Ευθύνες και στην ΕΛΑΣ για την φονική πλημμύρα του 2013 στο νησί της Ρόδου

Πέραν της συνυ­παι­τιό­τη­τας των εκλι­πό­ντων, των ευθυνών της Περι­φέ­ρειας Νοτίου Αιγαίου και του Δήμου Ρόδου προ­έ­κυψε σαφώς ότι τα όργανα της αστυ­νο­μίας δεν ενήρ­γη­σαν προς απο­τροπή των θλι­βε­ρών συνε­πειών της έντονης βρο­χό­πτω­σης

Αίσθηση προ­κά­λεσε το χθεσινό ρεπορ­τάζ της «δημο­κρα­τι­κής» για τις τρείς απο­φά­σεις του Τρι­με­λούς Διοι­κη­τι­κού Πρω­το­δι­κείου Ρόδου με τις οποίες έγιναν εν μέρει δεκτές και οι τρείς αγωγές αστικής ευθύνης συγ­γε­νών αδι­κο­χα­μέ­νων στην πλημ­μύρα του έτους 2013.

Οπως έγραψε η «δημο­κρα­τική», το δικα­στή­ριο έκρινε υπεύ­θυ­νες την Περι­φέ­ρεια και το Ελλη­νικό Δημόσιο για τους θανά­τους στην γέφυρα της Κρε­μα­στής και τον Δήμο Ρόδου και το Ελλη­νικό Δημόσιο για τους θανά­τους στην γέφυρα της Παστί­δας.

Το εξαι­ρε­τικά ενδια­φέ­ρον στοι­χείο στην υπόθεση, που ανα­μέ­νε­ται να απα­σχο­λή­σει και το Μικτό Ορκωτό Δικα­στή­ριο της Κω την 6η Ιουνίου 2022 που θα εξε­τά­σει μετά από ανα­βο­λές, το ποινικό σκέλος της υπό­θε­σης, είναι ότι το Διοι­κη­τικό Δικα­στή­ριο θεωρεί πέραν τη συνυ­παι­τιό­τη­τας των εκλι­πό­ντων ότι μεγάλο μέρος της ευθύνης φέρει και η ΕΛΑΣ τα όργανα της οποίας δεν ελέγ­χθη­καν μέχρι σήμερα!

Τέτοιο ισχυ­ρι­σμό ανέ­πτυ­ξαν μάλιστα στα απο­λο­γη­τικά τους υπο­μνή­ματα και οι κατη­γο­ρού­με­νοι.

Πιο συγκε­κρι­μένα σε ό,τι αφορά Στους θανά­τους στον Κρε­μα­στενό ποταμό το Τρι­με­λές Διοι­κη­τικό Πρω­το­δι­κείο Ρόδου με τις δύο όμοιες απο­φά­σεις που εξέδωσε έκρινε ότι φέρει ευθύνη και η ΕΛΑΣ καθώς τα όργανα της έχουν υπο­χρέ­ωση, όταν συντρέ­χουν ειδικές, έκτα­κτες, ή επι­κίν­δυ­νες συν­θή­κες σε συγκε­κρι­μένα οδικά τμήματα, να προ­βαί­νουν στη ρύθμιση με τον ενδε­δειγ­μένο κατά περί­πτωση τρόπο ή ακόμη και στη διακοπή της κυκλο­φο­ρίας των οχη­μά­των, προ­κει­μέ­νου να απο­σο­βη­θούν κίν­δυ­νοι για την υγεία και τη ζωή οδηγών και πεζών.

Τονί­ζε­ται ότι αν και επι­κρα­τού­σαν έκτα­κτες και επι­κίν­δυ­νες συν­θή­κες, δεδο­μέ­νου ότι στο κρίσιμο σημείο το οδικό δίκτυο δια­σταυ­ρω­νό­ταν με ποταμό χωρίς γέφυρα (ιρλαν­δική διάβαση), ενώ ταυ­τό­χρονα εξε­λισ­σό­ταν ισχυρή βρο­χό­πτωση (η οποία, άλλωστε, ανα­με­νό­ταν κατά τα ανωτέρω), τα όργανα αυτά παρέ­λει­ψαν να πράξουν σύμφωνα με τα υπη­ρε­σιακά τους καθή­κο­ντα και να δια­κό­ψουν την κυκλο­φο­ρία των οχη­μά­των πριν από το εν λόγω σημείο, ώστε να απο­φευ­χθεί η διά­σχιση από αυτά της κοίτης του ποταμού, στην οποία η στάθμη των υδάτων ανέ­βαινε συνεχώς.

