“Να καταστεί ξανά ανταγωνιστικός ο πρωτογενής τομέας” – Άρθρο του Μιχάλη Παλαιολόγου

Αντι­δη­μάρ­χου Κα­θα­ριό­τη­τας, Ανα­κύ­κλω­σης και Τρο­χαίο Υλι­κού-Προ­έ­δρου της Ομο­σπον­δί­ας Σω­μα­τεί­ων Ερ­γα­ζο­μέ­νων Γε­ωρ­γι­κών Ορ­γα­νώ­σε­ων Ελ­λά­δας (ΟΣΕΓΟ)

O αγρο­τι­κός κό­σμος της χώρας βρί­σκε­ται υπό διωγ­μό. Οι νη­σιώ­τες αγρό­τες, στέ­κο­νται με την πλάτη στον τοίχο και πε­ρι­μέ­νουν την χα­ρι­στι­κή βολή, που δεν θα αρ­γή­σει να έρθει, καθώς από την 1^η Ια­νουα­ρί­ου του 2018 η θηλιά που τους έχει πε­ρά­σει η κυ­βέρ­νη­ση στο λαιμό, με το νέο ασφα­λι­στι­κό και φο­ρο­λο­γι­κό πλαί­σιο, θα σφί­ξει κι άλλο.

Πέρα από τα πολλά και σο­βα­ρά ανοι­χτά μέ­τω­πα των αγρο­τών σε όλη τη χώρα, οι νη­σιώ­τες έχουν να αντι­με­τω­πί­σουν την κα­τάρ­γη­ση των μειω­μέ­νων συ­ντε­λε­στών ΦΠΑ που σε συν­δυα­σμό με την εκτό­ξευ­ση των ει­σφο­ρών στα ύψη και το με­τα­φο­ρι­κό κό­στος που κα­λού­νται να επω­μι­στούν, διο­γκώ­νουν το λει­τουρ­γι­κό κό­στος και κά­νουν ακόμα πιο δύ­σκο­λη την επι­βί­ω­σή τους. Γιατί περί επι­βί­ω­σης πρό­κει­ται. Η κερ­δο­φο­ρία είναι μια λέξη, που έχει σβη­στεί από το λε­ξι­κό των αγρο­τών.

Σύμ­φω­να με επί­ση­μα στοι­χεία, στο διά­στη­μα της πε­ντα­ε­τί­ας 2011-2015 το γε­ωρ­γι­κό ει­σό­δη­μα υπο­λεί­πε­ται κατά πέντε πο­σο­στιαί­ες μο­νά­δες εκεί­νου του 2010! Αντί­θε­τα, στην Ε.Ε.-28 το μέσο γε­ωρ­γι­κό ει­σό­δη­μα αυ­ξά­νε­ται στο ίδιο διά­στη­μα κατά 9,8%. Η από­κλι­ση από τον κοι­νο­τι­κό μέσο όρο με­γε­θύ­νε­ται και σε όρους αξίας πα­γί­ου κε­φα­λαί­ου ως προς την ακα­θά­ρι­στη προ­στι­θέ­με­νη αξία, ανα­λο­γία που εκ­φρά­ζει το επί­πε­δο των επεν­δύ­σε­ων στις γε­ωρ­γι­κές εκ­με­ταλ­λεύ­σεις (23% στην Ελ­λά­δα το 2016, ένα­ντι πο­σο­στού 38% στην Ε.Ε.-28).

Οι εισ­ρο­ές, που απο­τε­λούν το με­γα­λύ­τε­ρο μέρος του κό­στους πα­ρα­γω­γής, παρά τη σχε­τι­κή μεί­ω­σή τους κατά το 2016, εξα­κο­λου­θούν να κα­λύ­πτουν με­γά­λο μέρος (55%) της συ­νο­λι­κής αξίας της γε­ωρ­γι­κής πα­ρα­γω­γής της χώρας (κατά μέσο όρο 5,23 δισ. ευρώ στην πε­ντα­ε­τία 2012-2016).

Οι πε­ρι­κο­πές στις επι­δο­τή­σεις, η αύ­ξη­ση του συ­ντε­λε­στή φο­ρο­λό­γη­σης των αγρο­τι­κών ει­σο­δη­μά­των, η φο­ρο­λό­γη­ση των αγρο­τι­κών ενι­σχύ­σε­ων και των αγρο­τι­κών απο­ζη­μιώ­σε­ων, η αύ­ξη­ση της προ­κα­τα­βο­λής του φόρου, ο τρι­πλα­σια­σμός των ασφα­λι­στι­κών ει­σφο­ρών, η έντα­ξη των αγρο­τε­μα­χί­ων στον ΕΝΦΙΑ, οι πα­ρά­νο­μες κα­τα­σχέ­σεις των αγρο­τι­κών ευ­ρω­παϊ­κών επι­δο­τή­σε­ων, είναι εν­δει­κτι­κά με­ρι­κά από τα μέτρα που εξο­ντώ­νουν τον αγρο­τι­κό κόσμο, που ο οποί­ος πλέον δεν μπο­ρεί να ση­κώ­σει κε­φά­λι και να απε­γκλω­βι­στεί από τα χρέη. Εκτός, κι αν πραγ­μα­τι­κά ο στό­χος είναι αυτός. Η ολο­κλη­ρω­τι­κή και κα­θο­λι­κή μας εξό­ντω­ση.

Ο αγρο­τι­κός το­μέ­ας, πρέ­πει να επα­να­προσ­διο­ρι­στεί και να στη­ρι­χθεί σε στέ­ρε­ες βά­σεις.

