Ροδίτικη έδρα στο επίκεντρο εφετειακής μάχης για προμήθεια 728.000 ευρώ από τουριστική διαμεσολάβηση

• Η εφε­τειακή κρίση απο­τυ­πώ­νει τη δια­δρομή μιας συνερ­γα­σίας εισερ­χό­με­νου του­ρι­σμού από το Ηρά­κλειο προς ξενο­δο­χεια­κές μονάδες σε Κρήτη, Ρόδο, Κω και Κέρκυρα, με τις

εκκα­λού­σες να εμφα­νί­ζο­νται με έδρες σε Ρόδο, Κιοτάρι και Φαλη­ράκι, Γαλάτσι Αττικής και Ανισαρά Χερ­σο­νή­σου, ενώ το δικα­στή­ριο επι­κύ­ρωσε την οφειλή της προ­μή­θειας

Η απόφαση 2/2026 του Τρι­με­λούς Εφε­τείου Ανα­το­λι­κής Κρήτης φωτίζει μια αντι­δι­κία που ξεκί­νησε από τον πυρήνα της του­ρι­στι­κής αγοράς και κατέ­ληξε να εξε­τά­ζε­ται σε δεύτερο βαθμό δικαιο­δο­σίας με επίδικο μια προ­μή­θεια 728.000 ευρώ.

Πίσω από τους αριθ­μούς και τα τιμο­λό­για, η υπόθεση ανέ­δειξε και μια γεω­γρα­φική παρά­με­τρο με ουσια­στικό ενδια­φέ­ρον, καθώς στις εκκα­λού­σες περι­λαμ­βά­νο­νται ξενο­δο­χεια­κές ανώ­νυ­μες εται­ρίες με έδρες στη Ρόδο, στο Κιοτάρι και στο Φαλη­ράκι, γεγονός που απο­τυ­πώ­νει τον τρόπο με τον οποίο ένας όμιλος εται­ριών μπορεί να λει­τουρ­γεί ταυ­τό­χρονα σε δια­φο­ρε­τι­κές περι­φέ­ρειες και προ­ο­ρι­σμούς, ενώ η υπόθεση εκδι­κά­στηκε στο Ηρά­κλειο.

Στο δικό­γραφο της έφεσης εμφα­νί­ζε­ται ένα πλέγμα εκκα­λου­σών εται­ριών με ρητές έδρες σε σημεία της Ρόδου. Η 1η εκκα­λούσα εδρεύει στο Κιοτάρι. Η 2η εκκα­λούσα ανα­φέ­ρε­ται στο Φαλη­ράκι. Ακο­λου­θεί κι άλλη εκκα­λούσα με έδρα στο Φαλη­ράκι , ενώ υπάρχει και εκκα­λούσα εταιρία που εδρεύει στη Ρόδο με διεύ­θυνση εντός της πόλης.

Το ίδιο σχήμα εμφα­νί­ζε­ται να έχει και έδρες εκτός Ρόδου, καθώς στην απα­ρίθ­μηση των εκκα­λου­σών κατα­γρά­φο­νται εται­ρίες με έδρα στο Γαλάτσι Αττικής, αλλά και εταιρία που ανα­φέ­ρε­ται ότι εδρεύει στον Ανισαρά Χερ­σο­νή­σου.

Από την πλευρά της εφε­σί­βλη­της, πρό­κει­ται για ανώνυμη εταιρία που δρα­στη­ριο­ποιεί­ται στον εισερ­χό­μενο του­ρι­σμό και λει­τουρ­γεί νομίμως του­ρι­στικό γραφείο με έδρα το Ηρά­κλειο Κρήτης. Στο ίδιο πλαίσιο κατα­γρά­φε­ται ότι συνερ­γά­ζε­ται με μεγάλα πρα­κτο­ρεία του εξω­τε­ρι­κού για την απο­στολή αλλο­δα­πών του­ρι­στών σε ξενο­δο­χεία της Ελλάδος, με τα οποία συνά­πτει συμ­βά­σεις μίσθω­σης δωμα­τίων.

