Η διάσωση των ροδίτικων δασών δεν είναι μόνο εθελοντισμός γιατί η ροδίτικη γη μας ανήκει

Πολ­λοί κα­κε­ντρε­χείς προ­σπα­θούν να βγά­λουν άσχη­μες φήμες για το σύ­νο­λο των ρο­δι­τών και του νη­σιού μας. Η πε­ρί­πτω­ση της με­γά­λης κα­τα­στρο­φής των δασών μας από πυρ­κα­γιά που ξε­κί­νη­σε στις 18/7/2023 και κρά­τη­σε δέκα (10) ολό­κλη­ρες ημέ­ρες εκτός της με­γά­λης απο­γο­ή­τευ­σης που επι­κρά­τη­σε σε όλους μας από την με­γά­λη κα­τα­στρο­φή που προ­κλή­θη­κε στο φυ­σι­κό μας πε­ρι­βάλ­λον ανέ­δει­ξε τη δύ­να­μη ψυχής των εθε­λο­ντών και των ρο­δι­τών και το αθά­να­τα αι­σθή­μα­τα της διά­σω­σης της γης των προ­γό­νων μας από την ασύμ­με­τρη απει­λή.

Συ­γκι­νού­μα­στε συ­νε­χώς για το με­γα­λείο των αν­θρώ­πων που πά­λε­ψαν με απλά μέσα με κάτι πρω­τό­γνω­ρο γιατί η με­γά­λη εστία της φω­τιάς βρι­σκό­ταν σε με­γά­λο βάθος δύ­σβα­του γκρε­μού στο κέ­ντρο του νη­σιού σε παρ­θέ­να δάση. Ακόμα μέχρι σή­με­ρα δεν γνω­ρί­ζου­με ακόμα το μέ­γε­θος της κα­τα­στρο­φής σε σχέση με την πα­νί­δα αλλά και τη χλω­ρί­δα της πε­ριο­χής διότι προ­φα­νώς δεν έγι­ναν ποτέ επί­ση­μες κα­τα­γρα­φές. Εκτός του ότι πριν με­ρι­κά χρό­νια έγι­ναν με­γά­λες συ­ζη­τή­σεις με αντι­κεί­με­νο την αύ­ξη­ση του πλη­θυ­σμού των ελα­φιών και πως αυτή θα πε­ριο­ρι­ζό­ταν. Τε­λι­κά τα ελά­φια της Ρόδου απέ­δει­ξαν μπο­ρεί να μην έχουν λόγο αλλά σί­γου­ρα γνώ­ρι­ζαν ότι εν­δε­χο­μέ­νως θα κιν­δύ­νευε το είδος τους από την εγκα­τά­λει­ψη του δά­σους και τον εν­δε­χό­με­νο αφα­νι­σμό τους από κά­ποια πυρ­κα­γιά, όπως κι έγινε και φρό­ντι­σαν την επι­βί­ω­ση του εί­δους τους…

Το γε­γο­νός ότι ενώ πή­γα­με σχε­δόν όλοι στο μέρος της φω­τιάς να βοη­θή­σου­με τε­λι­κά δια­πι­στώ­σα­με ότι δεν υπήρ­χαν κα­θα­ροί αγρο­τό­δρο­μοι αλλά και αντι­πυ­ρι­κές ζώνες για να πε­ρά­σουν τα πυ­ρο­σβε­στι­κά οχή­μα­τα αλλά ούτε επαρ­κής πο­σό­τη­τα νερού κάτι που έχει απο­τυ­πω­θεί σε πολ­λές αναρ­τή­σεις στα μέσα κοι­νω­νι­κής δι­κτύ­ω­σης προ­κά­λε­σε την αγα­νά­κτη­ση μας.

