«Ελλάδα, η πιο φιλόξενη χώρα του κόσμου»

«Σε δημο­σκό­πηση του γνωστού ταξι­διω­τι­κού portal ‘Travelbook’ η Ελλάδα ανα­κη­ρύ­χθηκε η πιο φιλό­ξενη χώρα στον κόσμο» ανα­φέ­ρει η γερ­μα­νική εφη­με­ρίδα Merkur στην ηλε­κτρο­νική έκδοσή της. Στη δεύτερη θέση της έρευνας βρί­σκε­ται η Νέα Ζηλαν­δία και στην τρίτη θέση ακο­λου­θεί η Σρι Λάνκα.

Όπως επι­ση­μαί­νει ο αρθρο­γρά­φος «οι ερω­τη­θέ­ντες εγκω­μί­α­σαν ιδιαί­τερα την εγκάρ­δια συμπε­ρι­φορά των Ελλήνων, την προ­θυ­μία τους να βοη­θή­σουν και τον εντυ­πω­σιακό πολι­τι­σμό της χώρας. Παντού οι επι­σκέ­πτες αισθά­νο­νται καλοδεχούμενοι- στα γραφικά χωριά της Κρήτης, στις ταβέρ­νες των Κυκλά­δων, στους πολυ­σύ­χνα­στους δρόμους της Αθήνας. (…) Η έννοια της ‘φιλο­ξε­νίας’ που σημαί­νει ‘φιλία απέ­να­ντι στους ξένους’ απο­τε­λεί ουσια­στικό συστα­τικό στοι­χείο του ελλη­νι­κού πολι­τι­σμού. Σημαί­νει ζεστα­σιά, γεν­ναιο­δω­ρία και σεβασμό απέ­να­ντι στον επι­σκέ­πτη, από όπου και αν προ­έρ­χε­ται».

«Επι­τα­χύ­νε­ται» η μείωση χρέους

Η οικο­νο­μική επι­θε­ώ­ρηση Handelsblatt εστιά­ζει στις προ­σπά­θειες για ταχύ­τερη απο­πλη­ρωμή του ελλη­νι­κού δημο­σίου χρέους. Όπως ανα­φέ­ρει το δημο­σί­ευμα «η Ελλάδα θέλει να απο­τι­νά­ξει τη ρετσι­νιά του υψη­λό­τε­ρου χρέους (σε σχέση με το ΑΕΠ) στην Ευρω­παϊκή Ένωση το συντο­μό­τερο δυνατόν. Από το 2027 η Ιταλία θα κατέχει τη θλιβερή πρωτιά. Ήδη εντός του έτους η Ελλάδα επι­τυγ­χά­νει δύο σημα­ντικά σημεία καμπής: το ποσοστό του χρέους μειώ­νε­ται κάτω από τα προ κρίσης επίπεδα και, για πρώτη φορά από το ξέσπα­σμα της κρίσης, το κρατικό χρέος μειώ­νε­ται όχι μόνο σε σχέση με το συνο­λικό μέγεθος της οικο­νο­μίας, αλλά και σε από­λυ­τες τιμές. Αυτό προ­βλέ­πε­ται στο σχέδιο προ­ϋ­πο­λο­γι­σμού για το 2026, που παρου­σί­ασε  αυτή την εβδο­μάδα ο υπουρ­γός Οικο­νο­μι­κών Κυριά­κος Πιερ­ρα­κά­κης».

Στην ταχεία μείωση του χρέους, σημειώ­νει ο αντα­πο­κρι­τής της εφη­με­ρί­δας στην Αθήνα, συμ­βάλ­λει «η πρόωρη απο­πλη­ρωμή δανείων. Ήδη το 2022, δηλαδή δύο χρόνια νωρί­τερα από ό,τι είχε υπο­λο­γι­στεί αρχικά, η Ελλάδα απο­πλή­ρωσε τα δάνεια ύψους 21,7 δισε­κα­τομ­μυ­ρίων ευρώ που είχε χορη­γή­σει το Διεθνές Νομι­σμα­τικό Ταμείο (ΔΝΤ) το 2010 και το 2012. Τον Δεκέμ­βριο ο υπουρ­γός Οικο­νο­μι­κών θέλει να απο­πλη­ρώ­σει άλλα 5,29 δισε­κα­τομ­μύ­ρια ευρώ- δόσεις που υπό κανο­νι­κές συν­θή­κες καθί­στα­νται απαι­τη­τές στην περίοδο 2031-2040. Τα υπό­λοιπα 26,3 δισε­κα­τομ­μύ­ρια πρό­κει­ται να εξο­φλη­θούν ως το 2031, δέκα χρόνια νωρί­τερα από την αρχική πρό­βλεψη».

Πολυά­ριθμα τα σχόλια για την απονομή του Νομπέλ Ειρήνης στη Μαρία Κορίνα Ματσά­ντο από τη Βενεζουέλα- σε αντι­δια­στολή με τα εντελώς θεω­ρη­τικά σενάρια για την απονομή του στον Ντό­ναλντ Τραμπ. «Απόφαση ενα­ντίον του Τραμπ» είναι ο τίτλος στο σχόλιο της Frankfurter Allgemeine Zeitung (FAZ). Μεταξύ άλλων δια­βά­ζουμε: «Η πολι­τι­κός της αντι­πο­λί­τευ­σης από τη Βενε­ζου­έλα μάχεται με γεν­ναιό­τητα για τη Δημο­κρα­τία στο αρι­στερό, αυταρ­χικό καθε­στώς που εγκα­θί­δρυ­σαν αρχικά ο Ούγκο Τσάβεζ και τώρα ο Νίκολας Μαντούρο σε αυτήν την κατε­στραμ­μένη οικονομικά- αν και πλούσια σε απο­θέ­ματα πετρελαίου- χώρα της Νότιας Αμε­ρι­κής. Η ίδια ωστόσο δεν κατείχε ποτέ μέχρι σήμερα κυβερ­νη­τικό αξίωμα. Κατά συνέ­πεια και αυτή η απονομή ισο­δυ­να­μεί με στοι­χη­μα­τι­σμό σε ένα άγνωστο μέλλον. Το ότι οι έξωθεν συμ­βο­λι­κές πιέσεις δεν αρκούν για να καταρ­ρεύ­σει το καθε­στώς στο Καράκας απέ­δειξε προ ετών και το πεπρω­μένο του Χουάν Γκουαϊδό, τον οποίο δεν οδήγησε στην εξουσία η διεθνής ανα­γνώ­ριση πολλών δυτικών κυβερ­νή­σεων. Ασφαλώς, η απόφαση υπέρ της Ματσά­ντο ήταν και μία απόφαση ενα­ντίον του Τραμπ».

Ανα­τρέ­χο­ντας στο παρελ­θόν, η Süddeutsche Zeitung επι­ση­μαί­νει: «Στη μακρά ιστορία της η Επι­τροπή Νομπέλ διέθετε πάντα πολι­τική σκέψη. Ο Γερ­μα­νός δημο­σιο­γρά­φος Καρλ φον Οσιέ­τσκι είχε λάβει το βραβείο (Νομπέλ Ειρήνης) το 1936 για τον θαρ­ρα­λέο αγώνα του ενάντια στον φασισμό. Ο Λεχ Βαλέσα το έλαβε το 1983, γιατί ύψωσε το ανά­στημά του απέ­να­ντι στην κομ­μου­νι­στική κατα­πί­εση. Η Αούνγκ Σαν Σου Κι το 1991 τιμή­θηκε για τον ειρη­νικό αγώνα της απέ­να­ντι στην κατα­πί­εση στη Μιανμάρ. Σε αυτή τη λογική εντάσ­σε­ται και η Ματσά­ντο».

Όσο για τον Ντό­ναλντ Τραμπ, η εφη­με­ρίδα του Μονάχου επι­ση­μαί­νει ότι με το βραβείο «υπο­τί­θε­ται ότι τιμώ­νται άνθρω­ποι που προ­ω­θούν τις ‘αδελ­φι­κές σχέσεις μεταξύ των εθνών’, την αλλη­λο­κα­τα­νό­ηση των λαών όπως θα λέγαμε σήμερα. Η πολι­τική ‘America First’ του Τραμπ απο­τε­λεί ξεκά­θαρη αντί­φαση σε όλα αυτά. Περι­φρο­νεί οργα­νι­σμούς όπως τα Ηνωμένα Έθνη και το Σύστημά τους, που υπη­ρε­τούν τη διεθνή συνερ­γα­σία και έχουν λάβει επα­νει­λημ­μένα το βραβείο. (…) Ο Τραμπ είχε απο­χω­ρή­σει από τη συμ­φω­νία με τη Ρωσία για τον πυρη­νικό αφο­πλι­σμό. Όσο για τις ειρη­νευ­τι­κές πρω­το­βου­λίες του στη Μέση Ανατολή, επι­σκιά­ζο­νται από τη ‘ρετσι­νιά’ της μονο­μέ­ρειας και, ενδε­χο­μέ­νως, των ιδίων οικο­νο­μι­κών συμ­φε­ρό­ντων, ενώ απέχουν πολύ ακόμη από τη δια­σφά­λιση μίας μόνιμης ειρήνης».

Πηγή: dw.com