Συνέβη και αυτό: Εισβολή του Ρουβίκωνα στο υπουργείο Εθνικής Άμυνας

Μέλη του Ρου­βί­κωνα εισέ­βα­λαν μέχρι και στο υπουρ­γείο Εθνικής Άμυνας στη λεωφόρο Μεσο­γείων.

Σύμφωνα με τις πρώτες πλη­ρο­φο­ρίες, ομάδα 15-20 ατόμων πέρασε την κεντρική πύλη και έφτασε μέχρι τα σκαλιά του κτιρίου, πετώ­ντας φυλ­λά­δια κατά της συμ­φω­νίας για την ανα­βάθ­μιση των αμε­ρι­κα­νι­κών μαχη­τι­κών F-16.

H ανάρ­τηση στο indymedia:

Το πολυ­τε­χνείο ήταν ίσως η σημα­ντι­κό­τερη στιγμή, μετά τον εμφύλιο, όπου η Ελλη­νική κοι­νω­νία, ή του­λά­χι­στον ένα ισχυρό μειο­ψη­φικό της ρεύμα ήρθε σε ανοιχτή ρήξη, και με μια πολυ­ε­πί­πεδη, σχεδόν συνο­λική ατζέντα με το βαθύ κράτος. Υπάρχει μια βασική παρα­πλά­νηση όταν μιλάμε για χόυντα σε αντι­δια­στολή με την αστική δημο­κρα­τία. Στην πραγ­μα­τι­κό­τητα η αστική δημο­κρα­τία είναι ο πιο οικο­νο­μι­κός τρόπος η εξουσία να κυβερ­νή­σει τον κόσμο. Όταν αυτό δεν γίνεται, τότε κατα­φεύ­γει στη δικτα­το­ρία.

Η συνέ­χεια του κράτους απο το 73 έως τώρα είναι ακριβώς κάτω από το χαλί που πατάμε.

Την ημέρα του Πολυ­τε­χνείου, ως μέρος των κινη­το­ποι­ή­σεων του κόσμου του αγώνα επι­λέ­ξαμε μια παρέμ­βαση ενάντια στο κράτος, το βαθύ κράτος. Του οποίου οι πολυ­ε­πί­πε­δες ατζέ­ντες συνε­χί­ζουν να εφαρ­μό­ζο­νται αδιά­φο­ρες από πολι­τεύ­ματα, αδιά­φο­ρες από το τι συμ­βαί­νει στο εσω­τε­ρικό, μέσα στην διαρκή πάλη τους στις ιμπε­ρια­λι­στι­κές ιεραρ­χίες. Ο στρατός, με τη μορφή του μηχα­νι­σμού πλέον παρά με τη μορφή κλίκας προ­σώ­πων, συνε­χί­ζει να δια­τη­ρεί κεντρική θέση στο βαθύ κράτος κι έτσι είναι ο πλέον κατάλ­λη­λος να συμ­βο­λι­στούν πάνω του το σύνολο των ιμπε­ρια­λι­στι­κών και γεω­πο­λι­τι­κών στρα­τη­γι­κών που το βαθύ κράτος καθο­ρί­ζει σε βάθος δεκα­ε­τιών (και όχι τετρα­ε­τιών).

Σε μια περίοδο που και πάλι οι αντα­γω­νι­σμοί των κυρί­αρ­χων εστιά­ζουν στο τόξο της μέσης ανα­το­λής και της ανα­το­λι­κής μεσο­γείου, που η Κύπρος ξανα­βγαί­νει στο προ­σκή­νιο, το Ελλη­νικό κράτος κάνει επι­λο­γές εμπλο­κής, τις οποίες θα βρούμε μπροστά μας τα επόμενα λίγα χρόνια.

