Διοικητικό Εφετείο Αθηνών: Νόμιμο το πρόστιμο σε αξιωματικό της ΕΛ.ΑΣ. για λανθασμένη καταχώρηση ωρών νυχτερινής απασχόλησης

• Το Δι­κα­στή­ριο έκρι­νε ότι δεν απαι­τού­νταν νέα κλήση σε απο­λο­γία μετά την Ε.Δ.Ε., απορ­ρί­πτο­ντας τους ισχυ­ρι­σμούς περί πα­ρα­βί­α­σης του δι­καιώ­μα­τος προη­γού­με­νης ακρό­α­σης και πλημ­με­λούς αι­τιο­λο­γί­ας

Με την από­φα­ση 230/2025, το ΣΤ΄ Τρι­με­λές Ακυ­ρω­τι­κό Τμήμα του Διοι­κη­τι­κού Εφε­τεί­ου Αθη­νών απέρ­ρι­ψε αί­τη­ση ακύ­ρω­σης ανώ­τε­ρου αξιω­μα­τι­κού της Ελ­λη­νι­κής Αστυ­νο­μί­ας κατά της από­φα­σης του Γε­νι­κού Γραμ­μα­τέα Δη­μό­σιας Τάξης, η οποία είχε επι­κυ­ρώ­σει πει­θαρ­χι­κό πρό­στι­μο 100 ευρώ που του είχε επι­βά­λει ο Αρ­χη­γός της ΕΛ.ΑΣ. Η ποινή αφο­ρού­σε πλημ­με­λή εκτέ­λε­ση κα­θη­κό­ντων σχε­τι­κά με την ορθή κα­τα­χώ­ρη­ση και έγκρι­ση ωρών νυ­χτε­ρι­νής απα­σχό­λη­σης στο Α.Τ. Ρόδου κατά τα έτη 2016-2018.

Το ιστο­ρι­κό της υπό­θε­σης

Η υπό­θε­ση ξε­κί­νη­σε με δια­τα­γή της Γε­νι­κής Πε­ρι­φε­ρεια­κής Διεύ­θυν­σης Νο­τί­ου Αι­γαί­ου το 2019 για διε­νέρ­γεια Ένορ­κης Διοι­κη­τι­κής Εξέ­τα­σης (Ε.Δ.Ε.) με σκοπό τη διε­ρεύ­νη­ση κα­ταγ­γε­λιών περί λαν­θα­σμέ­νης υπο­βο­λής κα­τα­στά­σε­ων νυ­χτε­ρι­νής απα­σχό­λη­σης. Σύμ­φω­να με το πό­ρι­σμα της Ε.Δ.Ε. (21.8.2020), κα­τα­γρά­φη­καν ση­μα­ντι­κές απο­κλί­σεις 5.721 ώρες μη δε­δου­λευ­μέ­νης νυ­χτε­ρι­νής ερ­γα­σί­ας και 989 ώρες δε­δου­λευ­μέ­νης ερ­γα­σί­ας που δεν είχαν κα­τα­χω­ρη­θεί οι οποί­ες προ­κά­λε­σαν οι­κο­νο­μι­κή ζημία στο Δη­μό­σιο ύψους 17.174 ευρώ. Η ζημία αυτή απο­κα­τα­στά­θη­κε.

Το πό­ρι­σμα κα­τέ­λη­ξε ότι οι πα­ρα­τυ­πί­ες οφεί­λο­νταν σε αμέ­λεια και όχι δόλο, ενώ οι συν­θή­κες ερ­γα­σί­ας (φόρ­τος και ευ­θύ­νες) συ­νε­κτι­μή­θη­καν. Προ­τά­θη­κε η επι­βο­λή κα­τώ­τε­ρης πει­θαρ­χι­κής ποι­νής, συ­γκε­κρι­μέ­να προ­στί­μου.

Το νο­μι­κό πλαί­σιο

Η κρίση βα­σί­στη­κε στο π.δ. 120/2008 («Πει­θαρ­χι­κό Δί­καιο Αστυ­νο­μι­κού Προ­σω­πι­κού»), ιδίως στα άρθρα 13 παρ. 1 εδ. ε΄ και κα΄ που προ­βλέ­πουν την ποινή προ­στί­μου για πλημ­με­λή ή μη έγκαι­ρη εκτέ­λε­ση υπη­ρε­σί­ας και για πα­ρα­βά­σεις υπο­χρε­ώ­σε­ων που απορ­ρέ­ουν από νό­μους, κα­νο­νι­σμούς και δια­τα­γές.

