ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ

Κ. Μίχαλος: «Με αυτό το ύφος της φορολογίας δεν μπορούμε να ελπίζουμε σε ανάπτυξη»

news room 7 λεπτά ανάγνωση
Μίχαλος
Με αυτό το ύφος της φορολογίας δεν μπορούμε να ελπίζουμε σε ανάπτυξη

Κ. ΜΙΧΑΛΟΣ

  • Συνέντευξη
  • στην Πέγκυ Ντόκου

Το γεγονός πως η εξο­ντω­τική φορο­λο­γία είναι ο υπ’ αριθμόν ένα παρά­γο­ντας που κατα­δι­κά­ζει την οικο­νο­μία και την αγορά σε μαρασμό, εκφρά­ζει σε συνέ­ντευξή του προς την «δ», ο πρό­ε­δρος του Εμπο­ρι­κού και Βιο­μη­χα­νι­κού Επι­με­λη­τη­ρίου Ελλάδας και πρό­ε­δρος της Κεντρι­κής Ένωσης Επι­με­λη­τη­ρίων Ελλάδας κ. Κων­στα­ντί­νος Μίχαλος. Λέει ακόμη, ότι για να  ανα­κάμ­ψει η ελλη­νική οικο­νο­μία χρειά­ζο­νται κεφά­λαια από τον ιδιω­τικό τομέα, κυρίως από επεν­δυ­τές του εξω­τε­ρι­κού και για να εμπι­στευ­θούν αυτά τα κεφά­λαια στη χώρα μας, οι επεν­δυ­τές απαι­τούν συγκε­κρι­μέ­νες συν­θή­κες –οι οποίες όμως, δεν υπάρ­χουν στην χώρα μας. Παράλ­ληλα, μιλάει για τον εξω­δι­κα­στικό συμ­βι­βα­σμό που απο­τε­λεί μια δια­δι­κα­σία η οποία μπορεί, να βοη­θή­σει πολλές επι­χει­ρή­σεις οι οποίες δια­θέ­τουν βιώσιμα επι­χει­ρη­μα­τικά σχέδια, ενώ για τον δημόσιο τομέα, τονίζει πως εδώ και δεκα­ε­τίες έχουμε υιο­θε­τή­σει στην Ελλάδα μια φιλο­σο­φία που εχθρεύ­ε­ται την ιδιω­τική πρω­το­βου­λία και αντι­με­τω­πί­ζει την επι­χει­ρη­μα­τι­κό­τητα ως «συνήθη ύποπτο» για όλα τα κοι­νω­νικά προ­βλή­ματα….

Η συνέ­ντευξη ανα­λυ­τικά:

Κύριε Μίχαλε, πρό­σφατα ζητή­σατε την παρέμ­βαση του επι­χει­ρη­μα­τι­κού κόσμου της Ε.Ε. προ­κει­μέ­νου οι εταίροι μας να υλο­ποι­ή­σουν τις δεσμεύ­σεις τους προς τη χώρα μας. Εκτι­μάτε πως μπορεί να ενι­σχυ­θεί η ανά­πτυξη στην χώρα μας υπό τις παρού­σες συν­θή­κες; 

Από το 2012 οι εταίροι και οι δανει­στές της χώρας έχουν δεσμευ­θεί να λάβουν μέτρα για τη ρύθμιση του ελλη­νι­κού χρέους, στο βαθμό που η Ελλάδα θα επι­τύγ­χανε τους συμ­φω­νη­μέ­νους στόχους για τα πρω­το­γενή πλε­ο­νά­σματα. Η ελλη­νική πλευρά έχει μέχρι τώρα αντα­πο­κρι­θεί στο δικό της μέρος της συμ­φω­νίας. Δυστυ­χώς, από την πλευρά των δανει­στών είναι και πάλι εμφανής η πρόθεση για αναβολή των σχε­τι­κών απο­φά­σεων.

Η καθυ­στέ­ρηση αυτή απειλεί ευθέως την προ­σπά­θεια για ανά­καμψη της ελλη­νι­κής οικο­νο­μίας, καθώς η εξει­δί­κευση των μέτρων για τη βιω­σι­μό­τητα του χρέους συν­δέ­ε­ται άμεσα με την ένταξη της χώρας στο πρό­γραμμα ποσο­τι­κής χαλά­ρω­σης της ΕΚΤ.  Η συμ­με­τοχή στο συγκε­κρι­μένο πρό­γραμμα, που λήγει τον προσεχή Οκτώ­βριο, απο­τε­λεί κρίσιμο ζητού­μενο για την ανά­πτυξη, αφού θα επι­βε­βαιώ­σει τη φερεγ­γυό­τητα της χώρας, θα επι­τρέ­ψει τη μείωση του κόστους δανει­σμού των ελλη­νι­κών επι­χει­ρή­σεων και – μεσο­πρό­θε­σμα – και της Ελλάδας, ενώ παράλ­ληλα θα διευ­κο­λύ­νει την απο­κα­τά­σταση του δια­με­σο­λα­βη­τι­κού ρόλου των τρα­πε­ζών στη χρη­μα­το­δό­τηση της οικο­νο­μίας.

Εάν η ένταξη στο πρό­γραμμα δεν κατα­στεί δυνατή, οι πιθα­νό­τη­τες για πραγ­μα­τική ανά­καμψη εντός του 2017 σαφώς μειώ­νο­νται. Η ελλη­νική πλευρά έχει κάθε λόγο να επι­διώ­ξει, με θετικές προ­τά­σεις, την άμεση επί­τευξη συμ­φω­νίας για το χρέος. Οφεί­λουν όμως και οι εταίροι μας να τιμή­σουν αντί­στοιχα τις δικές τους δεσμεύ­σεις. Κι αυτό το αίτημα εξέ­φρασα με την παρέμ­βασή μου, από το βήμα της γενικής συνέ­λευ­σης των Ευρω­ε­πι­με­λη­τη­ρίων.

Είναι γεγονός πάντως ότι τα τελευ­ταία δύο χρόνια, η επι­χει­ρη­μα­τι­κό­τητα βρί­σκε­ται ενώπιον αδιε­ξό­δων. Τι πρέπει να γίνει για να επα­νέλ­θει η κατά­σταση στην κανο­νι­κό­τητα;

Η υπερ­φο­ρο­λό­γηση, η συνε­χι­ζό­μενη καθί­ζηση της ζήτησης, η έλλειψη ρευ­στό­τη­τας, ο ακριβός και δυσεύ­ρε­τος δανει­σμός, αλλά και οι δυσβά­στα­χτες οφειλές σε δημόσιο και ασφα­λι­στικά ταμεία απο­τε­λούν τα σημα­ντι­κό­τερα προ­βλή­ματα που αντι­με­τω­πί­ζουν σήμερα οι επι­χει­ρή­σεις. Όλοι αυτοί παρά­γο­ντες μαζί δημιουρ­γούν ένα περι­βάλ­λον ασφυ­κτικό, ειδικά για τις Μικρο­με­σαίες Επι­χει­ρή­σεις οι οποίες δίνουν καθη­με­ρινά πλέον έναν αγώνα επι­βί­ω­σης. Δυστυ­χώς, όσο οι δια­πραγ­μα­τεύ­σεις και οι συμ­φω­νίες στη­ρί­ζο­νται σε μέτρα υπερ­φο­ρο­λό­γη­σης και λιτό­τη­τας, η αγορά δεν θα κατα­φέρ­νει να επα­νέλ­θει στην κανο­νι­κό­τητα.

Χρειά­ζε­ται άμεσα βελ­τί­ωση των συν­θη­κών ρευ­στό­τη­τας στην πραγ­μα­τική οικο­νο­μία – στόχος που περνά μέσα από την ένταξη στο πρό­γραμμα ποσο­τι­κής χαλά­ρω­σης – και ταυ­τό­χρονα, αλλαγή του δημο­σιο­νο­μι­κού μείγ­μα­τος, με έμφαση σε μέτρα στή­ρι­ξης των επι­χει­ρή­σεων και των εισο­δη­μά­των των κατα­να­λω­τών, όπως η μείωση της φορο­λο­γίας, η εκλο­γί­κευση των ασφα­λι­στι­κών δαπανών και ο περιο­ρι­σμός του ενερ­γεια­κού κόστους.

Η συνεχής φορο­λό­γηση έχει οδη­γή­σει σε αδιέ­ξοδα τις επι­χει­ρή­σεις με ό,τι αυτό συνε­πά­γε­ται. Η μείωση της αστα­μά­τη­της φορο­λο­γίας θα μπο­ρέ­σει να απο­τε­λέ­σει εφαλ­τή­ριο για μία προ­σπά­θεια επα­νεκ­κί­νη­σης της επι­χει­ρη­μα­τι­κό­τη­τας;

Δεν θα πάψουμε να επα­να­λαμ­βά­νουμε ότι η εξο­ντω­τική φορο­λο­γία είναι ο υπ’ αριθμόν ένα παρά­γο­ντας που κατα­δι­κά­ζει την οικο­νο­μία και την αγορά σε μαρασμό. Μειώνει το δια­θέ­σιμο εισό­δημα των πολιτών και δια­τη­ρεί καθη­λω­μένη τη ζήτηση, υπο­βαθ­μί­ζει την αντα­γω­νι­στι­κό­τητα των επι­χει­ρή­σεων και απο­τρέ­πει νέες επεν­δύ­σεις, που θα μπο­ρού­σαν να στη­ρί­ξουν την απα­σχό­ληση και την ανά­πτυξη. Ταυ­τό­χρονα, βεβαίως, καλ­λιερ­γεί και το έδαφος για αύξηση της φορο­δια­φυ­γής και φορο­α­πο­φυ­γής.

Με αυτό το ύψος της φορο­λο­γίας δεν μπο­ρούμε να ελπί­ζουμε σε ανά­πτυξη, αλλά ούτε και σε βιώσιμα πλε­ο­νά­σματα. Η Ελλάδα χρειά­ζε­ται επει­γό­ντως ένα φορο­λο­γικό σύστημα που θα στη­ρί­ζε­ται στη διεύ­ρυνση της φορο­λο­γι­κής βάσης και όχι στην εξό­ντωση των συνεπών φορο­λο­γού­με­νων πολιτών και επι­χει­ρή­σεων. Χρειά­ζε­ται επίσης, ένα σταθερό και ευνοϊκό φορο­λο­γικό περι­βάλ­λον για τις επι­χει­ρή­σεις, με αντα­γω­νι­στι­κούς συντε­λε­στές, με μικρό δια­χει­ρι­στικό κόστος και με συγκε­κρι­μένα κίνητρα για την προ­σέλ­κυση κεφα­λαίων σε τομείς και κλάδους στρα­τη­γι­κής σημα­σίας.

Η Επι­με­λη­τη­ριακή Κοι­νό­τητα έχει δια­τυ­πώ­σει επα­νει­λημ­μένα τις προ­τά­σεις της, για ένα σύγ­χρονο και αντα­γω­νι­στικό φορο­λο­γικό σύστημα, το οποίο θα συμ­βά­λει στην επα­νεκ­κί­νηση της ελλη­νι­κής οικο­νο­μίας. Περι­μέ­νουμε ακόμη να εισα­κου­στούμε.

Με αυτά τα δεδο­μένα και το οικο­νο­μικό περι­βάλ­λον, μπορούν να γίνουν επεν­δύ­σεις; Η Ελλάδα είναι ελκυ­στική για μεγάλες επεν­δύ­σεις; Από την άλλη, είναι και η βασική προ­ϋ­πό­θεση για ανά­πτυξη.

Πράγ­ματι, για να ανα­κάμ­ψει η ελλη­νική οικο­νο­μία χρειά­ζο­νται κεφά­λαια από τον ιδιω­τικό τομέα, κυρίως από επεν­δυ­τές του εξω­τε­ρι­κού. Για να εμπι­στευ­θούν αυτά τα κεφά­λαια στη χώρα μας, οι επεν­δυ­τές απαι­τούν συγκε­κρι­μέ­νες συν­θή­κες: σταθερό και ευνοϊκό φορο­λο­γικό καθε­στώς, μείωση της γρα­φειο­κρα­τίας, απλού­στερο και σύγ­χρονο νομο­θε­τικό πλαίσιο, αλλά και μια δημόσια διοί­κηση η οποία θα το εφαρ­μό­ζει με δια­φά­νεια, με ορθο­λο­γι­σμό και απο­τε­λε­σμα­τι­κό­τητα.Ζητούν ένα σύστημα δημο­σίων υπο­δο­μών, οι οποίες υπο­στη­ρί­ζουν την ανά­πτυξη της ιδιω­τι­κής πρω­το­βου­λίας, όπως μεταξύ άλλων οι υπο­δο­μές σε ψηφιακά δίκτυα και μετα­φο­ρές. Ζητούν όμως και κυβερ­νή­σεις οι οποίες πιστεύ­ουν πραγ­μα­τικά στις ιδιω­τι­κές επεν­δύ­σεις και στις μεταρ­ρυθ­μί­σεις που αυτές απαι­τούν και δεν τις αντι­με­τω­πί­ζουν ως «πικρό ποτήρι».

Δυστυ­χώς, οι συν­θή­κες αυτές σήμερα σε μεγάλο βαθμό εκλεί­πουν. Η Ελλάδα εξα­κο­λου­θεί να υστερεί σε όλες τις διε­θνείς κατα­τά­ξεις που αξιο­λο­γούν το επι­χει­ρη­μα­τικό περι­βάλ­λον και την αντα­γω­νι­στι­κό­τητα της οικο­νο­μίας της. Μάλιστα, η θέση της αντί να βελ­τιώ­νε­ται, υπο­χω­ρεί σταθερά τα τελευ­ταία χρόνια. Αν θέλουμε κεφά­λαια και επεν­δύ­σεις στη χώρα, χρειά­ζο­νται δρα­στι­κές αλλαγές και μεταρ­ρυθ­μί­σεις.

Ο εξω­δι­κα­στι­κός συμ­βι­βα­σμός που προωθεί η κυβέρ­νηση μπορεί να δώσει μια ‘ανάσα’ στις επι­χει­ρή­σεις;

Ο εξω­δι­κα­στι­κός συμ­βι­βα­σμός είναι μια δια­δι­κα­σία που μπορεί, πράγ­ματι, να βοη­θή­σει πολλές επι­χει­ρή­σεις οι οποίες δια­θέ­τουν βιώσιμα επι­χει­ρη­μα­τικά σχέδια. Ο στόχος αυτός, όμως, θα κριθεί στην εφαρ­μογή.Χρειά­ζε­ται να δημιουρ­γη­θεί ένας απο­τε­λε­σμα­τι­κός μηχα­νι­σμός για τη δια­χεί­ριση του μεγάλου όγκου των υπο­θέ­σεων που ανα­μέ­νε­ται να προ­κύ­ψει. Η ταχύ­τητα και η απο­κε­ντρω­μένη αντι­με­τώ­πιση των ζητη­μά­των είναι τα χαρα­κτη­ρι­στικά που δια­φο­ρο­ποιούν την εξω­δι­κα­στική δια­δι­κα­σία επί­λυ­σης δια­φο­ρών, σε σχέση με την παρα­δο­σιακή δικα­στική οδό. Για να απο­τυ­πω­θούν στην πράξη αυτά τα οφέλη, θα πρέπει να ανα­λά­βει ενεργό ρόλο στη δια­δι­κα­σία δια­χεί­ρι­σης και επο­πτείας ένας φορέας με κατάλ­ληλη εμπει­ρία και δομή, ώστε να μπο­ρέ­σει να αντι­με­τω­πί­σει άμεσα και ευέ­λι­κτα τα πρα­κτικά ζητή­ματα. Και τα κατά τόπους Επι­με­λη­τή­ρια της χώρας είναι ο μόνος φορέας που μπορεί να ανα­λά­βει με επι­τυ­χία αυτή την απο­στολή. Έχουμε ζητήσει, λοιπόν, με συγκε­κρι­μένη πρόταση από την Πολι­τεία να ανα­θέ­σει συγκε­κρι­μέ­νες αρμο­διό­τη­τες επο­πτείας και δια­χεί­ρι­σης στα Επι­με­λη­τή­ρια, προ­κει­μέ­νου να εξα­σφα­λί­σει την ομαλή εφαρ­μογή ενός κρί­σι­μης σημα­σίας νομο­θε­τι­κού πλαι­σίου.

 Φαί­νε­ται πάντως ότι αυτή η κυβέρ­νηση στη­ρί­ζει περισ­σό­τερο τον δημόσιο τομέα παρά την ιδιω­τική πρω­το­βου­λία. Πώς θα υπάρξει ανά­καμψη με ένα τερά­στιο και ατε­λεί­ωτο…. δημόσιο;

Το πρό­βλημα αυτό, δυστυ­χώς, έχει βαθιές ρίζες. Εδώ και δεκα­ε­τίες έχουμε υιο­θε­τή­σει στην Ελλάδα μια φιλο­σο­φία που εχθρεύ­ε­ται την ιδιω­τική πρω­το­βου­λία και αντι­με­τω­πί­ζει την επι­χει­ρη­μα­τι­κό­τητα ως «συνήθη ύποπτο» για όλα τα κοι­νω­νικά προ­βλή­ματα. Κατα­λή­ξαμε να ανα­δει­χθεί το κράτος σε επι­χει­ρη­μα­τία, αλλά και σε απόλυτο ρυθ­μι­στή κάθε οικο­νο­μι­κής δρα­στη­ριό­τη­τας. Και να δημιουρ­γη­θεί ένα σύστημα που διαρκώς έβρισκε τρόπους να τιμωρεί την ιδιω­τική πρω­το­βου­λία: μέσω της υψηλής φορο­λο­γίας, της γρα­φειο­κρα­τίας, των κρα­τι­κών μονο­πω­λίων, των περιο­ρι­σμών στις αγορές, του ανε­λα­στι­κού καθε­στώ­τος εργα­σίας.

Αυτή η στρεβλή αντί­ληψη ευθύ­νε­ται σε μεγάλο βαθμό για την εκδή­λωση της κρίσης που βιώ­νουμε τα τελευ­ταία χρόνια. Και δυστυ­χώς, παρά τα λίγα βήματα που έγιναν στο πλαίσιο των μνη­μο­νίων, το κράτος εξα­κο­λου­θεί να λει­τουρ­γεί σε βάρος της ιδιω­τι­κής πρω­το­βου­λίας. Εξα­κο­λου­θεί, κυρίως, να υπάρχει η νοο­τρο­πία ότι οι ίδιοι φορο­λο­γού­με­νοι θα πρέπει να πλη­ρώ­νουν όλο και περισ­σό­τε­ρους φόρους για να συντη­ρεί­ται ένα σπάταλο και ανα­πο­τε­λε­σμα­τικό δημόσιο τομέα. Ως πότε όμως θα μπορεί να πλη­ρώ­νει η αγορά και οι φορο­λο­γού­με­νοι την ατολμία δια­δο­χι­κών κυβερ­νή­σεων να ελέγ­ξουν το κόστος λει­τουρ­γίας του δημο­σίου; Η δημιουρ­γία ενός μικρό­τε­ρου, απο­τε­λε­σμα­τι­κό­τε­ρου και φιλι­κό­τε­ρου προς τον πολίτη και την επι­χεί­ρηση κράτους, είναι μια δύσκολη πρό­κληση αλλά ταυ­τό­χρονα και ζήτημα επι­βί­ω­σης για την ελλη­νική οικο­νο­μία.

Πώς σας φάνηκε το άρθρο;

Ένα πάτημα, χωρίς λογαριασμό. Μία ψήφος ανά συσκευή.

Σχολιασμός άρθρου

Προσθέστε ένα σχόλιο

Εμφανίζεται μετά από έγκριση · το e-mail δεν δημοσιεύεται0 / 2000

Τα σχόλια εκφράζουν τον σχολιαστή, όχι τη Δημοκρατική. Όροι σχολιασμού

Τα σχόλια εκφράζουν αποκλειστικά τον εκάστοτε σχολιαστή. Η Δημοκρατική δεν υιοθετεί αυτές τις απόψεις. Διατηρούμε το δικαίωμα να διαγράψουμε όποια σχόλια θεωρούμε προσβλητικά ή περιέχουν ύβρεις, χωρίς καμία προειδοποίηση. Χρήστες που δεν τηρούν τους όρους χρήσης αποκλείονται. Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση· το e-mail δεν δημοσιεύεται.

Γίνετε ο πρώτος που θα σχολιάσει.