Η εξά­πλω­ση της φω­τιάς μετά την 5η ημέρα που έκαι­γε πλη­σί­α­σε γε­ω­γρα­φι­κά προς το φράγ­μα Γα­δου­ρά και ίσως αν εκτι­νό­ταν κι άλλο θα έφθα­νε Μεσ­σα­να­γρό – Απολ­λα­κιά και στο ομώ­νυ­μο Φράγ­μα που τε­λι­κά δεν έφθα­σε. Η απο­ρία μας είναι γιατί ενώ η φωτιά έκαι­γε κοντά στο Φράγ­μα εί­δα­με εκα­το­ντά­δες αναρ­τή­σεις εθε­λο­ντι­κών ομά­δων να ζη­τά­νε μπι­τό­νια και αντλί­ες νερού από κάθε μέρος της πόλης ενώ θα μπο­ρού­σε εν­δε­χο­μέ­νως με την κα­τάλ­λη­λη υπο­δο­μή να υπάρ­χουν ση­μεία ώστε να βρε­θεί το νερό και να δια­σω­θεί το δάσος. Ει­δι­κοί επι­στή­μο­νες δεν εί­μα­στε απλά θε­ω­ρού­με ότι είναι θέμα της κοι­νής λο­γι­κής. Επί­σης συ­νε­χί­ζουν οι αναρ­τή­σεις από όλους για να ξε­δι­ψά­σουν τα ελά­φια και τα λοιπά ζώα ενώ υπάρ­χει τόσο νερό εκεί κοντά …

Ούτε Δι­κα­στές ούτε δη­μό­σιοι κα­τή­γο­ροι ,προ­βλη­μα­τι­σμέ­νοι πο­λί­τες εί­μα­στε, και ίσως ο προ­βλη­μα­τι­σμός μας να βοη­θή­σει κάπου, θα πρέ­πει να βά­λου­με μια τάξη στα πράγ­μα­τα με το θέμα του εθε­λο­ντι­σμού. Σωστά λέ­γε­ται ότι το με­γά­λο κύμα εθε­λο­ντι­σμού βο­ή­θη­σε για να σωθεί η κα­τά­στα­ση μέχρι να έρ­θουν οι ενι­σχύ­σεις αλλά οι σκέ­ψεις μας πάνε και πα­ρα­πέ­ρα.. Θα πρέ­πει επι­τέ­λους να πα­ρα­δε­χτού­με ότι τα δάση και οι ιδιο­κτη­σί­ες στη Ρόδο δεν ανή­κουν παρά μόνο στους ρο­δί­τες και σε κα­νέ­ναν άλλο, οπότε ορθώς πρά­ξα­με όλοι και τρέ­ξα­με να σώ­σου­με τις πε­ριου­σί­ες των προ­γό­νων μας που ενώ κά­πο­τε πριν την Ιτα­λι­κή κα­το­χή 1912-1946 και Αγ­γλι­κή διοί­κη­ση 1947 ήταν ονο­μα­στι­κές στα ονό­μα­τα των προ­παπ­πού­δων μας, στη συ­νέ­χεια πε­ρι­ήλ­θαν στο Ιτα­λι­κό Δη­μό­σιο επί Ιτα­λο­κρα­τί­ας και στη συ­νέ­χεια στο Ελ­λη­νι­κό Δη­μό­σιο.. Άρα κατά βάση δεν ήταν μόνο ο εθε­λο­ντι­σμός, γιατί στον εθε­λο­ντι­σμό βοη­θά­με για κάτι ξένο που δεν μας ανή­κει, εδώ επρό­κει­το για τη γη μας. Οι καρ­διές των ρο­δι­τών χτύ­πη­σαν για να σώ­σουν τη γη των προ­γό­νων τους από τις φω­τιές.

Τέλος, αν θέ­λου­με να στα­μα­τή­σει η εγκα­τά­λει­ψη των δασών θα πρέ­πει οι ιδιο­κτη­σί­ες και η ρο­δί­τι­κη γη να επι­στρέ­ψουν σ’ αυ­τούς που ανή­κουν και που καρ­τε­ρά η καρ­διά τους για να τη σώ­σουν από κάθε κίν­δυ­νο δλδ στους ρο­δί­τες και εκεί θα πρέ­πει να προ­σα­να­το­λί­σει η πο­λι­τι­κή ηγε­σία τις ενέρ­γειές της.

Ελένη Ν. Κα­ρα­γιάν­νη

Αθλή­τρια Τριά­θλου