Επι­ση­μαί­νε­ται στην απόφαση ότι τα όργανα της Ελλη­νι­κής Αστυ­νο­μίας παρέ­λει­ψαν να ρυθ­μί­σουν την κυκλο­φο­ρία στο εν λόγω σημείο, ώστε, ενδει­κτικά, τα οχήματα και στις δύο κατευ­θύν­σεις, λόγω των έκτα­κτων συν­θη­κών, να διέρ­χο­νται με ασφά­λεια εκ περι­τρο­πής πάνω από τη γέφυρα της Κρε­μα­στής ή να εκτρέ­ψουν την κυκλο­φο­ρία όσων κατευ­θύ­νο­νταν προς την πόλη της Ρόδου, καθώς, υφί­στα­ντο δύο εναλ­λα­κτι­κές δια­δρο­μές δια των οποίων μπο­ρούσε κάποιος να απο­φύ­γει την ιρλαν­δική διάβαση, δηλαδή, εκείνη που διερ­χό­ταν μέσω της Εθνικής Οδού από το Αερο­δρό­μιο προς τις Ανα­το­λι­κές Ακτές, και εκείνη που διερ­χό­ταν κατά μήκος του Κρε­μα­στε­νού ποταμού, δεδο­μέ­νου μάλιστα, όσον αφορά στην τελευ­ταία δια­δρομή, ότι, σύμφωνα με την έκθεση πραγ­μα­το­γνω­μο­σύ­νης του Αρι­στο­τέλη Ηρα­κλείδη, δεν υπήρξε υπερ­χεί­λιση της κοίτης αυτού.

Σε ό,τι αφορά στις ευθύνες της Περι­φέ­ρειας Νοτίου Αιγαίου τονί­ζε­ται ότι είχε κατά τον κρίσιμο χρόνο την αρμο­διό­τητα συντή­ρη­σης της ως άνω οδού «Ρόδος (μετά τα όρια σχεδίου πόλεως) – Ιξιά – Τριάντα – Κρε­μα­στή – Παρα­δείσι – Θόλος – Σορωνή – Φάνες – Καλ­βάρδα – Σάλακος – Πηγές – Αγ. Ισίδωρο – Σιάννα – Μονό­λι­θος – Απο­λακ­κιά – Κατ­τα­βιά».

Ωστόσο, τα όργανά της παρέ­λει­ψαν να λάβουν οποιο­δή­ποτε μέτρο στο σημείο που η οδός αυτή συναντά τον Κρε­μα­στενό ποταμό, τέμνο­ντας κάθετα αυτόν, και τα οχήματα με κατεύ­θυνση κυκλο­φο­ρίας προς την πόλη της Ρόδου διέρ­χο­νται από την εν λόγω ιρλαν­δική διάβαση, ώστε να απο­τρα­πεί ο κίν­δυ­νος που απέρρεε από τη χρήση της, καθώς αυτή ήταν κατα­σκευα­σμένη εντός της κοίτης του ποταμού και ήταν, ως εκ τούτου, υπό δυσμε­νείς και­ρι­κές συν­θή­κες όπως αυτές που επι­κρα­τού­σαν κατά τον κρίσιμο χρόνο, ιδιαί­τερα επι­σφα­λής.

Οπως ανα­φέ­ρε­ται στην απόφαση η υπο­χρέ­ωση της Περι­φέ­ρειας για τη λήψη προ­λη­πτι­κών μέτρων απο­τρο­πής κιν­δύ­νου στο οδικό δίκτυο αρμο­διό­τη­τάς της, υπα­γο­ρευό­ταν, περαι­τέρω, και από το γεγονός ότι, κατά τον κρίσιμο χρόνο, ήταν αρμόδια, σύμφωνα με το άρθρο 12 του ν. 3013/2002 και την 1299/2003 υπουρ­γική απόφαση, για την εφαρ­μογή του εθνικού σχε­δια­σμού πολι­τι­κής προ­στα­σίας για την αντι­με­τώ­πιση κιν­δύ­νων από έντονα καιρικά φαι­νό­μενα, εντός των διοι­κη­τι­κών της ορίων, όπως εν προ­κει­μένω, και, ειδι­κό­τερα, για την λήψη μέτρων πρό­λη­ψης.

Επι­ση­μαί­νε­ται δε ότι οι θανα­τη­φό­ρες συνέ­πειες της σφοδρής αυτής βρο­χό­πτω­σης θα μπο­ρού­σαν να είχαν απο­τρα­πεί, εάν τα αρμόδια όργανα των ενα­γο­μέ­νων δεν είχαν προβεί στις ανωτέρω παρά­νο­μες παρα­λεί­ψεις, αλλά είχαν λάβει τα προ­βλε­πό­μενα από τις προ­πα­ρα­τε­θεί­σες δια­τά­ξεις μέτρα.

