Στη σφαίρα του εθισμού

Η παν­δη­μία αύ­ξη­σε τις ώρες που περ­νά­με μπρο­στά στην οθόνη του υπο­λο­γι­στή και οδη­γεί σε εθι­σμό λέει η έρευ­να. Το να είσαι όλη μέρα μπρο­στά από κά­ποια οθόνη έγινε αυ­το­νό­η­το και ανα­με­νό­με­νο (για να μη χά­σεις τα τε­λευ­ταία μέτρα, για να με­τα­κι­νη­θείς, για να ενη­με­ρω­θείς κ.λπ.), αλλά και για να δου­λέ­ψεις. Ακόμα και οι­κο­γε­νεια­κές συ­να­ντή­σεις γί­νο­νται μέσω τη­λε­διά­σκε­ψης –πόσα κε­ρά­κια γε­νε­θλί­ων δεν εί­δα­με να σβή­νουν μέσω zoom, η κου­βέ­ντα με ένα φι­λι­κό ζευ­γά­ρι διε­ξά­γε­ται στο messenger και όχι σε ένα σα­λό­νι , σε ένα καφέ όπως παλιά. Δρα­στη­ριό­τη­τες με­τα­φέ­ρο­νται πλέον στο δια­δί­κτυο – από τις online αγο­ρές μέχρι την επι­λο­γή μου­σι­κής σε streaming και το κου­τσο­μπο­λιό με φί­λους ή πε­ρί­που φί­λους στα social media. Κά­ποιες απ’ τις αλ­λα­γές που επήλ­θαν την πε­ρί­ο­δο της παν­δη­μί­ας θα μεί­νουν. Η ψη­φιο­ποί­η­ση των υπη­ρε­σιών του κρά­τους, που διαρ­κώς προ­χω­ρά, για πα­ρά­δειγ­μα, κάνει επι­τέ­λους λι­γό­τε­ρο προ­βλη­μα­τι­κές εκεί­νες τις πε­ρί­ερ­γες σχέ­σεις μας με υπη­ρε­σί­ες. Η ερ­γα­σία αλ­λά­ζει Όμως υπάρ­χουν πράγ­μα­τα που μετά το εμ­βό­λιο ελ­πί­ζω να μην ανή­κουν στη σφαί­ρα του εθι­σμού και να μην επα­να­λη­φθούν μέσω υπο­λο­γι­στών…