Εγκλήματα με ονοματεπώνυμο

Την Τρίτη, άναυ­δοι βλέ­πα­με τις ει­κό­νες κα­τα­στρο­φής στη Σύμη, μια μέρα μετά, δεν προ­λα­βαί­να­με το κο­ντέρ ν’ αλ­λά­ζει « τρεις νε­κροί, πέντε νε­κροί, επτά, εννιά, δε­κα­τρείς, δε­κα­πέ­ντε». Εθνι­κή τρα­γω­δία οι τί­τλοι, εθνι­κό πέν­θος κή­ρυ­ξε ο πρω­θυ­πουρ­γός, για μια ανα­με­νό­με­νη τρα­γω­δία.

Ακου­γα και διά­βα­ζα τον κα­θη­γη­τή Γε­ω­λο­γί­ας του Πα­νε­πι­στη­μί­ου Αθη­νών, Δη­μή­τρη Πα­πα­νι­κο­λά­ου, να λέει πως ήταν μά­θη­μα για τους φοι­τη­τές η πε­ριο­χή που έγινε Μπα­γκλα­ντές και χά­θη­καν 15 (δέκα πέντε) άν­θρω­ποι: «Βα­σι­κή άσκη­ση για το θέμα των πλημ­μυ­ρών ήταν η πε­ριο­χή της Μάν­δρας. Την εί­χα­με επι­λέ­ξει σαν μια από τις χα­ρα­κτη­ρι­στι­κές πε­ρι­πτώ­σεις, όπου η αν­θρώ­πι­νη πα­ρέμ­βα­ση και η άγνοια ή η αδια­φο­ρία ή εν πάση πε­ρι­πτώ­σει η μη γνώση και ου­σια­στι­κή ενα­σχό­λη­ση με το θέμα ήταν εγκλη­μα­τι­κού χα­ρα­κτή­ρα» Και το τρα­γι­κό­τε­ρο: « Ο δήμος μπά­ζω­νε για 20 χρό­νια το ρέμα. Ενα με­γά­λο κομ­μά­τι του μπα­ζώ­μα­τος και του κλει­σί­μα­τος, στο πιο στενό ση­μείο, ήταν με­ρι­κά στρέμ­μα­τα που έφτια­ξε ο ΔΗΜΟΣ χώρο αμα­ξο­στα­σί­ου, που είχε κλεί­σει ακρι­βώς όλη τη δίοδο του νερού! Ο ΔΗΜΟΣ! Αυτός που θα έπρε­πε να είναι θε­μα­το­φύ­λα­κας.

«Του ορ­φα­νού και του νερού το δίκιο, μην το πά­ρεις ποτέ»  «Ο ξένος και ο πο­τα­μός, τον τόπο τους γυ­ρεύ­ουν», έλε­γαν οι πα­λιοί, σε­βό­με­νοι την άτεγ­κτη δύ­να­μη τού νερού των ρε­μά­των και των πο­τα­μών. Διότι το ρέμα πάντα βρί­σκει το «δρόμο» του. Κι αν δεν τον βρει, τότε τον (ξανα)φτιά­χνει. Τα μπα­ζώ­μα­τα και οι αυ­θαί­ρε­τες κα­τα­σκευ­ές, που έχουν ως απο­τέ­λε­σμα τη στέ­νω­ση της κοί­της των ρε­μά­των, οδη­γούν με βε­βαιό­τη­τα σε κα­τα­στρο­φές σαν  αυτές που κάθε φορά πα­ρα­κο­λου­θού­με άναυ­δοι, ιδίως με την ολο­έ­να αυ­ξα­νό­με­νη συ­χνό­τη­τα των ακραί­ων βρο­χο­πτώ­σε­ων. Η απά­ντη­ση στο πρό­βλη­μα δεν είναι τα με­γα­λό­πνοα και δα­πα­νη­ρά έργα που απλώς απο­δέ­χο­νται και νο­μι­μο­ποιούν τις υπάρ­χου­σες κα­τα­πα­τή­σεις, αλλά πρω­τί­στως η εφαρ­μο­γή της νο­μο­θε­σί­ας (χωρίς πα­ρεκ­κλί­σεις και αστε­ρί­σκους) και -βε­βαί­ως- η άρση των κάθε εί­δους κα­τα­πα­τή­σε­ων.

Αλλά από ποιους; Από αυ­τούς τους ίδιους που πα­ρα­νο­μούν, που στην κα­λύ­τε­ρη πε­ρί­πτω­ση αδια­φο­ρούν και χωρίς ντρο­πή πε­ρι­δια­βαί­νουν τα κα­νά­λια, γρά­φουν δα­κρύ­βρε­χτα δελ­τί­ου τύπου συ­μπα­ρά­στα­σης και προ­τά­σεις ανα­κού­φι­σης των πλη­γέ­ντων;

Αυτά τα εγκλή­μα­τα έχουν ονο­μα­τε­πώ­νυ­μο. Η μόνη μας ελ­πί­δα η Δι­καιο­σύ­νη, να ρίξει βαρύ τον πέ­λε­κυ, μήπως πα­ρα­δειγ­μα­τι­στούν και  γλυ­τώ­σου­με από τους εν δυ­νά­μει εγκλη­μα­τί­ες που πε­ρι­μέ­νουν στην ουρά να μας σώ­σουν. Η να μας ξα­να­σώ­σουν, γιατί οι πολ­λα­πλές γε­νιές αυ­θαί­ρε­των είναι έργο δε­κα­ε­τιών κι ας μην πα­ρι­στά­νουν κά­ποιοι τους έκ­πλη­κτους.

Φο­βά­μαι  όμως ότι σε λίγο καιρό που θα «ξε­χα­στεί» η κα­τα­στρο­φή, όπως έγινε και με άλλες προη­γού­με­νες , όπως έγινε και με προη­γού­με­νους θα­νά­τους, δεν θα αλ­λά­ξει και πάλι τί­πο­τε. Θα συ­νε­χί­ζου­με τις μπα­ζω­μέ­νες ζωές μας μέχρι τους επό­με­νους νε­κρούς .