Ση­μα­ντι­κή διά­τα­ξη ήταν το άρθρο 39 παρ. 1 περ. β΄ π.δ. 120/2008, που προ­βλέ­πει ότι, όταν η Ε.Δ.Ε. κα­τα­λή­γει σε πα­ρά­πτω­μα που επι­σύ­ρει κα­τώ­τε­ρη πει­θαρ­χι­κή ποινή, η ποινή μπο­ρεί να επι­βλη­θεί χωρίς νέα κλήση σε απο­λο­γία, στη­ρι­ζό­με­νη στο πό­ρι­σμα της Ε.Δ.Ε.

Οι ισχυ­ρι­σμοί του αι­τού­ντος

Ο αιτών υπο­στή­ρι­ξε ότι:

• Δεν κλή­θη­κε σε απο­λο­γία μετά την ολο­κλή­ρω­ση της Ε.Δ.Ε. και πριν την επι­βο­λή της ποι­νής, γε­γο­νός που πα­ρα­βί­α­σε το δι­καί­ω­μα προη­γού­με­νης ακρό­α­σης.

• Η πράξη επι­βο­λής ποι­νής και η από­φα­ση του Γε­νι­κού Γραμ­μα­τέα Δη­μό­σιας Τάξης στε­ρού­νταν επαρ­κούς αι­τιο­λο­γί­ας.

• Ελή­φθη υπόψη δια­τα­γή του 2007 που είχε αντι­κα­τα­στα­θεί από με­τα­γε­νέ­στε­ρη του 2018, άρα η νο­μι­κή βάση ήταν εσφαλ­μέ­νη για μέρος του χρο­νι­κού δια­στή­μα­τος.

Η κρίση του Δι­κα­στη­ρί­ου

Το Δι­κα­στή­ριο απέρ­ρι­ψε τον ισχυ­ρι­σμό περί πα­ρά­βα­σης ου­σιώ­δους τύπου. Έκρι­νε ότι η κλήση σε απο­λο­γία στο πλαί­σιο της Ε.Δ.Ε. πλη­ρού­σε τις απαι­τή­σεις του νόμου και ότι, σύμ­φω­να με το άρθρο 39 παρ. 1 β΄ π.δ. 120/2008, δεν απαι­τεί­ται νέα κλήση όταν η Ε.Δ.Ε. κα­τα­λή­γει σε επι­βο­λή κα­τώ­τε­ρης πει­θαρ­χι­κής ποι­νής.

Ως προς την αι­τιο­λο­γία, το Δι­κα­στή­ριο δια­πί­στω­σε ότι τόσο το πό­ρι­σμα της Ε.Δ.Ε. όσο και οι απο­φά­σεις του Αρ­χη­γού της ΕΛ.ΑΣ. και του Γε­νι­κού Γραμ­μα­τέα Δη­μό­σιας Τάξης πε­ριέ­γρα­φαν λε­πτο­με­ρώς τα πραγ­μα­τι­κά πε­ρι­στα­τι­κά, την έκτα­ση της πα­ρά­βα­σης και τις συν­θή­κες τέ­λε­σης, καθώς και τη στάθ­μι­ση του βαθ­μού υπαι­τιό­τη­τας και της προη­γού­με­νης δια­γω­γής.

Επί­σης, η ανα­φο­ρά στη δια­τα­γή του 2007 δεν κρί­θη­κε ου­σιώ­δης πλημ­μέ­λεια, καθώς το πό­ρι­σμα κά­λυ­πτε όλη την εξε­τα­ζό­με­νη πε­ρί­ο­δο και τα στοι­χεία στοι­χειο­θε­τού­σαν το πα­ρά­πτω­μα.

Το απο­τέ­λε­σμα

Η αί­τη­ση ακύ­ρω­σης απορ­ρί­φθη­κε στο σύ­νο­λό της. Το Δι­κα­στή­ριο διέ­τα­ξε την κα­τά­πτω­ση του πα­ρα­βό­λου υπέρ του Δη­μο­σί­ου και επι­δί­κα­σε δι­κα­στι­κή δα­πά­νη 214 ευρώ σε βάρος του αι­τού­ντος.

Η 230/2025 απο­τε­λεί σαφή επι­βε­βαί­ω­ση της δυ­να­τό­τη­τας της Διοί­κη­σης να επι­βάλ­λει κα­τώ­τε­ρες πει­θαρ­χι­κές ποι­νές χωρίς νέα κλήση σε απο­λο­γία όταν η Ε.Δ.Ε. έχει τη­ρή­σει τις εγ­γυ­ή­σεις του δι­καιώ­μα­τος ακρό­α­σης. Επί­σης, υπεν­θυ­μί­ζει ότι ο ακυ­ρω­τι­κός έλεγ­χος επί πει­θαρ­χι­κών απο­φά­σε­ων πε­ριο­ρί­ζε­ται στη νο­μι­μό­τη­τα και την επάρ­κεια της αι­τιο­λο­γί­ας, χωρίς να υπο­κα­θι­στά την ου­σια­στι­κή κρίση των πει­θαρ­χι­κών ορ­γά­νων.