Ψαρόβαρκες οι στόλοι των διακινητών

Στο λι­βυ­κό λι­μά­νι της Ζου­βά­ρα, δε­κά­δες, αν όχι εκα­το­ντά­δες ξύ­λι­νες ψα­ρό­βαρ­κες ακου­μπούν με­τα­ξύ τους στο φύ­ση­μα του αέρα. Αν η Ευ­ρώ­πη θέλει να χρη­σι­μο­ποι­ή­σει στρα­τιω­τι­κή βία ενα­ντί­ον των λα­θρο­δια­κι­νη­τών, αυτές τις βάρ­κες θα πρέ­πει να κα­τα­στρέ­ψει.

Η Ευ­ρω­παϊ­κή Ενωση προ­σπα­θεί να πεί­σει το Συμ­βού­λιο Ασφα­λεί­ας του ΟΗΕ να δώσει άδεια για στρα­τιω­τι­κές επι­χει­ρή­σεις κατά των στό­λων των δια­κι­νη­τών. Ακόμη όμως και με το πρά­σι­νο φως του ΟΗΕ, μια τέ­τοια στρα­τη­γι­κή δεν είναι απλή. Οι δια­κι­νη­τές δεν ανή­κουν σε μία ορ­γά­νω­ση, με σαφή ιε­ραρ­χία ή πε­ριου­σια­κά στοι­χεία. Δεν δια­θέ­τουν στόλο που να μπο­ρεί να δια­χω­ρι­στεί από τον αλιευ­τι­κό και να γίνει εύ­κο­λα στό­χος.

Συ­νή­θως νοι­κιά­ζουν τα σκάφη από τους ντό­πιους ψα­ρά­δες για με­μο­νω­μέ­να τα­ξί­δια, πλη­ρώ­νο­ντας 140.000 δη­νά­ρια (90.000 ευρώ) για μια βάρκα που μπο­ρεί να με­τα­φέ­ρει 300 πρό­σφυ­γες και με­τα­νά­στες. Ακόμη και αφού αλ­λά­ξουν χέρια τα χρή­μα­τα, η συ­ναλ­λα­γή δεν θα είναι αντι­λη­πτή παρά μόνο σε αυ­τούς που με­τεί­χαν σε αυτή. Το ση­με­ρι­νό σκά­φος των δια­κι­νη­τών χθες έρι­χνε δί­χτυα.

Ενας Ευ­ρω­παί­ος κα­τά­σκο­πος που πα­ρα­κο­λου­θεί τα λι­μά­νια με τη βο­ή­θεια δο­ρυ­φό­ρου δεν έχει πολ­λές εν­δεί­ξεις ότι κά­ποια συ­γκε­κρι­μέ­νη ψα­ρό­βαρ­κα βγαί­νει από το λι­μά­νι για λάθος λό­γους. Ενα ση­μά­δι είναι ότι οι βάρ­κες των δια­κι­νη­τών βγαί­νουν στη θά­λασ­σα όταν βρα­διά­σει, κάτι που δεν κά­νουν συ­νή­θως οι ψα­ρά­δες. Επί­σης,αγκυ­ρο­βο­λούν στα βαθιά πε­ρι­μέ­νο­ντας να φθά­σουν οι πρό­σφυ­γες και οι με­τα­νά­στες με φου­σκω­τά.

Κα­νείς όμως δεν μπο­ρεί να είναι σί­γου­ρος μέχρι να αρ­χί­σουν να επι­βι­βά­ζο­νται στα αλιευ­τι­κά εκα­το­ντά­δες άν­θρω­ποι – και τότε είναι αργά για αε­ρο­πο­ρι­κές επι­δρο­μές από ένα ναυ­τι­κό που τηρεί κά­ποιες ηθι­κές αρχές.

Εξάλ­λου, το να συλ­λά­βει ή να σκο­τώ­σει κα­νείς τους δια­κι­νη­τές είναι δύ­σκο­λο. Οι κα­πε­τά­νιοι συ­νή­θως είναι είτε οι ίδιοι πρό­σφυ­γες και με­τα­νά­στες είτε ψα­ρά­δες που προ­σε­λή­φθη­σαν για με­μο­νω­μέ­να τα­ξί­δια. Οι αρ­χη­γοί μέ­νουν στη στε­ριά, ενώ οποιεσ­δή­πο­τε κι­νή­σεις ενα­ντί­ον τους δεν θα στα­μα­τή­σουν τα πο­λυά­ριθ­μα άλλα δί­κτυα δια­κι­νη­τών που με­τα­φέ­ρουν χι­λιά­δες πρό­σφυ­γες και με­τα­νά­στες μέσω δε­κά­δων εν­διά­με­σων σταθ­μών σε όλο το βό­ρειο τμήμα της Αφρι­κής.

Σε κάθε πε­ρί­πτω­ση, οι ακτές της Λι­βύ­ης δεν δια­φε­ντεύ­ο­νται πλέον από μια χού­φτα έμπει­ρους εγκλη­μα­τί­ες. Η δια­κί­νη­ση είναι σαν νε­ο­φυ­ής επι­χεί­ρη­ση, που τρο­φο­δο­τεί­ται από όλο και πε­ρισ­σό­τε­ρα ανε­πί­ση­μα δί­κτυα που εμ­φα­νί­ζο­νται, σχη­μα­τί­ζο­νται και χά­νο­νται βδο­μά­δα με βδο­μά­δα.

Οι Ευ­ρω­παί­οι ηγέ­τες γνω­ρί­ζουν πως ό,τι και να γίνει στον ΟΗΕ, μια στρα­τιω­τι­κή επι­χεί­ρη­ση χρειά­ζε­ται χρόνο, άρα πι­θα­νώς να φθά­σει το φθι­νό­πω­ρο και η φε­τι­νή σεζόν να τε­λειώ­σει. Εξάλ­λου, ακόμη και αν η Λιβύη, που έχει τώρα δύο κυ­βερ­νή­σεις, ενο­ποι­η­θεί, δύ­σκο­λα θα μπει τέλος σε μια δρα­στη­ριό­τη­τα που είναι καρ­πός όχι μόνο του τε­ρά­στιου κενού ασφα­λεί­ας, αλλά και της έλ­λει­ψης οι­κο­νο­μι­κών εναλ­λα­κτι­κών. Μία πολύ ση­μα­ντι­κή πα­ρά­με­τρος που δεν λαμ­βά­νουν υπόψη τους οι προ­τά­σεις για εξά­λει­ψη των δια­κι­νη­τών είναι οι ίδιοι οι πρό­σφυ­γες και με­τα­νά­στες. Δεν θα πά­ψουν να έρ­χο­νται, απλά θα δια­λέ­ξουν άλ­λους δρό­μους, πα­ρα­δείγ­μα­τος χάρη τη δια­δρο­μή μέσω Ελ­λά­δας.

Οπως είπε ένας Σύρος: «Ακόμη και αν οι κυ­βερ­νή­σεις απο­φά­σι­ζαν να βου­λιά­ξουν τα φορ­τω­μέ­να σκάφη, θα υπήρ­χαν και πάλι άν­θρω­ποι που θα πή­γαι­ναν, γιατί θε­ω­ρούν τους εαυ­τούς τους ήδη νε­κρούς. Ακόμη και αν βομ­βάρ­δι­ζαν τις βάρ­κες, δεν θα άλ­λα­ζε η από­φα­σή τους».

Κα­θη­με­ρι­νή