Διοικητικό Εφετείο Αθηνών: Νόμιμο το πρόστιμο σε αξιωματικό της ΕΛ.ΑΣ. για λανθασμένη καταχώρηση ωρών νυχτερινής απασχόλησης

• Το Δικα­στή­ριο έκρινε ότι δεν απαι­τού­νταν νέα κλήση σε απο­λο­γία μετά την Ε.Δ.Ε., απορ­ρί­πτο­ντας τους ισχυ­ρι­σμούς περί παρα­βί­α­σης του δικαιώ­μα­τος προη­γού­με­νης ακρό­α­σης και πλημ­με­λούς αιτιο­λο­γίας

Με την απόφαση 230/2025, το ΣΤ΄ Τρι­με­λές Ακυ­ρω­τικό Τμήμα του Διοι­κη­τι­κού Εφε­τείου Αθηνών απέρ­ριψε αίτηση ακύ­ρω­σης ανώ­τε­ρου αξιω­μα­τι­κού της Ελλη­νι­κής Αστυ­νο­μίας κατά της από­φα­σης του Γενικού Γραμ­μα­τέα Δημό­σιας Τάξης, η οποία είχε επι­κυ­ρώ­σει πει­θαρ­χικό πρό­στιμο 100 ευρώ που του είχε επι­βά­λει ο Αρχηγός της ΕΛ.ΑΣ. Η ποινή αφο­ρούσε πλημ­μελή εκτέ­λεση καθη­κό­ντων σχετικά με την ορθή κατα­χώ­ρηση και έγκριση ωρών νυχτε­ρι­νής απα­σχό­λη­σης στο Α.Τ. Ρόδου κατά τα έτη 2016-2018.

Το ιστο­ρικό της υπό­θε­σης

Η υπόθεση ξεκί­νησε με διαταγή της Γενικής Περι­φε­ρεια­κής Διεύ­θυν­σης Νοτίου Αιγαίου το 2019 για διε­νέρ­γεια Ένορκης Διοι­κη­τι­κής Εξέ­τα­σης (Ε.Δ.Ε.) με σκοπό τη διε­ρεύ­νηση καταγ­γε­λιών περί λαν­θα­σμέ­νης υπο­βο­λής κατα­στά­σεων νυχτε­ρι­νής απα­σχό­λη­σης. Σύμφωνα με το πόρισμα της Ε.Δ.Ε. (21.8.2020), κατα­γρά­φη­καν σημα­ντι­κές απο­κλί­σεις 5.721 ώρες μη δεδου­λευ­μέ­νης νυχτε­ρι­νής εργα­σίας και 989 ώρες δεδου­λευ­μέ­νης εργα­σίας που δεν είχαν κατα­χω­ρη­θεί οι οποίες προ­κά­λε­σαν οικο­νο­μική ζημία στο Δημόσιο ύψους 17.174 ευρώ. Η ζημία αυτή απο­κα­τα­στά­θηκε.

Το πόρισμα κατέ­ληξε ότι οι παρα­τυ­πίες οφεί­λο­νταν σε αμέλεια και όχι δόλο, ενώ οι συν­θή­κες εργα­σίας (φόρτος και ευθύνες) συνε­κτι­μή­θη­καν. Προ­τά­θηκε η επιβολή κατώ­τε­ρης πει­θαρ­χι­κής ποινής, συγκε­κρι­μένα προ­στί­μου.

Το νομικό πλαίσιο

Η κρίση βασί­στηκε στο π.δ. 120/2008 («Πει­θαρ­χικό Δίκαιο Αστυ­νο­μι­κού Προ­σω­πι­κού»), ιδίως στα άρθρα 13 παρ. 1 εδ. ε΄ και κα΄ που προ­βλέ­πουν την ποινή προ­στί­μου για πλημ­μελή ή μη έγκαιρη εκτέ­λεση υπη­ρε­σίας και για παρα­βά­σεις υπο­χρε­ώ­σεων που απορ­ρέ­ουν από νόμους, κανο­νι­σμούς και δια­τα­γές.

