Αρμοδιότητα της εφορίας στο εξής τα απλήρωτα ενοίκια ανά την επικράτεια

Ως μέσο αντι­με­τώ­πι­σης των «επαγ­γελ­μα­τιών κακο­πλη­ρω­τών» στην αγορά ενοι­κί­α­σης κατοι­κιών αντι­με­τω­πί­ζουν οι ιδιο­κτή­τες των ακι­νή­των τη νομο­θε­τική ρύθμιση του υπ. Οικο­νο­μι­κών, που παρέχει τη δυνα­τό­τητα εκχώ­ρη­σης ανεί­σπρα­κτων ενοι­κίων στο Δημόσιο. Σύμφωνα με τους ίδιους, η αυτό­ματη κατα­χώ­ριση της οφειλής στο ΑΦΜ του ενοίκου-οφειλέτη, είναι από μόνη της αρκετή για να συνε­τί­σει τους περισ­σό­τε­ρους, προ­κει­μέ­νου να προ­χω­ρή­σουν σε δια­κα­νο­νι­σμό με τους ιδιο­κτή­τες. Αν ούτε αυτό είναι αρκετό, τότε θα βρεθούν σύντομα αντι­μέ­τω­ποι με την εφορία, όπως έχει συμβεί άλλωστε και με όσους αρνή­θη­καν να πλη­ρώ­σουν το έκτακτο ειδικό τέλος ακι­νή­των μέσω των λογα­ρια­σμών της ΔΕΗ, με απο­τέ­λε­σμα η οφειλή τους να κατα­χω­ρι­σθεί αυτο­μά­τως στο taxisnet.

Πάντως, σύμφωνα με τον πρόεδρο της ΠΟΜΙΔΑ (Πανελ­λή­νια Ομο­σπον­δία Ιδιο­κτη­τών Ακι­νή­των), στη συντρι­πτική τους πλειο­νό­τητα, τα χρω­στού­μενα ενοίκια που θα εκχω­ρη­θούν στο Δημόσιο αφορούν περι­πτώ­σεις ενοι­κια­στών που έχουν απο­χω­ρή­σει από τα ακίνητα, με τους ιδιο­κτή­τες να μην είναι σε θέση να τους εντο­πί­σουν. «Πρό­κει­ται ουσια­στικά για χαμένες υπο­θέ­σεις, δηλαδή για ενοίκια που είναι σχεδόν αδύνατο να εισπρα­χθούν από τους ίδιους τους ιδιο­κτή­τες. Γι’ αυτό ζητού­σαμε την επα­να­φορά της σχε­τι­κής δυνα­τό­τη­τας εκχώ­ρη­σης των ενοι­κίων αυτών στο Δημόσιο, καθώς θα ήταν διπλά άδικο για τους ιδιο­κτή­τες, όχι μόνο να απο­λέ­σουν δυνη­τικά εισο­δή­ματα, αλλά επι­πλέον να κληθούν και να φορο­λο­γη­θούν γι’ αυτά, αυτο­τε­λώς και με συντε­λε­στή 11% για τα ενοίκια έως 12.000 ευρώ και με 33% για τα ενοίκια άνω του ποσού αυτού».

Επι­πλέον, αρκετοί από τους εν λόγω οφει­λέ­τες είναι κατ’ εξα­κο­λού­θηση κακο­πλη­ρω­τές. Οπως καταγ­γέλ­λουν στην ΠΟΜΙΔΑ αρκετοί ιδιο­κτή­τες, πρό­κει­ται για κάθε λογής και­ρο­σκό­πους, οι οποίοι στο­χο­ποιούν τους ιδιο­κτή­τες, δηλαδή επι­λέ­γουν συγκε­κρι­μέ­νες κατη­γο­ρίες εκμι­σθω­τών, π.χ. ηλι­κιω­μέ­νους χαμη­λο­συ­ντα­ξιού­χους, ή ανθρώ­πους που μένουν στην επαρχία ή το εξω­τε­ρικό. Δηλαδή, ανθρώ­πους που γνω­ρί­ζουν ότι δύσκολα θα προβούν, του­λά­χι­στον άμεσα, σε κάποια κίνηση ανα­γκα­στι­κής είσπρα­ξης ή έξωσης. Επίσης, συνη­θί­ζουν να προ­τι­μούν επι­πλω­μένα δια­με­ρί­σματα, ώστε να απο­φύ­γουν και τα έξοδα μετα­κό­μι­σης. «Οι άνθρω­ποι αυτοί εξαρχής δεν έχουν καμία πρόθεση να κατα­βά­λουν κάποιο ενοίκιο» τονίζει ο κ. Παρα­διάς. Αντι­θέ­τως, αφήνουν τον ιδιο­κτήτη να προβεί σε όποιες κινή­σεις αυτός κρίνει σκό­πι­μες για την πληρωμή των οφειλών (προει­δο­ποι­ή­σεις, εξώδικα κ.ο.κ.). Ολα αυτά, μέχρις ότου έλθει η ώρα για την κοι­νο­ποί­ηση του εγγρά­φου της έξωσης, συνήθως μετά το πέρας του­λά­χι­στον έξι μηνών από την εγκα­τά­στασή τους. Τότε απο­χω­ρούν από το ακίνητο και ανα­ζη­τούν το επόμενο «θύμα» τους. Η τάση αυτή έκανε την εμφά­νισή της για πρώτη φορά στην αγορά, πριν από δύο και πλέον χρόνια, και σήμερα απο­τε­λεί καθη­με­ρινό φαι­νό­μενο, ιδίως στα μεγάλα αστικά κέντρα, όπου είναι ευκο­λό­τερο να «χαθεί» ο ενοι­κια­στής.