Είναι πλέον ανά­γκη να ανα­πτυ­χθεί μια αγρο­τι­κή οι­κο­νο­μία προ­σα­να­το­λι­σμέ­νη στα νέα δε­δο­μέ­να των κα­τα­να­λω­τών και της αγο­ράς.

Το αυ­ξη­μέ­νο κό­στος πα­ρα­γω­γής, το μικρό μέ­γε­θος των γε­ωρ­γι­κών εκ­με­ταλ­λεύ­σε­ων, η επι­μο­νή σε πα­ρα­δο­σια­κές καλ­λιέρ­γειες, η αδυ­να­μία σύν­δε­σης της έρευ­νας με την πα­ρα­γω­γή, ο μι­κρός βαθ­μός ορ­γά­νω­σης των πα­ρα­γω­γών σε συλ­λο­γι­κά σχή­μα­τα είναι αδυ­να­μί­ες που πρέ­πει να ξε­πε­ρά­σου­με και να στρα­φού­με στην ανά­πτυ­ξη των πλε­ο­νε­κτη­μά­των μας όπως η ποι­κι­λία και η ποιό­τη­τα των προ­ϊ­ό­ντων μας, η δια­τρο­φι­κή τους αξία και η βιο­ποι­κι­λό­τη­τα του εδα­φο­κλι­μα­τι­κού μας πε­ρι­βάλ­λο­ντος.

Πρέ­πει με σύγ­χρο­να μέσα να στο­χεύ­σου­με στην μεί­ω­ση του κό­στους και στην κα­λύ­τε­ρη ορ­γά­νω­ση πα­ρα­γω­γής πα­ράλ­λη­λα με την προ­ώ­θη­ση και εδραί­ω­ση των προ­ϊ­ό­ντων μας στις ευ­ρω­παϊ­κές και διε­θνείς αγο­ρές. Γι αυτό είναι απα­ραί­τη­τη η δια­σύν­δε­ση της αγρο­τι­κής μας πα­ρα­γω­γής με τον Του­ρι­σμό. Δεν θα πρέ­πει να ξε­χνά­με ότι η γα­στρο­νο­μία κα­θο­ρί­ζει κατά 33% την επι­λο­γή του του­ρι­στι­κού στό­χου.

Είναι απα­ραί­τη­το, η κυ­βέρ­νη­ση να ελα­φρύ­νει το δυ­σβά­στα­χτο οι­κο­νο­μι­κό βάρος που φόρ­τω­σε στις πλά­τες των αγρο­τών, αν πράγ­μα­τι επι­θυ­μεί την ανά­πτυ­ξη και την εξυ­γί­αν­ση του Πρω­το­γε­νούς Τομέα, που απο­τε­λεί έναν από τους πυ­λώ­νες στους οποί­ους μπο­ρεί να επεν­δύ­σει για την ενί­σχυ­ση της οι­κο­νο­μί­ας της χώρας.

Αυτό θα μπο­ρού­σε να επι­τευ­χθεί μέσα από την θέ­σπι­ση μέ­τρων όπως:

-Πα­ρεμ­βά­σεις στα Προ­γράμ­μα­τα Αγρο­τι­κής Ανά­πτυ­ξης με πα­ρα­γω­γι­κό προ­σα­να­το­λι­σμό και με έμ­φα­ση στις εξα­γω­γές, στην αει­φο­ρία και στην προ­στα­σία της πα­ρα­γω­γής από την κλι­μα­τι­κή αλ­λα­γή.

-Ρύθ­μι­ση των «κόκ­κι­νων» δα­νεί­ων

-Δί­καιο σύ­στη­μα φο­ρο­λό­γη­σης των αγρο­τών

-Ανα­γνώ­ρι­ση των ιδιαι­τε­ρο­τή­των της νη­σιω­τι­κό­τη­τας για τους αγρό­τες του Αι­γαί­ου

-Πά­τα­ξη των κυ­κλω­μά­των που πα­ρά­νο­μα «ελ­λη­νο­ποιούν» γε­ωρ­γι­κά προ­ϊ­ό­ντα εις βάρος των Ελ­λή­νων πα­ρα­γω­γών

-Μεί­ω­ση του κό­στους πα­ρα­γω­γής ώστε να δια­σφα­λι­στεί η αντα­γω­νι­στι­κό­τη­τα των αγρο­τι­κών προ­ϊ­ό­ντων

– Πι­στο­ποί­η­ση των προ­ϊ­ό­ντων και των πα­ρα­γω­γών τους

-Κί­νη­τρα για τους νέους αγρό­τες

Πρό­σφα­τη με­λέ­της της Τρά­πε­ζας Πει­ραιώς εκτι­μά ότι το αγρο­τι­κό ει­σό­δη­μα στην Ελ­λά­δα μπο­ρεί να αυ­ξη­θεί έως και 9% μέχρι το 2024, υπό την προ­ϋ­πό­θε­ση ότι οι αγρό­τες θα επι­κε­ντρω­θούν στην πα­ρα­γω­γή και διά­θε­ση προ­ϊ­ό­ντων υψη­λής ποιό­τη­τας και προ­στι­θέ­με­νης αξίας.

Εμείς και θέ­λου­με και μπο­ρού­με. Η πο­λι­τεία, όμως,  μπο­ρεί να στα­θεί στο ύψος των πε­ρι­στά­σε­ων κι αντί να δη­μιουρ­γεί προ­σκόμ­μα­τα , να δη­μιουρ­γή­σει νέες ευ­και­ρί­ες για να κα­τα­στεί ξανά αντα­γω­νι­στι­κός ο πρω­το­γε­νής το­μέ­ας της χώρας μας;