Σημα­ντική διάταξη ήταν το άρθρο 39 παρ. 1 περ. β΄ π.δ. 120/2008, που προ­βλέ­πει ότι, όταν η Ε.Δ.Ε. κατα­λή­γει σε παρά­πτωμα που επι­σύ­ρει κατώ­τερη πει­θαρ­χική ποινή, η ποινή μπορεί να επι­βλη­θεί χωρίς νέα κλήση σε απο­λο­γία, στη­ρι­ζό­μενη στο πόρισμα της Ε.Δ.Ε.

Οι ισχυ­ρι­σμοί του αιτού­ντος

Ο αιτών υπο­στή­ριξε ότι:

• Δεν κλήθηκε σε απο­λο­γία μετά την ολο­κλή­ρωση της Ε.Δ.Ε. και πριν την επιβολή της ποινής, γεγονός που παρα­βί­ασε το δικαί­ωμα προη­γού­με­νης ακρό­α­σης.

• Η πράξη επι­βο­λής ποινής και η απόφαση του Γενικού Γραμ­μα­τέα Δημό­σιας Τάξης στε­ρού­νταν επαρ­κούς αιτιο­λο­γίας.

• Ελήφθη υπόψη διαταγή του 2007 που είχε αντι­κα­τα­στα­θεί από μετα­γε­νέ­στερη του 2018, άρα η νομική βάση ήταν εσφαλ­μένη για μέρος του χρο­νι­κού δια­στή­μα­τος.

Η κρίση του Δικα­στη­ρίου

Το Δικα­στή­ριο απέρ­ριψε τον ισχυ­ρι­σμό περί παρά­βα­σης ουσιώ­δους τύπου. Έκρινε ότι η κλήση σε απο­λο­γία στο πλαίσιο της Ε.Δ.Ε. πλη­ρούσε τις απαι­τή­σεις του νόμου και ότι, σύμφωνα με το άρθρο 39 παρ. 1 β΄ π.δ. 120/2008, δεν απαι­τεί­ται νέα κλήση όταν η Ε.Δ.Ε. κατα­λή­γει σε επιβολή κατώ­τε­ρης πει­θαρ­χι­κής ποινής.

Ως προς την αιτιο­λο­γία, το Δικα­στή­ριο δια­πί­στωσε ότι τόσο το πόρισμα της Ε.Δ.Ε. όσο και οι απο­φά­σεις του Αρχηγού της ΕΛ.ΑΣ. και του Γενικού Γραμ­μα­τέα Δημό­σιας Τάξης περιέ­γρα­φαν λεπτο­με­ρώς τα πραγ­μα­τικά περι­στα­τικά, την έκταση της παρά­βα­σης και τις συν­θή­κες τέλεσης, καθώς και τη στάθ­μιση του βαθμού υπαι­τιό­τη­τας και της προη­γού­με­νης δια­γω­γής.

Επίσης, η αναφορά στη διαταγή του 2007 δεν κρίθηκε ουσιώ­δης πλημ­μέ­λεια, καθώς το πόρισμα κάλυπτε όλη την εξε­τα­ζό­μενη περίοδο και τα στοι­χεία στοι­χειο­θε­τού­σαν το παρά­πτωμα.

Το απο­τέ­λε­σμα

Η αίτηση ακύ­ρω­σης απορ­ρί­φθηκε στο σύνολό της. Το Δικα­στή­ριο διέταξε την κατά­πτωση του παρα­βό­λου υπέρ του Δημο­σίου και επι­δί­κασε δικα­στική δαπάνη 214 ευρώ σε βάρος του αιτού­ντος.

Η 230/2025 απο­τε­λεί σαφή επι­βε­βαί­ωση της δυνα­τό­τη­τας της Διοί­κη­σης να επι­βάλ­λει κατώ­τε­ρες πει­θαρ­χι­κές ποινές χωρίς νέα κλήση σε απο­λο­γία όταν η Ε.Δ.Ε. έχει τηρήσει τις εγγυ­ή­σεις του δικαιώ­μα­τος ακρό­α­σης. Επίσης, υπεν­θυ­μί­ζει ότι ο ακυ­ρω­τι­κός έλεγχος επί πει­θαρ­χι­κών απο­φά­σεων περιο­ρί­ζε­ται στη νομι­μό­τητα και την επάρ­κεια της αιτιο­λο­γίας, χωρίς να υπο­κα­θι­στά την ουσια­στική κρίση των πει­θαρ­χι­κών οργάνων.