Οι Κάτοι­κοι Σύμης. Τ.Σ. Οι Δημο­γέ­ρο­ντες. Ν. Ι. Βογια­τζῆς, Αγ. Ζάγου­ρας. Ο Γραμ­μα­τεύς. Ν. Μαστο­ρί­δης».

Οι υπο­σχέ­σεις που είχαν δώσει οι Μεγάλες Δυνά­μεις για να προ­στα­τεύ­ουν τους νησιώ­τες από την οικο­νο­μική κατα­πί­εση ήταν όπως και είναι πάντα «έπεα πτε­ρό­ε­ντα». Τα πράγ­ματα επι­δει­νώ­θη­καν με τους Νεό­τουρ­κους. Έτσι όλοι η νησιώ­τες των Δωδε­κα­νή­σων, ακο­λου­θώ­ντας την πάγια τακτική τους, άλλαξαν Κυρί­αρχο και έφεραν τους Ιταλούς. Οι Ιταλοί είχαν σκοπό να κατα­λά­βουν μόνο την Ρόδο τη Κω και την Κάρπαθο, αλλά με τη πίεση των νησιω­τών ελευ­θέ­ρω­σαν και τα άλλα νησιά. Βέβαια είχε γίνει συμ­φω­νία, αλλά οι Ιταλοί αργό­τερα την αθέ­τη­σαν ως προς το διοι­κη­τικό καθε­στώς και τα κατέ­λα­βαν. Όμως σεβά­στη­καν το οικο­νο­μικό καθε­στώς των μικρών νησιών και δημιούρ­γη­σαν το Δημο­τικό Φόρο.

Η πολυ­πό­θητη Ενσω­μά­τωση στην Ελλάδα, που προ­ε­τοι­μά­στηκε από ορα­μα­τι­στές πολι­τι­κούς, δια­τή­ρησε το καθε­στώς των φόρων που ίσχυε επί Ιταλίας. Τα τελευ­ταία χρόνια όμως, οι πει­να­λέοι καρε­κλο­κέ­νταυ­ροι των Αθηνών, θεω­ρώ­ντας ότι είναι πατριω­τικό να απο­μυ­ζούν τα νησιά, αφή­νο­ντάς τα στο έλεος του Θεού, κατάρ­γη­σαν αυτά τα λεγό­μενα προ­νό­μια. Ως αποι­κιο­κρά­τες θεωρούν πως δίνο­ντάς τους λίγα ψίχουλα θα μπορούν να τους δια­φε­ντεύ­ουν αδια­φο­ρώ­ντας αν χωρίς υπο­δο­μές και για­τρούς μπορούν να επι­ζή­σουν. Αυτά λοιπόν δεν ήταν ούτε είναι προ­νό­μια, αλλά ανα­γκαιό­τητα για την ύπαρξη των όπως έλεγαν και στους Σουλ­τά­νους. Τα τελευ­ταία χρόνια μάλιστα έχει επι­δει­νω­θεί η κατά­σταση και κάθε κυβερ­νη­τι­κός γύρος φέρνει και νέα κακά μαντάτα στα νησιά. Το τελευ­ταίο είναι ο ΕΝΦΙΑ. Τι δουλειά έχει ο ΕΝΦΙΑ σε αυτά τα νησιά, δηλαδή να πλη­ρώ­νουν ενοίκιο στο Κράτος οι Ακρίτες για το τόλμημά τους; Αυτή είναι η μεγα­λύ­τερη ανοησία που θα μπο­ρούσε να δημιουρ­γή­σει ανθρώ­πινο μυαλό. Μάλιστα όταν για ένα αγρό 200 τ.μ. καθό­ρι­σαν οι ανε­γκέ­φα­λοι αντι­κει­με­νική αξία 60.000 €. Για ένα γήπεδο που είναι σε εκτός σχεδίου περιοχή και το μισό του οποίου είναι δασικό, όπως το καθό­ρισε το Κράτος των ανε­γκέ­φα­λων, η αντι­κει­με­νική αξία είναι 700.000 € επειδή λέει είναι δύο στρέμ­ματα.

Οι παπ­πού­δες μας θα έστελ­ναν σε χώρα κοράκων όλους αυτούς τους προ­δό­τες του τόπου, γιατί αν κάποιοι θέλουν να διώξουν το στρατό από τα νησιά, αυτοί θέλουν να διώξουν τους κατοί­κους και όπως στην δεκα­ε­τία του 1950 να μείνουν μερικές γυναί­κες που θα περι­μέ­νουν το συνάλ­λαγμα από το εξω­τε­ρικό, έτσι όπως θα άρεσε και σε αυτούς που επι­βου­λεύ­ο­νται τα νησιά.

ΝΙΚΟΛΟΣ ΦΑΡΜΑΚΙΔΗΣ

ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΜΗΧΑΝΙΚΟΣ