Το «μυστικό» σχέδιο της ΕΥΠ για την Τουρκία – Σε επιφυλακή για νέο κύμα επιθετικότητας

Νέο δόγμα απέ­να­ντι στις εξω­τε­ρι­κές απειλές εφαρ­μό­ζει η Εθνική Υπη­ρε­σία Πλη­ρο­φο­ριών, σε μια προ­σπά­θεια ποιο­τι­κής ανα­βάθ­μι­σης του ρόλου της, μέσω της ενί­σχυ­σης του πλη­ρο­φο­ρια­κού της δικτύου εκτός Ελλάδας.

Σε μια κρίσιμη περίοδο, κατά την οποία η κρίση στον Εβρο έκρουσε το καμπα­νάκι για το μέγεθος των προ­κλή­σεων, οι ελλη­νι­κές μυστι­κές υπη­ρε­σίες έχουν επι­χει­ρή­σει εδώ και πολλούς μήνες «στροφή» σε σχέση με τις προ­τε­ραιό­τη­τές τους. Το νέο δόγμα προ­κρί­νει την ένταση της διε­θνο­ποί­η­σης της ΕΥΠ, προ­κει­μέ­νου να είναι ξεκά­θαρη η μετα­τό­πιση του «βάρους» από τα θέματα της εσω­τε­ρι­κής ασφά­λειας σε εκείνα της εξω­τε­ρι­κής.

Επί σειρά ετών οι μυστι­κές υπη­ρε­σίες είχαν επι­κε­ντρω­θεί περισ­σό­τερο απ’ ό,τι θα έπρεπε στο εσω­τε­ρικό πεδίο, με συνέ­πεια να «ατρο­φή­σουν» σημα­ντικά το πλη­ρο­φο­ριακό δίκτυο και η δρα­στη­ριό­τητα της υπη­ρε­σίας στο εξω­τε­ρικό. Οπως λένε αρμό­διες πηγές, υπήρχαν ακόμα και περι­πτώ­σεις χωρών όπου το δίκτυο της ΕΥΠ «ξηλώ­θηκε» παντε­λώς. Και αυτό παρότι για τις εσω­τε­ρι­κές κρί­σι­μες υπο­θέ­σεις τρο­μο­κρα­τίας ή δια­φθο­ράς υπάρ­χουν υπη­ρε­σίες της Αστυ­νο­μίας, όπως η Αντι­τρο­μο­κρα­τική, η Διεύ­θυνση Δια­χεί­ρι­σης και Ανά­λυ­σης Πλη­ρο­φο­ριών και το Εσω­τε­ρι­κών Υπο­θέ­σεων, οι οποίες είναι ιδιαί­τερα ενι­σχυ­μέ­νες σε προ­σω­πικό αλλά και σε σύγ­χρονο τεχνο­λο­γικό εξο­πλι­σμό. Παρά ταύτα, οι πρά­κτο­ρες της ΕΥΠ ασχο­λού­νταν για χρόνια και επί πολλών δια­φο­ρε­τι­κών κυβερ­νή­σεων ακόμα και με έρευνες που δεν είχαν καθόλου εθνικό χαρα­κτήρα.

Εμπειρα στελέχη υπη­ρε­σιών ασφα­λείας εξηγούν ότι ένας από τους βασι­κούς λόγους που συνέ­βαινε αυτό ήταν ότι η ΕΥΠ υπα­γό­ταν μέχρι πρό­τι­νος στον εκά­στοτε υπουργό Προ­στα­σίας του Πολίτη, με απο­τέ­λε­σμα να είναι πιο «εύκολη» η ανά­μειξή της σε έρευνες «εσω­τε­ρι­κού ενδια­φέ­ρο­ντος».

«Ξεκού­ρα­στη» δουλειά

Αρκετοί υπουρ­γοί «δελε­ά­ζο­νταν» και αξιο­ποιού­σαν αφιλ­τρά­ρι­στα τις δυνα­τό­τη­τές της για να βγάλουν γρήγορα υπο­θέ­σεις, ενώ εντός της υπη­ρε­σίας ενδε­χο­μέ­νως κάποιοι να «βολεύ­ο­νταν» κάνο­ντας μια αισθητά πιο «ξεκού­ρα­στη» δουλειά σε σχέση με την ανά­πτυξη δικτύου στο εξω­τε­ρικό.

