Αμφιβολίες Βρυξελλών για το νομοσχέδιο των ΟΤΑ – Μνήμες 2016

Μνή­μες από τον Δε­κέμ­βριο του 2016 και την μο­νο­με­ρή ενέρ­γεια της από­δο­σης 13ης σύ­ντα­ξης, ξύ­πνη­σαν στις Βρυ­ξέλ­λες, στην εί­δη­ση της ύπαρ­ξης νο­μο­σχε­δί­ου για την Το­πι­κή Αυ­το­διοί­κη­ση, το οποίο έχει προ­ε­κτά­σεις στη μι­σθο­λο­γι­κή κα­τά­στα­ση και τις προ­σλή­ψεις από τις δη­μο­τι­κές αρχές.

Οι Βρυ­ξέλ­λες, ώρες μετά την συμ­βο­λι­κή ομι­λία Γιούν­κερ στη Θεσ­σα­λο­νί­κη και την ακόμα πιο συμ­βο­λι­κή ανα­κοί­νω­ση του τερ­μα­τι­σμού της δια­δι­κα­σί­ας περί υπερ­βο­λι­κού ελ­λείμ­μα­τος από τον Πιέρ Μο­σκο­βι­σί, πλη­ρο­φο­ρού­νται την ύπαρ­ξη του νο­μο­σχε­δί­ου και το με­ση­μέ­ρι της Πα­ρα­σκευ­ής, οι άν­θρω­ποι της τρόι­κας γνώ­ρι­ζαν ελά­χι­στες από τις πα­ρα­μέ­τρους του.

Τα στε­λέ­χη της Κο­μι­σιόν στην Τρόι­κα δεν έχουν ακόμα πλήρη ει­κό­να, η ίδια η Κο­μι­σιόν, που όλες τις τε­λευ­ταί­ες μέρες επαι­νού­σε την Ελ­λά­δα, υπεν­θυ­μί­ζει ότι “πρέ­πει να συ­νά­δει με τους στό­χους του προ­γράμ­μα­τος του ESM”.

H δή­λω­ση της αρ­μό­διας εκ­προ­σώ­που της Κο­μι­σιόν Βα­νέ­σα Μοκ, δεν είναι κα­θό­λου τυ­χαία και το ίδιο κα­θό­λου τυ­χαί­ες δεν ήταν και οι δη­μό­σιες πα­ραι­νέ­σεις Μο­σκο­βι­σί την Τε­τάρ­τη για δια­τή­ρη­ση της συ­νε­τής δη­μο­σιο­νο­μι­κής πο­λι­τι­κής.

Τη στιγ­μή, μά­λι­στα, που η χώρα ετοι­μά­ζε­ται να βγει, έστω και δο­κι­μα­στι­κά στις αγο­ρές, μια εν­δε­χό­με­νη κό­ντρα με την Κο­μι­σιόν ή με τα στε­λέ­χη των άλλων θε­σμών στην Τρόι­κα, δεν είναι κα­θό­λου εύ­κο­λη υπό­θε­ση.

Πηγές του Συμ­βου­λί­ου από τις 15 Ιου­νί­ου και μετά προει­δο­ποιούν για τον πο­λι­τι­κό αντί­κτυ­πο που μπο­ρεί να έχουν τυχόν μο­νο­με­ρείς ενέρ­γειες.

«Η Ελ­λά­δα», έλεγε πηγή που ενη­μέ­ρω­σε τo Real.gr, «πρέ­πει να δη­μιουρ­γή­σει cash buffers / τα­μεια­κά μα­ξι­λά­ρια, για να μπο­ρέ­σει να απο­κτή­σει τη μό­νι­μη εμπι­στο­σύ­νη των επεν­δυ­τών, ωστό­σο, οι μο­νο­με­ρείς ενέρ­γειες, όπως αυτή του Δε­κεμ­βρί­ου του 2016, γε­μί­ζουν τα κράτη – μέλη με ερω­τη­μα­τι­κά».

Η πηγή αυτή που ου­δέ­πο­τε έχει πέσει έξω, είπε στο Real.gr ότι η εμπι­στο­σύ­νη των αγο­ρών περνά μέσα από την εμπι­στο­σύ­νη των εταί­ρων.

Από την πλευ­ρά της η Κο­μι­σιόν, ανα­ζη­τώ­ντας και την κα­τάλ­λη­λη φρα­σε­ο­λο­γία, θα προ­σπα­θή­σει να κρα­τή­σει του τό­νους εξαι­ρε­τι­κά χα­μη­λά.

Αυτό βε­βαί­ως δεν ση­μαί­νει ότι η Κο­μι­σιόν συμ­φω­νεί με τον τρόπο που έγινε ή γί­νε­ται η προ­σαρ­μο­γή στη χώρα.

Όταν ο Γιούν­κερ έλεγε από το βήμα της τε­λε­τής επι­τι­μο­ποί­η­σής του στη Θεσ­σα­λο­νί­κη, ότι “στην Ελ­λά­δα η προ­σαρ­μο­γή έγινε μόνο από τους φτω­χό­τε­ρους” δεν είχε απο­δέ­κτη κα­νέ­ναν άλλον από τις ελ­λη­νι­κές κυ­βερ­νή­σεις (νυν και πα­λαιό­τε­ρες).

Η φράση “Αλέξη ήμουν πρω­θυ­πουρ­γός για 18 χρό­νια, προ­σπά­θη­σε και εσύ να κά­νεις το ίδιο”, προ­φα­νώς και δεν ήταν πα­ραί­νε­ση προς την ελ­λη­νι­κή πλευ­ρά να δει το πώς κυ­βέρ­νη­σε ο Γιούν­κερ στο Λου­ξεμ­βούρ­γο όλον αυτόν τον καιρό.

