Η διάσωση των ροδίτικων δασών δεν είναι μόνο εθελοντισμός γιατί η ροδίτικη γη μας ανήκει

Πολλοί κακε­ντρε­χείς προ­σπα­θούν να βγάλουν άσχημες φήμες για το σύνολο των ροδιτών και του νησιού μας. Η περί­πτωση της μεγάλης κατα­στρο­φής των δασών μας από πυρ­κα­γιά που ξεκί­νησε στις 18/7/2023 και κράτησε δέκα (10) ολό­κλη­ρες ημέρες εκτός της μεγάλης απο­γο­ή­τευ­σης που επι­κρά­τησε σε όλους μας από την μεγάλη κατα­στροφή που προ­κλή­θηκε στο φυσικό μας περι­βάλ­λον ανέ­δειξε τη δύναμη ψυχής των εθε­λο­ντών και των ροδιτών και το αθάνατα αισθή­ματα της διά­σω­σης της γης των προ­γό­νων μας από την ασύμ­με­τρη απειλή.

Συγκι­νού­μα­στε συνεχώς για το μεγα­λείο των ανθρώ­πων που πάλεψαν με απλά μέσα με κάτι πρω­τό­γνωρο γιατί η μεγάλη εστία της φωτιάς βρι­σκό­ταν σε μεγάλο βάθος δύσβα­του γκρεμού στο κέντρο του νησιού σε παρθένα δάση. Ακόμα μέχρι σήμερα δεν γνω­ρί­ζουμε ακόμα το μέγεθος της κατα­στρο­φής σε σχέση με την πανίδα αλλά και τη χλωρίδα της περιο­χής διότι προ­φα­νώς δεν έγιναν ποτέ επί­ση­μες κατα­γρα­φές. Εκτός του ότι πριν μερικά χρόνια έγιναν μεγάλες συζη­τή­σεις με αντι­κεί­μενο την αύξηση του πλη­θυ­σμού των ελαφιών και πως αυτή θα περιο­ρι­ζό­ταν. Τελικά τα ελάφια της Ρόδου απέ­δει­ξαν μπορεί να μην έχουν λόγο αλλά σίγουρα γνώ­ρι­ζαν ότι ενδε­χο­μέ­νως θα κιν­δύ­νευε το είδος τους από την εγκα­τά­λειψη του δάσους και τον ενδε­χό­μενο αφα­νι­σμό τους από κάποια πυρ­κα­γιά, όπως κι έγινε και φρό­ντι­σαν την επι­βί­ωση του είδους τους…

Το γεγονός ότι ενώ πήγαμε σχεδόν όλοι στο μέρος της φωτιάς να βοη­θή­σουμε τελικά δια­πι­στώ­σαμε ότι δεν υπήρχαν καθαροί αγρο­τό­δρο­μοι αλλά και αντι­πυ­ρι­κές ζώνες για να περά­σουν τα πυρο­σβε­στικά οχήματα αλλά ούτε επαρκής ποσό­τητα νερού κάτι που έχει απο­τυ­πω­θεί σε πολλές αναρ­τή­σεις στα μέσα κοι­νω­νι­κής δικτύ­ω­σης προ­κά­λεσε την αγα­νά­κτηση μας.

Η εξά­πλωση της φωτιάς μετά την 5η ημέρα που έκαιγε πλη­σί­ασε γεω­γρα­φικά προς το φράγμα Γαδουρά και ίσως αν εκτι­νό­ταν κι άλλο θα έφθανε Μεσ­σα­να­γρό – Απολ­λα­κιά και στο ομώνυμο Φράγμα που τελικά δεν έφθασε. Η απορία μας είναι γιατί ενώ η φωτιά έκαιγε κοντά στο Φράγμα είδαμε εκα­το­ντά­δες αναρ­τή­σεις εθε­λο­ντι­κών ομάδων να ζητάνε μπι­τό­νια και αντλίες νερού από κάθε μέρος της πόλης ενώ θα μπο­ρούσε ενδε­χο­μέ­νως με την κατάλ­ληλη υποδομή να υπάρ­χουν σημεία ώστε να βρεθεί το νερό και να δια­σω­θεί το δάσος. Ειδικοί επι­στή­μο­νες δεν είμαστε απλά θεω­ρούμε ότι είναι θέμα της κοινής λογικής. Επίσης συνε­χί­ζουν οι αναρ­τή­σεις από όλους για να ξεδι­ψά­σουν τα ελάφια και τα λοιπά ζώα ενώ υπάρχει τόσο νερό εκεί κοντά …

Ούτε Δικα­στές ούτε δημό­σιοι κατή­γο­ροι ,προ­βλη­μα­τι­σμέ­νοι πολίτες είμαστε, και ίσως ο προ­βλη­μα­τι­σμός μας να βοη­θή­σει κάπου, θα πρέπει να βάλουμε μια τάξη στα πράγ­ματα με το θέμα του εθε­λο­ντι­σμού. Σωστά λέγεται ότι το μεγάλο κύμα εθε­λο­ντι­σμού βοήθησε για να σωθεί η κατά­σταση μέχρι να έρθουν οι ενι­σχύ­σεις αλλά οι σκέψεις μας πάνε και παρα­πέρα.. Θα πρέπει επι­τέ­λους να παρα­δε­χτούμε ότι τα δάση και οι ιδιο­κτη­σίες στη Ρόδο δεν ανήκουν παρά μόνο στους ροδίτες και σε κανέναν άλλο, οπότε ορθώς πράξαμε όλοι και τρέξαμε να σώσουμε τις περιου­σίες των προ­γό­νων μας που ενώ κάποτε πριν την Ιταλική κατοχή 1912-1946 και Αγγλική διοί­κηση 1947 ήταν ονο­μα­στι­κές στα ονόματα των προ­παπ­πού­δων μας, στη συνέ­χεια περι­ήλ­θαν στο Ιταλικό Δημόσιο επί Ιτα­λο­κρα­τίας και στη συνέ­χεια στο Ελλη­νικό Δημόσιο.. Άρα κατά βάση δεν ήταν μόνο ο εθε­λο­ντι­σμός, γιατί στον εθε­λο­ντι­σμό βοηθάμε για κάτι ξένο που δεν μας ανήκει, εδώ επρό­κειτο για τη γη μας. Οι καρδιές των ροδιτών χτύ­πη­σαν για να σώσουν τη γη των προ­γό­νων τους από τις φωτιές.

Τέλος, αν θέλουμε να στα­μα­τή­σει η εγκα­τά­λειψη των δασών θα πρέπει οι ιδιο­κτη­σίες και η ροδί­τικη γη να επι­στρέ­ψουν σ’ αυτούς που ανήκουν και που καρτερά η καρδιά τους για να τη σώσουν από κάθε κίνδυνο δλδ στους ροδίτες και εκεί θα πρέπει να προ­σα­να­το­λί­σει η πολι­τική ηγεσία τις ενέρ­γειές της.

Ελένη Ν. Καρα­γιάννη

Αθλή­τρια Τριά­θλου