Η μετα­φορά των αρμο­διο­τή­των της ΕΥΠ απευ­θείας στον πρω­θυ­πουργό εκτι­μά­ται ότι πρι­μο­δο­τεί την αλλαγή φιλο­σο­φίας για να στρα­φούν τα «μάτια» της υπη­ρε­σίας εκτός Ελλάδας. Το πρώτο κρίσιμο κρας τεστ για τη νέα διοί­κηση της ΕΥΠ, που ανέλαβε καθή­κο­ντα το περα­σμένο καλο­καίρι, ήταν η κρίση στον Εβρο, η οποία ξεδι­πλώ­θηκε σε τρεις φάσεις.

Η πρώτη αφο­ρούσε στην οργα­νω­μένη από το τουρ­κικό κράτος μετα­κί­νηση μεγάλου αριθμού μετα­να­στών και προ­σφύ­γων στις Καστα­νιές. Σύμφωνα με πηγές του «Εθνους της Κυρια­κής», οι πρώτες πλη­ρο­φο­ρίες για τις προ­θέ­σεις της Τουρ­κίας έφτασαν στην ΕΥΠ περίπου έναν μήνα πριν εμφα­νι­στούν στην ελλη­νο­τουρ­κική μεθόριο οι πρώτοι μετα­νά­στες.

Οι απόρ­ρη­τες πλη­ρο­φο­ρίες δεν ήταν συγκε­κρι­μέ­νες, αλλά χαρα­κτη­ρί­στη­καν ως εξαι­ρε­τικά σοβαρές. Ετσι, ξεκί­νησε η επε­ξερ­γα­σία και η ανάλυσή τους, παράλ­ληλα με την προ­σπά­θεια άντλη­σης περισ­σό­τε­ρων δεδο­μέ­νων. Δέκα ημέρες πριν από το «σημείο μηδέν», δηλαδή το ξέσπα­σμα της κρίσης, οι πλη­ρο­φο­ρίες είχαν γίνει πολύ πιο συγκε­κρι­μέ­νες, ενώ λίγα 24ωρα πριν από την έμπρα­κτη επι­βε­βαί­ωσή τους οι ελλη­νι­κές Αρχές γνώ­ρι­ζαν τι θα επα­κο­λου­θή­σει. Η ΕΥΠ ενη­μέ­ρωσε τα αρμόδια κυβερ­νη­τικά όργανα και ακο­λού­θως οι πλη­ρο­φο­ρίες δια­βι­βά­στη­καν στις Ενοπλες Δυνά­μεις και στην ΕΛ.ΑΣ.

Η δεύτερη φάση του περι­βό­η­του «ανοίγ­μα­τος των συνόρων» ξεδι­πλώ­θηκε στα τουρ­κικά παράλια. Μετά το «σφρά­γι­σμα» του Εβρου από τις ελλη­νι­κές δυνά­μεις, οι τουρ­κι­κές υπη­ρε­σίες επι­χεί­ρη­σαν να μετα­φέ­ρουν την κρίση στο Αιγαίο. Σύμφωνα με τις πλη­ρο­φο­ρίες των ελλη­νι­κών Αρχών, η Τουρκία συγκέ­ντρωσε σε τέσσερα δια­φο­ρε­τικά σημεία στα τουρ­κικά παράλια συνο­λικά 20.000 πρό­σφυ­γες και μετα­νά­στες (από περίπου 5.000 σε κάθε σημείο). Στόχος της ήταν να περά­σουν με φου­σκωτά στα ελλη­νικά νησιά. Παράλ­ληλα, είχε στηθεί δίκτυο μετα­φο­ράς κόσμου από την ενδο­χώρα, ούτως ώστε σε περί­πτωση που κατά­φερ­ναν να φτάσουν στα ελλη­νικά νησιά, να μετα­κι­νη­θεί στα τουρ­κικά παράλια επι­πλέον αριθμός μετα­να­στών.