Με αυτά και μ’ αυτά, πά­ντως, κά­ποιοι φίλοι της Ελ­λά­δας στις Βρυ­ξέλ­λες, που δού­λε­ψαν υπό­γεια και δεν ανα­ζή­τη­σαν ποτέ τον θαυ­μα­σμό των Ελ­λή­νων θυ­μού­νται ξανά τη φράση “είναι πολύ δύ­σκο­λο, κά­ποιες φορές, να υπε­ρα­σπί­ζε­σαι την Ελ­λά­δα”, θα ήταν κρίμα το καλό κλίμα της πε­ρα­σμέ­νης εβδο­μά­δας να χα­λά­σει.

Η έξο­δος στις αγο­ρές

Σε σχέση με αυτή καθ’ αυτή την έξοδο στις αγο­ρές, είναι ήδη γνω­στό ότι οι θε­σμοί που πα­ρα­κο­λου­θούν την ελ­λη­νι­κή υπό­θε­ση έχουν ήδη δώσει στη δη­μο­σιό­τη­τα τις προ­δια­γρα­φές: θα πρέ­πει να είναι μικρά ποσά, τα ποσά αυτά να προ­ο­ρί­ζο­νται για με­τα­κύ­λι­ση χρέ­ους και όχι για νέες πρω­το­γε­νείς δα­πά­νες και θα πρέ­πει να υπάρ­ξει προ­σο­χή στο “timing” – τη χρο­νι­κή στιγ­μή και την αλ­λη­λου­χία των εκ­δό­σε­ων.

Η χώρα έτσι κι αλ­λιώς, όπως πι­στο­ποί­η­σε ο Κλά­ους Ρέ­γκλιγκ δεν έχει με­γά­λες χρη­μα­το­δο­τι­κές ανά­γκες. Για να ολο­κλη­ρω­θεί δε η απο­κα­τά­στα­ση του αυ­τό­νο­μου δα­νει­σμού, η χώρα πρέ­πει να χτί­σει μια κα­μπύ­λη απο­δό­σε­ων, λέει πηγή του Συμ­βου­λί­ου. Δη­λα­δή, να εκ­δώ­σει τριε­τές, πε­ντα­ε­τές και αρ­γό­τε­ρα επτα­ε­τές και δε­κα­ε­τές ομό­λο­γο.

Το τε­λευ­ταίο είναι και το πιο δύ­σκο­λο, ενώ για την από­δο­ση παί­ζει τε­ρά­στιο ρόλο η αντί­λη­ψη που θα έχουν οι αγο­ρές για τις με­ταρ­ρυθ­μί­σεις στη χώρα. Και εδώ αρ­χί­ζουν τα δύ­σκο­λα.

Το τε­λευ­ταίο έτος του προ­γράμ­μα­τος δεν μπο­ρεί να είναι έτος χα­λα­ρό­τη­τας. Οι προ­δια­γε­γραμ­μέ­νες με­ταρ­ρυθ­μί­σεις θα πρέ­πει να ολο­κλη­ρω­θούν και οι αλ­λα­γές στο Δη­μό­σιο να απο­τε­λέ­σουν ση­μαία της χώρας.

Όπως έγρα­ψε το Real.gr η τρόι­κα ανα­μέ­νει με­τα­σχη­μα­τι­σμό και απο­λι­τι­κο­ποί­η­ση του δη­μο­σί­ου, με αλ­λα­γές στο διο­ρι­σμό των γε­νι­κών γραμ­μα­τέ­ων και διευ­θυ­ντών, το μό­νι­μο σύ­στη­μα κι­νη­τι­κό­τη­τας, τον εξορ­θο­λο­γι­σμό των μι­σθο­λο­γί­ων κ.α.

Για τις Βρυ­ξέλ­λες και τους εταί­ρους είναι σαφές ότι προ­σαρ­μο­γή έγινε, αλλά για να είναι δια­τη­ρή­σι­μη στο μέλ­λον πρέ­πει να αλ­λά­ξει σε βάθος χρό­νου το κέ­ντρο βά­ρους της δη­μο­σιο­νο­μι­κής προ­σαρ­μο­γής.

Η χώρα, εξάλ­λου, έχει δε­σμευ­θεί, όχι από το πρό­γραμ­μα, αλλά από τη συμ­με­το­χή της στην ΕΕ (και όχι το ευρώ) να μειώ­νει το χρέος της με χρήση πρω­το­γε­νών πλε­ο­να­σμά­των 2% του ΑΕΠ ανά έτος ως το 2060. Οι αλ­λα­γές στο δη­μό­σιο θα είναι κα­τα­λύ­της για την βιω­σι­μό­τη­τα των δη­μο­σί­ων οι­κο­νο­μι­κών.

Σε δια­φο­ρε­τι­κή πε­ρί­πτω­ση, αργά ή γρή­γο­ρα η χώρα θα χρεια­στεί και πάλι έξω­θεν διά­σω­ση, διότι πάντα το πρό­βλη­μά της ήταν το έλ­λειμ­μα και όχι το χρέος.

Είναι η ετή­σια εξέ­λι­ξη εσό­δων και δα­πα­νών και όχι το χρέος που έτσι και αλ­λιώς έχει το ευ­νοϊ­κό­τε­ρο προ­φίλ που θα μπο­ρού­σε να έχει (ανή­κει σε έναν ορ­γα­νι­σμό, έχει πολύ μα­κρές λή­ξεις και υπερ­βο­λι­κά χα­μη­λά επι­τό­κια).