“Να εκμεταλλευθούμε επιτέλους το ελληνοαμερικανικό λόμπι”-Αρθρο Γ. Νικητιάδη

Με το άρθρο που ακο­λου­θεί, και δημο­σιεύ­τηκε στο “ΒΗΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ” ο τ. Υφυ­πουρ­γός Πολιτισμού-Τουρισμού Γ. Νικη­τιά­δης θέτει το ζήτημα της αδρά­νειας του συνόλου των Ελλη­νι­κών Κυβερ­νή­σεων να εκμε­ταλ­λευ­θούν επ’ ωφελεία του Έθνους το Ελλη­νο­α­με­ρι­κα­νικό Λόμπι προ­σεγ­γί­ζο­ντας με υπερ­κομ­μα­τικό τρόπο και Εθνικό προ­σα­να­το­λι­σμό την τερά­στια δύναμη των Ελλη­νο­α­με­ρι­κα­νών. Το άρθρο του κ. Νικη­τιάδη έχει ως εξής :

« Να εκμε­ταλ­λευ­θούμε επι­τέ­λους το ελλη­νο­α­με­ρι­κα­νικό λόμπι

Το τελευ­ταίο διά­στημα, με αφορμή την ανα­ζω­πύ­ρωση των εθνικών μας θεμάτων, ανα­δει­κνύ­ε­ται περισ­σό­τερο από ποτέ ανα­γκαία η ύπαρξη ενός ισχυρού λόμπι της χώρας μας στις ΗΠΑ.

Οι Έλληνες της Αμε­ρι­κής κατά­φε­ραν τα τελευ­ταία εκατό χρόνια όχι απλώς να επι­βιώ­σουν στην και­νούρ­για τους πατρίδα, αλλά κυρίως να προ­ο­δεύ­σουν και να ξεχω­ρί­σουν σε όλους τους τομείς της κοι­νω­νι­κο­πο­λι­τι­κής ζωής της δεύ­τε­ρης πατρί­δας τους. Κατά­φε­ραν να δια­τη­ρή­σουν την ορθό­δοξη πίστη τους με μια ισχυ­ρό­τατη Αρχιε­πι­σκοπή που περι­λαμ­βά­νει 540 κοι­νό­τη­τες με τις δικές τους εκκλη­σίες και τους δικούς τους εκκλη­σια­στι­κούς και πολι­τι­στι­κούς χώρους, κατά­φε­ραν να δια­τη­ρή­σουν τον πολι­τι­σμό μας και τη διαρκή επαφή με την πατρίδα μέσα από εκα­το­ντά­δες τοπικά σωμα­τεία και ομο­σπον­δίες, κατά­φε­ραν τον πρώτο δύσκολο καιρό με την ΑΧΕΠΑ να στη­ρί­ξουν μεγάλες αγα­θο­ερ­γές προ­σπά­θειες στην Ελλάδα, κατά­φε­ραν να ανα­δεί­ξουν πολλά από τα μέλη τους σε σημα­ντικά αξιώ­ματα (αντι­πρό­ε­δρο και υπο­ψή­φιο πρόεδρο, γερου­σια­στές, βου­λευ­τές), κατά­φε­ραν να ξεχω­ρί­σουν στην επι­στη­μο­νική κοι­νό­τητα με σημα­ντι­κούς καθη­γη­τές πανε­πι­στη­μίου, πρυ­τά­νεις, κοσμή­το­ρες, ιατρούς, δικη­γό­ρους, ερευ­νη­τές κ.ά. και, τέλος, κατά­φε­ραν αρκετοί να κερ­δί­σουν τερά­στιο πλούτο που τους καθιστά σημα­ντι­κό­τα­τους παρά­γο­ντες της αμε­ρι­κα­νι­κής πολιτικο-οικονομικής ζωής.

Δεν κατά­φε­ραν ωστόσο κάτι άκρως σημα­ντικό για τη γενέ­τειρα ή τον τόπο κατα­γω­γής τους. Δεν κατά­φε­ραν ποτέ να αντι­στοι­χί­σουν την πραγ­μα­τική τους δύναμη με τη στήριξη των εθνικών συμ­φε­ρό­ντων της ιδιαί­τε­ρης πατρί­δας τους. Μια απλή ματιά στην επιρροή που έχουν στην Αμερική λόμπι όπως το

εβραϊκό, το αρμε­νικό, το κυπριακό, ακόμη και το τουρ­κικό, χωρίς σημα­ντικό πλη­θυ­σμό στις ΗΠΑ, αρκεί για να επι­βε­βαιώ­σει του λόγου το αληθές. «Τις και τι πταίει;». Σε καμιά περί­πτωση οι ίδιοι οι Ελλη­νο­α­με­ρι­κα­νοί. Απο­κλει­στι­κώς υπεύ­θυ­νος της αδυ­να­μίας των Ελλη­νο­α­με­ρι­κα­νών να επη­ρε­ά­σουν κατα­στά­σεις στις ΗΠΑ όπως θα μπο­ρού­σαν είναι ο εθνικός κορμός. Είναι οι εκά­στοτε ελλη­νι­κές κυβερ­νή­σεις που ουδέ­ποτε κατα­στρώ­σανε ένα μακρό­πνοο σχέδιο με συνέ­χεια και συνέ­πεια που θα στήριζε προ­σπά­θειες δημιουρ­γίας ενός ισχυ­ρό­τα­του λόμπι αντί­στοι­χου των πραγ­μα­τι­κών δυνα­το­τή­των των Ελλη­νο­α­με­ρι­κα­νών.