Ωστόσο, είχε προη­γη­θεί η απόφαση του ΚΥΣΕΑ της 1ης Μαρτίου για μεγάλη κινη­το­ποί­ηση των ελλη­νι­κών δυνά­μεων στο Αιγαίο, η οποία μπλό­καρε τα θαλάσ­σια περά­σματα. Το απο­τέ­λε­σμα ήταν να προ­κλη­θεί έντονη νευ­ρι­κό­τητα στην τουρ­κική πλευρά, με απο­κο­ρύ­φωμα την προ­σπά­θεια εμβο­λι­σμού ελλη­νι­κού σκάφους από τουρ­κική ακταιωρό στις 11 Μαρτίου, ανοιχτά της Κω.

Η Τουρκία ανα­γκά­στηκε να περάσει στο «plan C». Το σχέδιό της προ­έ­βλεπε να χρη­σι­μο­ποι­η­θούν εμπο­ρικά πλοία-φαντάσματα που θα λει­τουρ­γού­σαν ως «πολιορ­κη­τι­κός κριός». Τα τουρ­κικά παράλια βρίθουν από παρο­πλι­σμένα -παλιά- πλοία (ακόμα και 60 ετών), στα οποία οι δια­κι­νη­τές θα στοί­βα­ζαν πρό­σφυ­γες και μετα­νά­στες για να τους περά­σουν στην Ελλάδα, ενδε­χο­μέ­νως και στην Ιταλία. Μία από τις βάσεις εκκί­νη­σης ήταν το Τσα­νά­καλε. Σύμφωνα με αξιό­πι­στες πλη­ρο­φο­ρίες του «Εθνους της Κυρια­κής», η ΕΥΠ είχε πλη­ρο­φο­ρίες για 10 δια­φο­ρε­τι­κές περι­πτώ­σεις, κατά τις οποίες η τουρ­κική πλευρά προ­σπά­θησε να προ­ω­θή­σει μετα­νά­στες με πλοία-φαντάσματα, χωρη­τι­κό­τη­τας εκα­το­ντά­δων ατόμων.

Οι ελλη­νι­κές Αρχές τα «είδαν» εγκαί­ρως και χάρη στην παρέμ­βαση των σκαφών του Λιμε­νι­κού και του Πολε­μι­κού Ναυ­τι­κού μπλο­κα­ρί­στη­καν οι διε­λεύ­σεις τους. Σε μια περί­πτωση, ένα από αυτά άρχισε να βγάζει πυκνούς καπνούς, λόγω παλαιό­τη­τας και κακής συντή­ρη­σης, με απο­τέ­λε­σμα να ανα­γκα­στεί μόνος του ο καπε­τά­νιος να το γυρίσει πίσω.

Υπήρξε, όμως, και ένα περι­στα­τικό κατά το οποίο εμπο­ρικό πλοίο, ηλικίας 52 ετών, προ­σά­ραξε λόγω κακο­και­ρίας έξω από το λιμάνι της Τζιας. Το πλοίο, που μετέ­φερε συνο­λικά 193 μετα­νά­στες, δεν έφερε όνομα, ούτε σημαία εθνι­κό­τη­τας. Εκτι­μά­ται ότι οι δια­κι­νη­τές κέρ­δι­σαν περίπου 1.000.000 ευρώ για ένα δρο­μο­λό­γιο που τελικά δεν ολο­κλη­ρώ­θηκε ποτέ, καθώς ο προ­ο­ρι­σμός των μετα­να­στών ήταν η Ιταλία.

Φόβοι «πιέσεων» στο Αιγαίο

Η εργα­λειο­ποί­ηση του Προ­σφυ­γι­κού – Μετα­να­στευ­τι­κού από την Τουρκία εκτι­μά­ται ότι θα συνε­χι­στεί και τους καλο­και­ρι­νούς μήνες, ως μοχλός πίεσης προς την Ευρώπη. Στελέχη των ελλη­νι­κών Αρχών θεωρούν ότι τα κυκλώ­ματα θα «πιέσουν» αισθητά περισ­σό­τερο στο Αιγαίο σε σχέση με τον Εβρο.