Πάντως, η μη πληρωμή ενοι­κίων δεν έχει αξιό­ποινο χαρα­κτήρα, παρότι απο­τε­λεί εξόχως αντι­κοι­νω­νική πράξη. Εν ολίγοις, δεν απο­τε­λεί ποινικό αδίκημα, με απο­τέ­λε­σμα να υπάρχει συχνά η αίσθηση της ατι­μω­ρη­σίας, κυρίως για εκεί­νους οι οποίοι επι­λέ­γουν να εκμε­ταλ­λευ­τούν την κατά­σταση αυτή προς όφελός τους, παρά για όσους έχουν αντι­κει­με­νική αδυ­να­μία πλη­ρω­μής. Ετσι, πέραν της έξωσης, ο ιδιο­κτή­της μπορεί να εκδώσει δικα­στική διαταγή πλη­ρω­μής. Ωστόσο, ακόμα και αυτή δεν έχει καμία πρα­κτική αξία, γιατί όσοι επι­δί­δο­νται σε αυτές τις πρα­κτι­κές, κατά κανόνα δεν έχουν κανένα περιου­σιακό στοι­χείο στο όνομά τους, ή αν έχουν, αυτό κατά κανόνα τελεί ήδη υπό κατά­σχεση. Ακόμα όμως κι αν έχει ελεύ­θερο περιου­σιακό στοι­χείο ο οφει­λέ­της, η κίνηση της δια­δι­κα­σίας κατά­σχε­σης και πλει­στη­ρια­σμού, είναι τόσο πολυ­έ­ξοδη και ατε­λέ­σφορη, που ουδείς πλέον την ακο­λου­θεί. Σύμφωνα με πλη­ρο­φο­ρίες φορέων της αγοράς ακι­νή­των, μια τέτοια κίνηση απαιτεί περίπου 7.000 – 8.000 ευρώ. Παράλ­ληλα, ακόμα και αυτό δεν έχει κανένα απο­τέ­λε­σμα λόγω της κρίσης στην οικο­νο­μία και την αγορά γενι­κό­τερα, η οποία οδηγεί τους περισ­σό­τε­ρους πλει­στη­ρια­σμούς στην απο­τυ­χία, καθώς κηρύσ­σο­νται άγονοι.

Πολυ­ε­τείς σχέσεις που φρε­νά­ρουν τις εξώσεις

Οπως τονί­ζουν φορείς της αγοράς, είναι ελά­χι­στοι οι ιδιο­κτή­τες που θα επι­λέ­ξουν την οδό της εκχώ­ρη­σης προς το Δημόσιο, σε περι­πτώ­σεις που έχουν ενοι­κια­στή στο ακίνητό τους και μάλιστα έχουν αρκετά χρόνια σχέση μαζί του. Αυτό ισχύει ακόμα και σήμερα, όπου υπο­λο­γί­ζε­ται ότι στο 50% των ενοι­κια­ζό­με­νων κατοι­κιών κατα­γρά­φο­νται πλέον πολύ­μη­νες καθυ­στε­ρή­σεις πλη­ρω­μής των ενοι­κίων, ακόμα και 12 μήνες, ή και παρα­πάνω. Σε αυτές τις περι­πτώ­σεις, όπως ανα­φέ­ρει ο κ. Παρα­διάς, «είναι σαφώς προ­τι­μό­τερη η εύρεση μιας αμοι­βαίας λύσης, παρά η ρήξη, καθώς οι ιδιο­κτή­τες γνω­ρί­ζουν ότι έχουν κάθε λόγο να στη­ρί­ξουν τους υφι­στά­με­νους ενοι­κια­στές τους, ακόμα και για πολύ μεγάλο χρονικό διά­στημα, γιατί δεν θέλουν να εκτε­θούν στους κιν­δύ­νους ενός νέου και άγνω­στου ενοι­κια­στή. Παράλ­ληλα, υπάρχει έντονο το στοι­χείο της κοι­νω­νι­κής αλλη­λεγ­γύης, ιδίως αν πρό­κει­ται για συντα­ξιού­χους και ηλι­κιω­μέ­νους ενοι­κια­στές. Συνη­θέ­στερα, προ­τι­μά­ται να εισπρα­χθεί ακόμα και το 50% του ήδη μειω­μέ­νου ενοι­κίου, παρά να επι­λε­γεί η λύση της έξωσης.

Καθη­με­ρινή