Οι «εμπόλεμες» ζώνες

Tελικά οι Έλληνες, μετά την απε­λευ­θέ­ρωσή τους από τους Τούρ­κους, αυτο­ε­ξο­ντώ­νο­νται τις πασχα­λιά­τι­κες ημέρες. Πάλι, νεκροί, πάλι ακρω­τη­ρια­σμέ­νοι, πάλι σοβαρά τραυ­μα­τι­σμέ­νοι είναι τα τα «πολε­μικά» ανα­κοι­νω­θέ­νατα του «εθίμου» των παντός είδους βεγ­γα­λι­κών. Ούτε θα μπο­ρούσε να φαντα­στεί ο Ιησούς τι θα πάθαι­ναν οι πιστοί του κατά την τέλεση της μεγα­λύ­τε­ρης χρι­στια­νι­κής εορτής! Πόσοι νέοι άνθρω­ποι, πόσα παιδιά, πρέπει κάθε χρόνο να πεθαί­νουν, να χάνουν χέρια, δάχτυλα , μάτια, να σημα­δεύ­ο­νται από εγκαύ­ματα, στις κατά τόπους «εμπό­λε­μες» ζώνες της Ανά­στα­σης; Βεγ­γα­λικά αυτο­σχέ­δια ή μη, να πετά­γο­νται τείδε καθείθε σε σπίτια, αυτο­κί­νητα και ανάμεσα σε πόδια; Κι ενώ έχεις πάει εκεί με σκοπό ν’ ακού­σεις το μήνυμα της χαράς, γυρνάς πλάτη στον φέροντα το μήνυμα ανα­στά­ντα, είτε για χάζι, είτε για να προ­φυ­λα­χθείς από τα «πυρά» της εμπό­λε­μης απέ­να­ντι ζώνης. Στους «πολέ­μους» μιας βάρ­βα­ρης ηλι­θιό­τη­τας, που την βαφτί­ζουν «έθιμο» πανάρ­χαιο…( από εποχής Τουρ­κο­κρα­τίας η… αρχαιό­τητα…), για άλλη μια χρονιά. Και γιατί κάτι τόσο ηλίθιο και εγκλη­μα­τικό (εκ των απο­τε­λε­σμά­των!) πρέπει να εξα­κο­λου­θεί «αξιω­μα­τικά», να υπάρχει και να υφί­στα­ται ως ιερή παρά­δοση; Πεθαί­νουν την ώρα την Ανά­στα­σης, άρα δεν έχουν φόβο κάποτε θ’ ανα­στη­θούν;….