Στο επίμαχο επι­χει­ρη­μα­τικό πεδίο, η υπόθεση τοπο­θε­τεί­ται σε ένα σύνολο προ­ο­ρι­σμών που, σύμφωνα με το σκε­πτικό, περι­λαμ­βά­νει ξενο­δο­χεία σε Κρήτη, Ρόδο, Κω και Κέρκυρα, στοι­χείο που απο­τυ­πώ­νει το εύρος της δρα­στη­ριο­ποί­η­σης στο οποίο στη­ρί­χθηκε η συνερ­γα­σία και στο οποίο επι­χει­ρή­θηκε να θεμε­λιω­θεί η προ­μή­θεια. Μέσα σε αυτή τη γεω­γρα­φική δια­δρομή, οι ροδί­τι­κες έδρες απο­κτούν ειδικό βάρος, καθώς λει­τουρ­γούν ως σαφής ένδειξη ότι μέρος του ξενο­δο­χεια­κού δικτύου που ωφε­λή­θηκε από την εισερ­χό­μενη πελα­τεία συν­δέ­ε­ται θεσμικά με τη Ρόδο.

Η συμ­φω­νία προ­μή­θειας και η βάση της αξίωσης

Η απόφαση περι­γρά­φει ότι η εφε­σί­βλητη, ήδη από τον Αύγου­στο 2014, μεσο­λά­βησε για την κατάρ­τιση συμ­βά­σεων μίσθω­σης δωμα­τίων για τις του­ρι­στι­κές περιό­δους 2015 και 2016 με διεθνή του­ρι­στικό οργα­νι­σμό και συγκε­κρι­μένο του­ρι­στικό πρα­κτο­ρείο που δρα­στη­ριο­ποιεί­ται στην του­ρι­στική αγορά χωρών της πρώην ΕΣΣΔ. Η αμοιβή συμ­φω­νή­θηκε ως ποσοστό 3% επί του συμ­φω­νη­θέ­ντος μισθώ­μα­τος, με τις ενα­γό­με­νες να ανα­φέ­ρο­νται ως αλλη­λεγ­γύως και εις ολό­κλη­ρον υπεύ­θυ­νες για την κατα­βολή της. Η συμ­φω­νία καταρ­τί­στηκε εγγρά­φως στις 28 Μαρτίου 2015 και στη συνέ­χεια τρο­πο­ποι­ή­θηκε στις 7 Απρι­λίου 2016.

Στην ουσία της υπό­θε­σης, η αγωγή στη­ρί­χθηκε στην απαί­τηση να υπο­χρε­ω­θούν οι ενα­γό­με­νες, ευθυ­νό­με­νες εις ολό­κλη­ρον, να κατα­βά­λουν το ποσό των 728.000 ευρώ. Η πρω­το­βάθ­μια απόφαση 93/2021 του Πολυ­με­λούς Πρω­το­δι­κείου Ηρα­κλείου είχε δεχθεί την αγωγή ως ουσία βάσιμη και είχε υπο­χρε­ώ­σει τις ενα­γό­με­νες να κατα­βά­λουν εις ολό­κλη­ρον έκαστη το ποσό αυτό, επι­δι­κά­ζο­ντας και δικα­στική δαπάνη 11.920 ευρώ. Η έφεση ασκή­θηκε κατά της πρω­το­βάθ­μιας κρίσης και εκδι­κά­στηκε στο Ηρά­κλειο, με το Εφετείο να κατα­λή­γει τελικά σε απόρ­ριψη της έφεσης στην ουσία της.

Οι επι­τα­γές, ο κατα­λο­γι­σμός και η κρίση για το αν υπήρξε εξό­φληση

Σημα­ντικό μέρος της αντι­δι­κίας αφο­ρούσε στις μετα­χρο­νο­λο­γη­μέ­νες επι­τα­γές που παρα­δό­θη­καν από τον όμιλο των εκκα­λου­σών. Κατά την απόφαση, παρα­δό­θη­καν επι­τα­γές ύψους 350.000 ευρώ στις 14 Απρι­λίου 2015 και επι­τα­γές ύψους 300.000 ευρώ στις 8 Σεπτεμ­βρίου 2015. Το δικα­στή­ριο κατα­γρά­φει ανα­λυ­τικά ότι επρό­κειτο για πολ­λα­πλές επι­τα­γές, με επι­μέ­ρους ποσά και δια­φο­ρε­τι­κούς χρόνους εμφά­νι­σης, στοι­χείο που χρη­σι­μο­ποι­ή­θηκε για να εκτι­μη­θεί ο χαρα­κτή­ρας της κατα­βο­λής και η πραγ­μα­τική βούληση των μερών ως προς το αν οι επι­τα­γές δόθηκαν χάριν κατα­βο­λής ή αντί κατα­βο­λής.

