Αντί επετείου…

Δεν το πι­στεύ­εις ούτε εσύ ο ίδιος. Εσύ το νιάτο της «χρυ­σής» γε­νιάς του Πο­λυ­τε­χνεί­ου. Εσένα που όλος ο κό­σμος ήταν στα πόδια σου. ‘Εβγαι­νες στους δρό­μους, αψη­φού­σες τα τανκς, τους χω­ρο­φύ­λα­κες, τους ΕΣΑ­τζή­δες, τα’ βαζες με όσους σου είχαν επι­βλη­θεί, σε όσους σου επέ­βα­λαν. Δεν μπό­ρε­σε να σε τραυ­μα­τί­σει τί­πο­τε. Βγή­κες απ’ αυτά με ατό­φιες και με­γα­λω­μέ­νες τις ιδέες, τα ορά­μα­τα, τις ευαι­σθη­σί­ες για έναν κόσμο κα­λύ­τε­ρο.

Σ ‘επει­σαν τα κόμ­μα­τα να συ­ντο­νι­στείς μαζί τους για να δρας κα­λύ­τε­ρα. Συ­ντο­νί­ζε­σαι. Γρά­φε­σαι και στα συν­δι­κά­τα τους. Ακο­λου­θείς «γραμ­μή» ανε­βαί­νεις, παίρ­νεις πόστα, φτά­νεις ψηλά, εκεί που παίρ­νο­νται οι απο­φά­σεις. Ο αγώ­νας τώρα δι­καιώ­νε­ται…Ο λαός επι­τέ­λους κερ­δί­ζει την εξου­σία.’ Εχεις με­γα­λώ­σει, έκα­νες οι­κο­γέ­νεια, δεν έχεις μα­κριά μαλ­λιά πια, δεν χρη­σι­μο­ποιείς λε­ω­φο­ρείο, αγό­ρα­σες αυ­το­κί­νη­το, σπίτι, αλλά αυτή η σπίθα καίει ακόμη στα μάτια σου.

Κοι­τάς τα παι­διά σου να με­γα­λώ­νουν σε επο­χές αι­σιο­δο­ξί­ας, ανοι­χτού ορί­ζο­ντα και ευ­μά­ρειας. Κι αυτά, σε κοι­τούν μέρα με τη μέρα να εγκα­τα­λεί­πεις τον συ­ναι­σθη­μα­τι­κό σου πλού­το, τον ρο­μα­ντι­σμό σου, τις ιδέες σου, να ασπά­ζε­σαι την ιδε­ο­λο­γία του χρή­μα­τος ( με όλα τα μέσα …), τον άκρα­το κα­τα­να­λω­τι­σμό.

Σε κοι­τούν απ’ το χρυσό κλου­βί που τα έβα­λες με όλα τα κα­λού­δια και τα γκά­τζετ τους, να γε­μί­ζεις το ψυ­γείο, το σπίτι, το εξο­χι­κό, τις ντου­λά­πες κά­νο­ντάς τα να πι­στεύ­ουν πως αυτά τα κά­νου­με με δα­νει­κά και πι­στω­τι­κές. Και μ’ όλα αυτά δεν πρό­σε­ξες…Την με­ταλ­λα­ξή σου! Εξου­σία, χρήμα, δόξα…Κάθε ένα χω­ρι­στά κι όλα μαζί η με­ταλ­λα­ξή σου. Δεν μπό­ρε­σες να ισορ­ρο­πή­σεις. Πα­ρά­τη­σες την ευ­λο­γία που είχες να μπο­ρείς!’ Εσβη­σε η σπίθα απ’ τα μάτια σου. Μην κοι­τά­ξεις… Δεν θα’ ρθει εκεί­νο το άγριο πνεύ­μα του ’73 τότε που «Η πλα­τεία ήταν γε­μά­τη με το νόημα που ‘χει κάτι απ’ τις φω­τιές…» να σε συ­να­ντή­σει «στην αυλή του φθι­νό­πω­ρου» Στουρ­νά­ρη και Πα­τη­σί­ων.

Τζάπα σ’ εμπι­στεύ­θη­κα Μαρία , Κώστα, Δη­μή­τρη, Χρή­στο… Εμείς, η γενιά της μη­δε­νι­κής ενο­χής. Εμείς του ’60 οι εκ­δρο­μείς…

«Τι φταί­νε τώρα οι μαύ­ροι κυ­βερ­νώ­ντες, οι Κάππα, τα ΠΑΣΟΚ και τα Νου Δου; Εμείς το εμ­φυ­σή­σα­με το νέφος που εντός του επω­ά­σθη­καν όλοι αυτοί, εμείς με τις αιώ­νιες τις δυ­σθυ­μί­ες μας με το κενό και με το αμ­φι­σβη­τώ σαν πε­τρω­μέ­νοι μέσα στο κα­θι­στι­κό…»

Υ.Γ. Εγώ μνη­μό­συ­νο για το Πο­λυ­τε­χνείο αρ­νού­μαι να κάνω. Μου είναι πολύ πο­λύ­τι­μη αυτή η μνήμη, για να την μοι­ρα­στώ με κάθε πι­κρα­μέ­νο που πάει να κα­τα­θέ­σει στε­φά­νι, σε ένα χώρο που τον κά­να­νε να μοιά­ζει πα­ζά­ρι τα κάθε λογής κομ­μα­τι­κά τρα­πε­ζά­κια. Σπέ­κου­λα από ηγε­σί­ες σε σύμ­βο­λα και μνήμη. Κάθε 17 Νο­εμ­βρί­ου αν θες να τι­μή­σεις το Πο­λυ­τε­χνείο και το αλη­θι­νό του πνεύ­μα, θυ­μή­σου πώς ερω­τεύ­ο­νται οι έφη­βοι και τι είναι ικα­νοί να κά­νουν για τούς έρω­τές τους.