Λίγα πράγ­ματα βγαί­νουν στην δημο­σιό­τητα για όποιον δεν είναι δια­τε­θει­μέ­νος να ψάξει ενεργά τι συμ­βαί­νει. Το συνο­λικό συμπέ­ρα­σμα είναι πώς η Ελλάδα γίνεται ενεργό μέλος ενός άξονα που περι­λαμ­βά­νει την Κύπρο, το Ισραήλ, την Αίγυπτο και πιθανόν σύντομα και την Σ.Αραβία. Ενός άξονα που όλα δεί­χνουν, όχι μόνο δημιουρ­γεί μια συμ­μα­χία σε σχέση με την εκμε­τάλ­λευση των υδρο­γο­ναν­θρά­κων και τη δια­δρομή των αγωγών τους στην περιο­χής, αλλά αποκτά στοι­χεία πολε­μι­κού συνα­σπι­σμού. Ο Αμε­ρι­κά­νι­κός ιμπε­ρια­λι­σμός είναι ο πάτρω­νας αυτής της συνεύ­ρε­σης που επι­θυ­μεί να την χρη­σι­μο­ποι­ή­σει ως εκπρό­σωπό του στην σύγκρουσή του για κυριαρ­χία ενάντια στον Ρωσικό-Ιρανικό-Τουρκικό ιμπε­ρια­λι­στικό άξονα. Τα σημάδια αυξά­νο­νται διαρκώς. Δεν ειναι μόνο η τακτική εισφορά δισε­κα­τομ­μυ­ρίων στην πολε­μική βιο­μη­χα­νία των ΗΠΑ που την είδαμε να ξεκι­νάει με το καλη­μέρα της κυβέρ­νη­σης Σύριζα-Ανέλ (500 εκα­το­μύ­ρια για εκσυγ­χρο­νι­σμό αερο­σκα­φών ναυ­τι­κής συνερ­γα­σίας) και συνε­χί­ζει σήμερα με την ανα­βάθ­μιση των F16 με 1,5 δις. Αυτή από μόνη της θα μπο­ρούσε να θεω­ρη­θεί ως φορο­λο­γία μιας περι­φέ­ρειας προς το αυτο­κρα­το­ρικό κέντρο. Είναι άλλα σημα­ντι­κό­τερα. Είναι η επέ­κταση στης βάσης της Σούδας που πλέον θα γίνει το βασικό σημείο απο­γεί­ωση επαν­δρω­μέ­νων και μη μαχη­τι­κών για τα στρα­τιω­τικά πλήγ­ματα των ΗΠΑ σε όλη την περιοχή. Η βάση από όπου θα ξεκι­νούν τα drones για στο­χευ­μέ­νες δολο­φο­νίες όποιου οι ΗΠΑ χαρα­κτη­ρί­σουν ως τρο­μο­κράτη. Είναι η καθιέ­ρωση πλεόν κοινών στρα­τιω­τι­κών ασκή­σεων Ελλάδας-Κύπρου-Ισραήλ και η γρα­φειο­κρα­τική δόμηση του στρα­τιω­τι­κού τους συντο­νι­σμού. Είναι η προ­ο­πτική του αγωγού Eastmed, που παρα­κάμ­πτει την ενερ­γειακή εξάρ­τηση της ΕΕ από την Ρωσία και βάζει στον άξονα και την Ιταλία. Είναι τα ξαφνικά ντα­ρα­βέ­ρια για πυρο­μα­χικά στη Σ.Αραβία που γενο­κτο­νεί ανε­νό­χλητη στην Υεμένη. Είναι οι προ­ε­τοι­μα­σίες για απο­θή­κευση πυρη­νι­κών όπλων στον Αραξο. Είναι η ανα­ζω­πύ­ρωση του Κυπρια­κού. Είναι η κρίση και ο ανα­βρα­σμός στα Βαλ­κά­νια όπου και εκεί αντα­να­κλά­ται ο ίδιος αντα­γω­νι­σμός με αυτόν στην Μ.Ανατολή.

Το θέμα για εμάς δεν είναι προ­φα­νώς η επιλογή ιμπε­ρια­λι­σμών. Ούτε είναι η καταγ­γε­λία της υπο­τα­κτι­κό­τη­τας μιας κατώ­τε­ρης σε μια ανώτερη εθνική-κρατικής δομή. Είναι η ανά­δειξη του ζοφερού μέλ­λο­ντος που πρε­τοι­μά­ζε­ται σε όλη την περιοχή και που αργά και σταθερά το βαθύ κράτος σε αγαστή συνερ­γα­σία με την εκά­στοτε δημο­κρα­τικά εκλεγ­μένη κυβέρ­νηση, μας οδηγούν. Σιωπηλά έρχο­νται συγκρού­σεις, έρχο­νται πόλεμοι, χρόνο με τον χρόνο τα μέτωπα πλη­σιά­ζουν όλο και πιο κοντά.

