Η μόνη σταθερά

Ένα εξαι­ρε­τι­κά πα­ρή­γο­ρο ση­μά­δι των ημε­ρών είναι η ανι­διο­τε­λής προ­σφο­ρά πά­μπολ­λων συ­ναν­θρώ­πων μας προς τους πλη­γέ­ντες από τις κα­τα­στρο­φι­κές πλημ­μύ­ρες στη Θεσ­σα­λία. Ηδη από τις πρώ­τες ώρες, όταν οι άν­θρω­ποι στα χωριά που βρέ­θη­καν κάτω από το νερό συ­νει­δη­το­ποί­η­σαν ότι η επι­βί­ω­σή τους εξαρ­τά­ται από τη δική τους κι­νη­το­ποί­η­ση. Τότε που όσοι ζουν σε υπε­ρυ­ψω­μέ­να σπί­τια άνοι­ξαν την πόρτα τους σε εκεί­νους που ζουν σε ισό­γεια. Τότε που όσοι δια­θέ­τουν βάρ­κες, ακόμα και παι­δι­κές, φου­σκω­τές, άρ­χι­σαν να τρι­γυ­ρί­ζουν από σπίτι σε σπίτι για να βοη­θή­σουν εγκλω­βι­σμέ­νους. Χα­ρα­κτη­ρι­στι­κή η πε­ρί­πτω­ση του αν­θρώ­που με τη βάρκα που εί­δα­με σε φω­το­γρα­φί­ες, σαν σε ται­νία του Αγ­γε­λό­που­λου στο πλημ­μυ­ρι­σμέ­νο τοπίο, και μά­θα­με πως είναι ένας 80χρο­νος ψαράς, ο κ. Τασ­σιό­που­λος, που έσωσε με τη βάρκα του 15 αν­θρώ­πους από τα πλημ­μυ­ρι­σμέ­να σπί­τια τους. Στις μέρες που ακο­λού­θη­σαν η διά­θε­ση προ­σφο­ράς και αλ­λη­λεγ­γύ­ης πήρε μορφή με­γά­λου κύ­μα­τος, που ενι­σχύ­ε­ται διαρ­κώς σε όλη τη χώρα. Υπάρ­χει ακόμα πολλή αν­θρω­πιά και εκ­δη­λώ­νε­ται σε κά­ποιες κρί­σι­μες στιγ­μές, αν θυ­μη­θού­με τη σπου­δή, με την οποία ουκ ολί­γοι συ­μπο­λί­τες  είχαν σπεύ­σει να βοη­θή­σουν στη Ρόδο, και στον Εβρο στη διάρ­κεια των πυρ­κα­γιών ή πριν με­ρι­κούς μήνες τους βλέ­πα­με σε ατέ­λειω­τες ουρές προ­κει­μέ­νου να δώ­σουν αίμα μετά το ατύ­χη­μα στα Τέμπη. Στο προ­σω­ρι­νό και στο απρό­σμε­νο, στο ανα­πό­φευ­κτο και στο μοι­ραίο, έχου­με μόνο ο ένας τον άλλο και τον κα­λύ­τε­ρό μας εαυτό. Και αυτό μέσα στη λαί­λα­πα του ακραί­ου είναι η μόνη στα­θε­ρά.