Μπορεί η διευ­κό­λυνση της ψηφο­φο­ρίας των Ελλη­νο­α­με­ρι­κα­νών να απο­τε­λεί (έστω και με τον κου­τσου­ρε­μένο τρόπο που έγινε) δημο­κρα­τική κατά­κτηση και προ­σπά­θεια να βρεθούν πιο κοντά μας οι ομο­γε­νείς μας, αλλά ουδαμώς δεν μπορούν οι κυβερ­νή­σεις και τα κόμματά μας να εξα­ντλούν το ενδια­φέ­ρον τους για τους Ελληνες της Δια­σπο­ράς μόνο στο μεγάλο αυτό θέμα.

Ενδει­κτικό παρά­δειγμα του ελλείμ­μα­τός μας σε ό,τι σχε­τί­ζε­ται με ένα ισχυρό λόμπι στις ΗΠΑ απο­τε­λεί πρό­σφατη δημο­σί­ευση (δια­φή­μιση) πέντε Ελλη­νο­α­με­ρι­κα­νών στους «Τάιμς της Νέας Υόρκης». Σημα­ντι­κό­τατη κίνηση, όταν μάλιστα το κείμενο της δημο­σί­ευ­σης εκθέτει την Τουρκία για την πολι­τική που ακο­λου­θεί στην περιοχή της ΝΑ Μεσο­γείου, σε ένα έντυπο τερά­στιας απή­χη­σης, με εκα­το­ντά­δες χιλιά­δες ανα­γνώ­στες, που δια­βά­ζε­ται ανελ­λι­πώς από το σύνολο του πολι­τι­κού προ­σω­πι­κού των ΗΠΑ. Αν δια­βά­σει ωστόσο κάποιος τον τίτλο της δημο­σί­ευ­σης, είναι βέβαιο ότι θα μπερ­δευ­τεί. «Η Τουρκία και η Ελλάδα μπορούν και πρέπει να ζήσουν μαζί» («Τurkey and Greece can and must live together»). Αυτός είναι ο τίτλος που σε έναν βαθμό καθιστά και την Ελλάδα υπεύ­θυνη για το ότι «δεν ζούμε μαζί». Προ­φα­νώς οι δημο­σιεύ­σα­ντες το κείμενο δεν είχαν απο­λύ­τως καμία τέτοια πρόθεση. Το ίδιο το κείμενο είναι άκρως αυστηρό, θέτο­ντας την Τουρκία ενώπιον των ευθυνών της πολι­τι­κής της. Ο τίτλος ωστόσο απα­λύ­νει τις ευθύνες της. Τις πταίει; Προ­φα­νώς η έλλειψη οιασ­δή­ποτε επι­κοι­νω­νίας των ομο­γε­νών μας με το εθνικό κέντρο για την πρω­το­βου­λία, γεγονός που γνω­ρί­ζει επαρκώς ο γράφων.

«Τι πταίει; Ο νοών νοείτω». Εκτιμώ ότι ο κόμπος έχει φθάσει στο χτένι. Οι Έλληνες της Δια­σπο­ράς απο­τε­λούν εθνικό κεφά­λαιο. Το κεφά­λαιο αυτό κανείς δεν έχει δικαί­ωμα ούτε να το αγνοεί, ούτε να παρα­γνω­ρί­ζει τις τερά­στιες δυνα­τό­τη­τές του. Το πολύ­τιμο αυτό κεφά­λαιο οφεί­λουμε να το αντι­με­τω­πί­σουμε και να το δια­χει­ρι­στούμε με εθνικό προ­σα­να­το­λι­σμό και δια­κομ­μα­τική προ­σέγ­γιση. Ας στα­μα­τή­σουμε επι­τέ­λους να εξα­ντλούμε το ενδια­φέ­ρον μας σε μικρά και επου­σιώδη. Ο ελλη­νι­σμός στις ΗΠΑ είναι εδώ, δίπλα μας, έτοιμος να στη­ρί­ξει κάθε εθνική προ­σπά­θεια, και θα το κάνει ενω­μέ­νος. Ας επι­διώ­ξουμε επι­τέ­λους και εμείς, με δια­κομ­μα­τική προ­σέγ­γιση (το τονίζω αυτό), να χαρά­ξουμε μια μακρο­χρό­νια πολι­τική με συνέ­πεια και συνέ­χεια. Μια παρό­μοια πολι­τική με σαφείς στόχους την ενδυ­νά­μωση της ελλη­νι­κό­τη­τας της Δια­σπο­ράς και τη στε­νό­τερη επαφή μαζί της μόνο καλά θα φέρει για το έθνος».