Στέργος Στάγκας: Φούσκα το τιμολόγιο των 9,5 εκατ. € στην Περιφέρεια. Χρέωσαν τις νησίδες ως δημόσιο κτίριο!

Η ΔΕΥΑΡ γράφει ιστορία- Κατα­σκευα­σμένη η απαί­τηση της ΔΕΥΑΡ απέ­να­ντι στην Περι­φέ­ρεια, για να “ισο­σκε­λί­σει” επι­κοι­νω­νιακά τη δική της οφειλή

Σε ιδιαί­τερα υψηλούς τόνους και με ιδιαι­τέ­ρως σοβαρές  καταγ­γε­λίες κατά της ΔΕΥΑΡ και της ηγεσίας  τοπο­θε­τή­θηκε ο κ. Στέργος Στάγκας,  μέχρι πρό­τι­νος λαϊκό  μέλος του Διοι­κη­τι­κού Συμ­βου­λίου της Επι­χεί­ρη­σης, μιλώ­ντας στον RV και τη Ρένα Παυλάκη,  ανα­φο­ρικά με το τιμο­λό­γιο ύψους 9,5 εκα­τομ­μυ­ρίων ευρώ που φέρεται να απο­δί­δε­ται ως οφειλή της Περι­φέ­ρειας προς την επι­χεί­ρηση για το… πότισμα των νησίδων στην Εθνική Οδό Ρόδου – Λίνδου.

Ο ίδιος αμφι­σβή­τησε ευθέως τη νομι­μό­τητα και τη βάση του συγκε­κρι­μέ­νου ποσού, υπο­στη­ρί­ζο­ντας ότι προ­κύ­πτει από λαν­θα­σμένη και, όπως χαρα­κτη­ρι­στικά είπε, «εξω­φρε­νική» τιμο­λό­γηση της κατα­νά­λω­σης νερού που ενώ είναι για άρδευση,  η ΔΕΥΑΡ το τιμο­λο­γεί ως δημόσιο κτήριο!!!

Ο κ. Στάγκας περιέ­γραψε με ακριβή στοι­χεία μια κατα­σκευα­σμένη απαί­τηση της ΔΕΥΑΡ απέ­να­ντι στην Περι­φέ­ρεια, προ­φα­νώς για να “ισο­σκε­λί­σει” επι­κοι­νω­νιακά τη δική της οφειλή προς την ΠΝΑΙ, με αμφι­σβη­τού­μενα στοι­χεία προ­κει­μέ­νου να διο­γκω­θούν οι  χρε­ώ­σεις με αλλε­πάλ­λη­λες επι­βα­ρύν­σεις και με τρόπο που παρα­κάμ­πτουν στοι­χειώ­δεις κανόνες ορθής τιμο­λό­γη­σης.

Οι καταγ­γε­λίες του κ. Στάγκα,  περι­γρά­φουν μια πρα­κτική που, αν επι­βε­βαιω­θεί, συνιστά  τον απόλυτο ευτε­λι­σμό της θεσμι­κής λει­τουρ­γίας της ΔΕΥΑΡ . Πολύ περισ­σό­τερο, δημιουρ­γεί την εικόνα μιας επι­χεί­ρη­σης που έχει πάρει ορι­στικά δια­ζύ­γιο με τη σοβα­ρό­τητα και λει­τουρ­γεί με εκδι­κη­τική λογική απέ­να­ντι στην Περι­φέ­ρεια,  στάση που δεν συνάδει ούτε με τον ρόλο ούτε με την απο­στολή μιας δημο­τι­κής επι­χεί­ρη­σης.

Πιο συγκε­κρι­μένα, όπως ανέφερε ο κ. Στάγκας, «στο τιμο­λό­γιο που κόψανε των  9,5 εκα­τομ­μύ­ριών  χρε­ώ­σανε το νερό σαν σε δημόσιο κτήριο», ενώ, σύμφωνα με τον ίδιο, επρό­κειτο για χρήση νερού άρδευ­σης, η οποία θα έπρεπε να τιμο­λο­γη­θεί με εντελώς δια­φο­ρε­τική, σαφώς χαμη­λό­τερη κλίμακα.

«Αντί να το χρε­ώ­σουν με την αξία νερού άρδευ­σης, που είναι 25 λεπτά το κυβικό, το χρε­ώ­σανε με 1 ευρώ και 10 λεπτά», σημεί­ωσε, κάνο­ντας λόγο για από­κλιση που «φτάνει και ξεπερνά το 1000%», ειδικά αν ληφθεί υπόψη ότι σε περι­πτώ­σεις στάγδην άρδευ­σης η τιμή μπορεί να μειωθεί ακόμη περισ­σό­τερο, στα 0,15 λεπτά το βυβικό.

Ο κ. Στάγκας περιέ­γραψε έναν μηχα­νι­σμό δια­δο­χι­κών επι­βα­ρύν­σεων που, κατά τον ίδιο, διο­γκώ­νουν τεχνητά το τελικό ποσό. Συγκε­κρι­μένα, έκανε λόγο για επιβολή τέλους έργων 80%, πρό­σθε­των χρε­ώ­σεων απο­χέ­τευ­σης και ομβρίων, καθώς και επι­πλέον ποσών που σχε­τί­ζο­νται με φερό­με­νες παρα­βά­σεις.

Κατά τους υπο­λο­γι­σμούς που παρέ­θεσε, για περίπου 3 εκα­τομ­μύ­ρια κυβικά νερού, το κόστος της ύδρευ­σης ανέρ­χε­ται σε περίπου 3,5 εκα­τομ­μύ­ρια ευρώ, ενώ με την προ­σθήκη των λοιπών τελών το συνο­λικό ποσό εκτι­νάσ­σε­ται σε επίπεδα που οδηγούν στο συνο­λικό τιμο­λό­γιο των 9,5 εκα­τομ­μυ­ρίων ευρώ.

Ιδιαί­τερη αναφορά έκανε και στη δια­δι­κα­στική διά­σταση της υπό­θε­σης, θέτο­ντας ζήτημα εγκυ­ρό­τη­τας του τιμο­λο­γίου. Όπως υπο­στή­ριξε, για να κατα­στεί απαι­τητή μια τέτοια οφειλή, θα έπρεπε να έχουν απο­δο­θεί εγκαί­ρως οι σχε­τι­κοί φόροι και τέλη, συμπε­ρι­λαμ­βα­νο­μέ­νου του ΦΠΑ, ο οποίος ανέρ­χε­ται περί τα 2 εκατ. ευρώ.

«Από τη στιγμή που ούτε καν αυτό δεν είχε απο­δο­θεί  στην εφορία, το τιμο­λό­γιο δεν έχει καμία ισχύ», τόνισε χαρα­κτη­ρι­στικά.