Σε ό,τι αφορά στους θανά­τους στην γέφυρα της Παστί­δας σε άλλη απόφαση τονί­ζε­ται ότι ο αγρο­τι­κός δρόμος, η εν γένει συντή­ρηση του οποίου ανήκε στην αρμο­διό­τητα του Δήμου, καθόσον διέρ­χε­ται από τα διοι­κη­τικά όρια αυτού και δεν έχει χαρα­κτη­ρι­στεί ως επαρ­χια­κός, δεν διέθετε σήμανση περί επι­κιν­δυ­νό­τη­τας του συγκε­κρι­μέ­νου σημείου ώστε να εφιστά την προσοχή των οδηγών να λάβουν τα κατάλ­ληλα μέτρα κατά την διέ­λευσή τους από το εν λόγω σημείο, ούτε δε, διέθετε περαι­τέρω κάποιον μηχα­νι­σμό (καλάμια ή φλοτέρ κλπ.) βάσει του οποίου να δύναται να γίνει αντι­λη­πτό με σαφή­νεια το ύψος των υδάτων σε συσχέ­τιση με το υψό­με­τρο του σημείου της οδού, ενώ περαι­τέρω υφί­στατο στο ίδιο ως άνω σημείο, οχετός πολύ μικρού ύψους από τον οποίο ωστόσο μπο­ρού­σαν να διέλ­θουν μόνο οι συνή­θεις παροχές νερού, όχι δε και οι πλημ­μυ­ρι­κές, λόγω δε, της ιδιαι­τε­ρό­τη­τάς του ανωτέρω δρόμου, ως επι­μέ­ρους σημείου ενός ιδιό­μορ­φου υδρο­γρα­φι­κού δικτύου, ιδίως, λόγω της δια­σταύ­ρω­σής του με τον υφι­στά­μενο παρα­χεί­μαρρο, με πολύ μικρό βάθος κοίτης, και άρα μικρή λεκάνη απορ­ροής καθί­στατο ιδιαί­τερα δυσχε­ρής η απο­τροπή της υπερ­χεί­λι­σης του και κατά συνέ­πεια, ιδιαι­τέ­ρως επι­κίν­δυνη η διέ­λευση αυτού κατά τη διάρ­κεια βρο­χο­πτώ­σεων ακόμα και ήπιας έντασης.

Επι­πλέον τονί­ζε­ται ότι ουδέν μέτρο ελήφθη την ίδια ως άνω ημέρα, από την ΕΛΑΣ περί δια­κο­πής ή ρύθ­μι­σης ή εκτρο­πής της κυκλο­φο­ρίας στο συγκε­κρι­μένο σημείο του ανωτέρω αγρο­τι­κού δρόμου ή έστω προ­σω­ρι­νής σήμαν­σης επί της ίδιας ως άνω οδού περί απο­κλει­σμού της συνέ­χι­σης της κυκλο­φο­ρίας είτε περί προει­δο­ποί­η­σης για επι­κεί­μενο κίνδυνο από την εκδή­λωση πλημ­μυ­ρι­κών φαι­νο­μέ­νων, και τούτο, παρά το γεγονός, ότι ήταν γνωστή η επι­κιν­δυ­νό­τητα διέ­λευ­σης της συγκε­κρι­μέ­νης οδού κατά την διάρ­κεια εκδή­λω­σης βρο­χο­πτώ­σεων και παρά το γεγονός ότι στο παρελ­θόν είχαν εκδη­λω­θεί στην ίδια περιοχή, παρό­μοια, πλημ­μυ­ρικά φαι­νό­μενα, με ιδιαί­τερα επι­βα­ρυ­ντι­κές συνέ­πειες.

Επι­ση­μαί­νε­ται ότι η «Τροχαία Ιαλυσού» (προ­φα­νώς πρό­κει­ται για λάθος και ανα­φέ­ρε­ται στο ΑΤ Ιαλυσού) παρα­νό­μως παρέ­λειψε να λάβει προ­λη­πτικά μέτρα δια­κο­πής ή εκτρο­πής της κυκλο­φο­ρίας επί της συγκε­κρι­μέ­νης οδού προς ασφα­λέ­στε­ρες οδούς ώστε απο­κλεί­ο­ντας την διέ­λευσή της να απο­φευ­χθεί οποιο­δή­ποτε ενδε­χό­μενο δια­κιν­δύ­νευ­σης των διερ­χό­με­νων επί αυτής οδηγών, οι ανωτέρω δε παρά­νο­μες παρα­λεί­ψεις συνε­τέ­λε­σαν αιτιω­δώς στην πρό­κληση του τρα­γι­κού ατυ­χή­μα­τος που είχε ως απο­τέ­λε­σμα την απώλεια της ζωής του Ιωάννη και της Καλ­λιό­πης Μπαϊ­ράμη.