Η κρίση του Εφε­τείου, όπως απο­τυ­πώ­νε­ται, ήταν ότι οι επι­τα­γές δόθηκαν χάριν κατα­βο­λής και όχι αντί κατα­βο­λής. Στο ίδιο σημείο αξιο­λο­γού­νται οι ανα­γρα­φές στις απο­δεί­ξεις παρά­δο­σης, όπου από τη μία πλευρά ανα­γρά­φε­ται λόγος που παρα­πέ­μπει σε προ­μή­θεια και από την άλλη πλευρά σημειώ­νε­ται ότι αφορά στο 3% της προ­μή­θειας σχε­τι­κής σύμ­βα­σης. Το δικα­στή­ριο απο­δί­δει στις ανα­γρα­φές αυτές τον χαρα­κτήρα εξει­δί­κευ­σης του λόγου παρά­δο­σης και όχι αυτο­τελή συμ­φω­νία από­σβε­σης της αρχικής ενοχής με σύσταση νέας. Με αυτό το σκε­πτικό, απορ­ρί­πτε­ται ο ισχυ­ρι­σμός που θα οδη­γούσε σε δια­φο­ρε­τική θεμε­λί­ωση εξό­φλη­σης της επί­δι­κης απαί­τη­σης.

Κομβική εμφα­νί­ζε­ται και η μετα­γε­νέ­στερη συμ­φω­νία της 7ης Απρι­λίου 2016. Κατά το σκε­πτικό, πριν την πληρωμή των μετα­χρο­νο­λο­γη­μέ­νων επι­τα­γών, καταρ­τί­στηκε νεότερη συμ­φω­νία, δυνάμει της οποίας το συνο­λικό ποσό των 650.000 ευρώ που ενσω­μά­τω­ναν οι επι­τα­γές κατα­λο­γί­σθηκε έναντι παλαιό­τε­ρης οφειλής 1.500.000 ευρώ από προη­γού­μενη συνερ­γα­σία. Στο ίδιο πλαίσιο ανα­φέ­ρε­ται ότι τρο­πο­ποι­ή­θηκε η συμ­φω­νία περί προ­μή­θειας για την επίδικη μεσο­λά­βηση, με ποσό 350.000 ευρώ για το 2015 και 378.000 ευρώ για το 2016, που συγκρο­τούν το συνο­λικό 728.000 ευρώ. Η αλλη­λου­χία αυτή, όπως την υιο­θε­τεί το δικα­στή­ριο, είναι καθο­ρι­στική, γιατί δια­χω­ρί­ζει τον κατα­λο­γι­σμό των επι­τα­γών σε άλλη οφειλή από τη δια­τή­ρηση της επί­δι­κης προ­μή­θειας ως αυτο­τε­λούς υπο­λοί­που.

Η αμφι­σβή­τηση πλα­στό­τη­τας και το βάρος της πραγ­μα­το­γνω­μο­σύ­νης

Στο δευ­τε­ρο­βάθ­μιο επίπεδο τέθηκε και θέμα πλα­στό­τη­τας εγγρά­φου που συν­δέ­ε­ται με νεότερη συμ­φω­νία και πίνακα χρε­ο­πι­στώ­σεων. Η απόφαση ανα­φέ­ρει ότι δεν απο­δεί­χθηκε πως το έγγραφο είναι πλαστό, ενώ ιδιαί­τερο ρόλο φαί­νε­ται να έπαιξε η γρα­φο­λο­γική πραγ­μα­το­γνω­μο­σύνη της 8ης Απρι­λίου 2024. Σύμφωνα με το περιε­χό­μενο που παρα­τί­θε­ται, η πραγ­μα­το­γνω­μο­σύνη κατέ­ληξε ότι αριθ­μο­γραφή και υπο­γραφή στο φωτο­τυ­πη­μένο έγγραφο είναι πρω­τό­τυ­πης χάραξης και ότι απο­κλεί­ο­νται ενδε­χό­μενα ψηφια­κής ανα­πα­ρα­γω­γής, εκτύ­πω­σης, κολλάζ ή φωτο­με­τα­φο­ράς, ενώ η υπο­γραφή στο κάτω δεξί μέρος απο­δί­δε­ται στο πρόσωπο που φέρεται να υπέ­γραψε, βάσει κοινών ατο­μι­κών γρα­φο­λο­γι­κών χαρα­κτη­ρι­στι­κών. Παράλ­ληλα, η απόφαση παρα­πέ­μπει και σε ηλε­κτρο­νική αλλη­λο­γρα­φία που επι­βε­βαιώ­νει, κατά την κρίση της, ότι πράγ­ματι υπήρξε συνά­ντηση και συμ­φω­νία στις 7 Απρι­λίου 2016.