Κάποιοι ήδη ζουν σε αυτά τα μέτωπα. Και ζουν σε αυτά δεκα­ε­τίες. Ανα­φε­ρό­μα­στε στους Παλαι­στί­νιους, τους μεγά­λους ξεχα­σμέ­νους της τελευ­ταίας περιό­δου. Αυτούς που συνε­χί­ζουν να δολο­φο­νού­νται και να εξο­ρί­ζο­νται από τη γη τους απο το κράτος του Ισραήλ. Αυτός που, όπως ήταν ανα­με­νό­μενο, ξεπου­λή­θη­καν απο το πάλαι ποτέ συμ­μα­χικό κράτος της Αιγύ­πτου. Αυτούς που ενώ οι νέοι αγωγοί θα περά­σουν από αυτή τη γη, όχι μόνο δεν θα ωφε­λη­θούν αλλά δεν τους επι­τρέ­πε­ται να αντλή­σουν καν το δικό τους πετρέ­λαιο για να μπορούν να έχουν ηλε­κτρι­σμό και νερό…

Ο καθένας μπορεί να αδια­φο­ρεί για το παι­χνίδι που παί­ζε­ται στην περιοχή και στο οποίο το Ελλη­νικό κράτος πρω­τα­γω­νι­στεί. Δεν θα τον προ­φυ­λά­ξει απο τις εξε­λί­ξεις που έρχο­νται. Ποτέ και τίποτα δεν προ­φύ­λαξε κανέναν πέρα από την ενεργό συμ­με­τοχή του στο πολι­τικό και κοι­νω­νικό πεδίο, στην κοι­νω­νία που ζεί. Τίποτα πέρα απο την αλλη­λεγ­γύη των κοι­νω­νι­κών βάσεων, μια αλλη­λεγ­γύη που όμως απέχει ακόμα πάρα πολύ για να γίνει μια υπο­λο­γί­σιμη δύναμη ανά­σχε­σης των συγκρού­σεων που έρχο­νται.

Είμαστε σε μια περίοδο κρίσης, που όπως κάθε τέτοια αποκτά όλο και πιο συνο­λικά χαρα­κτη­ρι­στικά. Όπως και το 73, έτσι και σήμερα το ερώτημα είναι και παρα­μέ­νει τι θα κάνουν οι μεγάλοι παίκτες: οι κοι­νω­νι­κές βάσεις όλων των αντα­γω­νι­στριών δυνά­μεων της περιο­χής. Στην Ελλάδα του 73 η κοι­νω­νική βάση βγήκε μπροστά για ένα σύνολο θεμα­τι­κών και με ένα καλει­δο­σκό­πιο απόψεων, στόχων και μέσων. Ηττή­θηκε αλλά επη­ρέ­ασε. Σήμερα βρι­σκό­μα­στε μπροστά στην πολύ άσχημη πιθα­νό­τητα η κοι­νω­νική βάση στην Ελλάδα να συνε­χί­ζει να απέχει του μέλ­λο­ντός της και κάθε ελπίδας να το φέρει κάπως στα μέτρα της.

Με μια πολυ­ε­πί­πεδη ατζέντα ο κόσμος της εργα­σίας πρέπει να έρθει πάλι στο προ­σκή­νιο με την ταξική, κοι­νω­νική και πολι­τική του συγκρό­τηση.

Αυτό ήταν το μήνυμα του πολυ­τε­χνείου του 73, αυτό είναι και σήμερα.

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΥΣ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΟΥΣ ΑΝΤΑΓΩΝΙΣΜΟΥΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΙΑ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΝ ΛΑΟ ΤΗΣ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗΣ

ΟΛΟΙ ΣΤΗΝ ΠΟΡΕΙΕΣ ΤΗΣ 17 ΝΟΕΜΒΡΗ, με τα μπλοκ της αναρ­χι­κης ομοσπονδιας

Ρου­βί­κω­νας – ΑΣΥΝΦ