Υστερα, μάλιστα, από το «ναυάγιο» του σχεδίου με τη χρήση παλιών εμπο­ρι­κών πλοίων, οι εκτι­μή­σεις των αρμό­διων υπη­ρε­σιών ασφα­λείας κάνουν λόγο για επι­στροφή των δου­λε­μπό­ρων στις «παρα­δο­σια­κές» μεθό­δους. Δηλαδή, στη δια­κί­νηση ανθρώ­πων με τη χρήση φου­σκω­τών λέμβων, στις οποίες συνήθως χει­ρι­στής μπαίνει ένας από τους μετα­νά­στες που θέλουν να περά­σουν στα ελλη­νικά νησιά. Στα τουρ­κικά παράλια βρί­σκε­ται έτοιμος ο μηχα­νι­σμός παρα­γω­γής λέμβων, μηχανών και σωσι­βίων, όπως και τα κυκλώ­ματα που γνω­ρί­ζουν τη «δουλειά». Η απέ­να­ντι πλευρά, ωστόσο, έχει λάβει το μήνυμα ότι η φύλαξη των θαλάσ­σιων συνόρων είναι σημα­ντικά πιο ενι­σχυ­μένη, με 55 σκάφη του Λιμε­νι­κού, πλοία του Πολε­μι­κού Ναυ­τι­κού και 30 ταχύ­πλοα τύπου Magna.

Τα τελευ­ταία χρόνια, τα δρο­μο­λό­για των προ­σφύ­γων και μετα­να­στών ακο­λου­θούν και οι κυνη­γη­μέ­νοι από το τουρ­κικό καθε­στώς γκιου­λε­νι­στές. Μάλιστα, έχουν υπάρξει καταγ­γε­λίες για δράση των τουρ­κι­κών μυστι­κών υπη­ρε­σιών (ΜΙΤ) σε ελλη­νικό έδαφος για την παρα­κο­λού­θηση των «εχθρών» του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντο­γάν. Η τουρ­κική κυβέρ­νηση δεν έπαψε ποτέ να φοβάται την οργά­νωση αντι­πο­λι­τευ­τι­κών πυρήνων εκτός Τουρ­κίας, ως το αντί­πα­λον δέος του ερντο­γα­νι­κού καθε­στώ­τος που μακρο­πρό­θε­σμα θα μπο­ρούσε δυνη­τικά να προ­κα­λέ­σει προ­βλή­ματα.

Πηγές της λεω­φό­ρου Κατε­χάκη εξηγούν ότι από το πρα­ξι­κό­πημα στη γει­το­νική χώρα και μετά έφτασαν στην Ελλάδα περίπου 30.000-35.000 Τούρκοι υπήκοοι. Κάποιοι εξ αυτών ήταν γκιου­λε­νι­στές και κάποιοι δεν ήταν, αλλά φοβή­θη­καν ότι θα κυνη­γη­θούν στην πατρίδα τους γιατί θα τους έβαζαν ανα­πό­φευ­κτα τη «σφρα­γίδα» του γκιου­λε­νι­στή. Σήμερα, ωστόσο, ένα πολύ μικρό ποσοστό εξ αυτών εξα­κο­λου­θεί να βρί­σκε­ται στην Ελλάδα (υπο­λο­γί­ζο­νται σε 5.000-6.000), καθώς η συντρι­πτική πλειο­νό­τητά τους έφυγε για άλλες χώρες. Πρό­κει­ται για Τούρ­κους που ανήκαν κυρίως στην αστική τάξη της Τουρ­κίας και οι οποίοι δια­θέ­τουν πτυχία και επαγ­γελ­μα­τική πορεία που τους δίνουν τη δυνα­τό­τητα γρή­γο­ρης απορ­ρό­φη­σης στη χώρα όπου τελικά θα εγκα­τα­στα­θούν.

Οπως εξηγούν καλά πλη­ρο­φο­ρη­μέ­νες πηγές, οι Τούρκοι που έφτασαν στην Ελλάδα και είχαν προφίλ «οργα­νω­μέ­νου» γκιου­λε­νι­στή έχουν εγκα­τα­λεί­ψει τη χώρα μας, ενώ αυτοί που παρα­μέ­νουν εδώ είναι Τούρκοι που δεν είχαν σχέσεις με πυρήνες του Γκιου­λέν.

Πηγή: ethnos.gr

Αλέ­ξαν­δρος Καλα­φά­της