Συνταγματική η κατάσχεση τραπεζικών λογαριασμών χωρίς προειδοποίηση

Συ­νταγ­μα­τι­κή και με τη «βούλα» του Συμ­βου­λί­ου της Επι­κρα­τεί­ας είναι η κα­τά­σχε­ση υπέρ του Δη­μο­σί­ου (εφο­ρία, ΙΚΑ κ.τ.λ.) χρη­μα­τι­κών ποσών σε τρα­πε­ζι­κούς λο­γα­ρια­σμούς οφει­λε­τών, χωρίς προη­γού­με­νη ενη­μέ­ρω­σή τους.

Παρά το γε­γο­νός ότι προ μηνών η 5μελής σύν­θε­ση του Στ΄ Τμή­μα­τος του ΣτΕ είχε εξα­γά­γει εκ δια­μέ­τρου αντί­θε­τη κρίση, τρεις μήνες μετά, η επτα­με­λής σύν­θε­ση του ιδίου τμή­μα­τος τά­χθη­κε υπέρ της συ­νταγ­μα­τι­κό­τη­τας αυτής της πρα­κτι­κής ανοί­γο­ντας «πα­ρά­θυ­ρο» για μα­ζι­κές κα­τα­σχέ­σεις τρα­πε­ζι­κών μι­σθών, ενοι­κί­ων, πλη­ρω­μών προ­μη­θευ­τών για χρέη προς το Δη­μό­σιο.

Αξί­ζει να ση­μειω­θεί ότι το 2013 οι κα­τα­σχέ­σεις εις χεί­ρας τρί­των αυ­ξή­θη­καν κατά 40,4% σε σχέση με το 2012, με απο­τέ­λε­σμα να ει­σπρα­χθούν 687 εκατ. ευρώ από λη­ξι­πρό­θε­σμες οφει­λές προς το Δη­μό­σιο.

Στο σκε­πτι­κό της από­φα­σης της 7με­λούς σύν­θε­σης του Στ΄ Τμή­μα­τος του ΣτΕ (2082/2014 από­φα­ση) γί­νε­ται μνεία στις δια­τά­ξεις του Κώ­δι­κα Ει­σπρά­ξε­ως Δη­μο­σί­ων Εσό­δων και στον Κώ­δι­κα Δι­κο­νο­μί­ας και επι­ση­μαί­νε­ται ότι βάσει των προ­βλε­πο­μέ­νων, ο οφει­λέ­της μπο­ρεί να προ­σφύ­γει δι­κα­στι­κά με τη διε­ξα­γω­γή δια­γνω­στι­κής δίκης, ενώ πα­ράλ­λη­λα έχει πλη­ρο­φο­ρη­θεί το χρέος του. Σύμ­φω­να με την επί­μα­χη από­φα­ση του Συμ­βου­λί­ου της Επι­κρα­τεί­ας, «ο οφει­λέ­της γνω­ρί­ζει ευ­θέ­ως πότε το βε­βαιω­μέ­νο χρέος του κα­θί­στα­ται λη­ξι­πρό­θε­σμο» και «από την επο­μέ­νη της ημέ­ρας κατά την οποία το χρέος κα­τέ­στη λη­ξι­πρό­θε­σμο, είναι δυ­να­τή η λήψη εις βάρος του ανα­γκα­στι­κών μέ­τρων για την εί­σπρα­ξη του χρέ­ους».

Μά­λι­στα, εάν ο οφει­λέ­της δεν είναι συ­νε­πής, σύμ­φω­να με τον Κώ­δι­κα Ει­σπρά­ξε­ως Δη­μο­σί­ων Εσό­δων, συ­ντάσ­σε­ται το κα­τα­σχε­τή­ριο το οποίο δεν κοι­νο­ποιεί­ται σε εκεί­νον, παρά μόνον στην τρά­πε­ζα.

Οπως επι­ση­μαί­νουν οι σύμ­βου­λοι του ανω­τά­του ακυ­ρω­τι­κού δι­κα­στη­ρί­ου, η πρό­βλε­ψη αυτή απο­σκο­πεί στο να μην προ­λά­βει να άρει τις κα­τα­θέ­σεις του. «Η μη κοι­νο­ποί­η­ση στον οφει­λέ­τη οφεί­λε­ται στον προ­φα­νή λόγο ότι εάν αυτός επλη­ρο­φο­ρεί­το την επι­κεί­με­νη λήψη του μέ­τρου, θα έσπευ­δε να ει­σπρά­ξει από τον τρίτο τα οφει­λό­με­να σε αυτόν χρή­μα­τα ή απαι­τή­σεις ή θα ανε­λάμ­βα­νε τα εις χεί­ρας τρί­του κι­νη­τά του, με συ­νέ­πεια βε­βαί­ως να κα­θί­στα­ται αδύ­να­τη η εξ αυτών ικα­νο­ποί­η­ση της αξιώ­σε­ως του Δη­μο­σί­ου».

Ως εκ τού­του, οι σύμ­βου­λοι Επι­κρα­τεί­ας κα­τα­λή­γουν στην από­φα­σή τους ότι «η μη πρό­βλε­ψη στον νόμο και πρό­σθε­της υπο­χρε­ώ­σε­ως για μια τρίτη, εν­διά­με­ση, κοι­νο­ποί­η­ση προς τον οφει­λέ­τη πριν από την ενερ­γο­ποί­η­ση του δι­καιώ­μα­τος του Δη­μο­σί­ου να λάβει εις βάρος του μέτρα ανα­γκα­στι­κής εκτέ­λε­σης, δεν πα­ρα­βιά­ζει συ­νταγ­μα­τι­κές δια­τά­ξεις, αφού κα­θι­δρύ­ε­ται, πά­ντως, στον νόμο πλή­ρες και απο­τε­λε­σμα­τι­κό σύ­στη­μα έν­νο­μης προ­στα­σί­ας του οφει­λέ­τη του Δη­μο­σί­ου».