Σωματείο Ξενοδοχοϋπαλλήλων: Να ιδρυθεί Τμήμα Τεχνικής Επιθεώρησης, η αδιαφορία σκοτώνει

Την ανάγκη ίδρυσης τμή­μα­τος τεχνι­κής επι­θε­ώ­ρη­σης στα Δωδε­κά­νησα επι­ση­μαί­νει με ανα­κοί­νωση το Σωμα­τείο Ξενο­δο­χου­παλ­λή­λων Ρόδου με αφορμή το τραγικό ατύχημα στην Κω.

Η ανα­κοί­νωση έχει ως εξής:

Ακόμη μια φρικτή τρα­γω­δία έρχεται να επι­βε­βαιώ­σει την κραυ­γα­λέα αμέλεια της πολι­τείας και των ελεγ­κτι­κών μηχα­νι­σμών! Ένας συνά­δελ­φος, ένας συντη­ρη­τής σε ξενο­δο­χείο της Κω, έχασε τη ζωή του εν ώρα καθή­κο­ντος, και η οργή μας είναι δικαίως έντονη και εκρη­κτική! Πώς είναι δυνατόν, σε μια χώρα που δια­φη­μί­ζει την του­ρι­στική της ανά­πτυξη, οι εργα­ζό­με­νοι να θυσιά­ζο­νται καθη­με­ρινά στο βωμό της κερ­δο­φο­ρίας; Πόσες ακόμα ζωές πρέπει να χαθούν για να ξυπνή­σει επι­τέ­λους η κάθε λογής πολι­τική ηγεσία, τόσο τοπική όσο και πανελ­λή­νια, από τον λήθαργό της;

Ο παραλ­λη­λι­σμός με το τραγικό ατύχημα στα Τέμπη είναι ανα­πό­φευ­κτος και απο­κα­λυ­πτι­κός! Τότε, όπως και τώρα, οι υπεύ­θυ­νοι επέ­λε­ξαν την αδια­φο­ρία και την ανι­κα­νό­τητα, θυσιά­ζο­ντας ανθρώ­πι­νες ζωές στον βωμό της διαρ­κούς εκμε­τάλ­λευ­σης και της απο­τυ­χίας τους να δια­σφα­λί­σουν την ασφά­λεια των πολιτών. Τα εργα­τικά ατυ­χή­ματα δεν είναι αριθμοί σε στα­τι­στι­κές, αλλά οικο­γέ­νειες σε θρήνο! Ο κάθε εργα­ζό­με­νος είναι εν δυνάμει θύμα της πολι­τι­κής αμέ­λειας και της απρα­ξίας των κρα­τι­κών θεσμών.

Μπορεί σήμερα να μην σε ενδια­φέ­ρει, μπορεί να νομί­ζεις ότι «δεν σε αφορά». Αλλά σκέψου το εξής: αύριο μπορεί να είναι το παιδί σου, η σύζυγός σου ή ο αγα­πη­μέ­νος σου που θα βρεθεί σε αυτή τη μαύρη λίστα. Αυτό είναι το μέλλον που μας επι­φυ­λάσ­σουν οι πολι­τι­κές απο­φά­σεις και η αναλ­γη­σία της εξου­σίας! Νοση­λεία σε υπο­στε­λε­χο­μένα νοσο­κο­μεία, χρόνιες παθο­λο­γι­κές  κατα­στά­σεις ,ανα­πη­ρίες και φέρετρα!!!

Μια πολι­τεία που προτιμά να κλείνει τα μάτια και να αγνοεί τις εκκλή­σεις μας για βοήθεια δεν έχει θέση στην κοι­νω­νία μας!

Το Σωμα­τείο μας, εδώ και χρόνια, έχει επα­να­λά­βει την ανάγκη ίδρυσης τμή­μα­τος τεχνι­κής επι­θε­ώ­ρη­σης στα Δωδε­κά­νησα, και οι μόλις υπο­σχέ­σεις που δεχό­μα­στε είναι πλέον απα­ρά­δε­κτες! Η αδρά­νεια και η αδια­φο­ρία των ελεγ­κτι­κών μηχα­νι­σμών, σε συν­δυα­σμό με την απλη­στία κάποιων εργο­δο­τών, δημιουρ­γούν ένα εκρη­κτικό κοκτέιλ που οδηγεί σε θανά­τους, πόνους και αγωνία.

Ο αγώνας για την ασφά­λεια και την αξιο­πρέ­πεια στη δουλειά είναι καθήκον όλων μας! Δεν είναι μόνο ζήτημα των εργα­ζο­μέ­νων, αλλά αφορά κάθε πολίτη, κάθε γονιό, κάθε οικο­γέ­νεια. Η προ­ά­σπιση της ζωής μας είναι ευθύνη όλων, και πρέπει να δρά­σουμε πριν είναι πολύ αργά!

Απαι­τούμε επι­τέ­λους από την πολι­τεία να πάρει θέση και να ανα­λά­βει τις ευθύνες της. Η εποχή των κούφιων υπο­σχέ­σεων και των πολι­τι­κών παι­χνι­διών τελεί­ωσε! Χρειά­ζο­νται άμεσες και τολ­μη­ρές απο­φά­σεις. Ζητάμε τη δημιουρ­γία ενός πραγ­μα­τι­κού τμή­μα­τος τεχνι­κής επι­θε­ώ­ρη­σης, που θα εγγυά­ται ότι οι συν­θή­κες εργα­σίας είναι ασφα­λείς και ότι οι ζωές των εργα­ζο­μέ­νων είναι προ­στα­τευ­μέ­νες.

Τα θερμά μας συλ­λυ­πη­τή­ρια  στην οικο­γέ­νεια του αδι­κο­χα­μέ­νου συνα­δέλ­φου…Γνω­ρί­ζουμε ότι καμία κου­βέ­ντα δεν μπορεί να απα­λύ­νει τον πόνο τους ,αλλά υπο­σχό­μα­στε ότι θα παλέ­ψουμε να μην νοιώσει τον ίδιο αβά­στα­χτο πόνο καμία άλλη οικο­γέ­νεια…