Νίκος Λυμπερόπουλος στον RV: «Η σύγχρονη τεχνολογία πίσω από την ιστορική όψη. Το Εθνικό Θέατρο Ρόδου στο 80% της αποκατάστασης»

Η αφαί­ρε­ση των ικριω­μά­των τόσο στο εξω­τε­ρι­κό όσο και  το εσω­τε­ρι­κό του Εθνι­κού Θε­ά­τρου Ρόδου, έγινε η αφορ­μή για μια διε­ξο­δι­κή συ­ζή­τη­ση με τον Προϊ­στά­με­νο της Γε­νι­κής Διεύ­θυν­σης Υπο­δο­μών της Πε­ρι­φέ­ρειας Νο­τί­ου Αι­γαί­ου, Νίκο Λυ­μπε­ρό­που­λο με τη Ρένα Παυ­λά­κη στον RV σή­με­ρα το πρωί, για την πο­ρεία υλο­ποί­η­σης των ερ­γα­σιών απο­κα­τά­στα­σης του ιστο­ρι­κού και εμ­βλη­μα­τι­κού κτι­ρί­ου.

Ο κ. Λυ­μπε­ρό­που­λος, πε­ριέ­γρα­ψε με λε­πτο­μέ­ρεια αλλά και εμ­φα­νή συ­γκί­νη­ση την πο­ρεία ενός έργου που έχει ήδη φτά­σει πε­ρί­που στο 80% του φυ­σι­κού του αντι­κει­μέ­νου.

«Το έργο προ­χω­ρά με πάρα πολύ καλό ρυθμό. Εί­μα­στε πραγ­μα­τι­κά ευ­χα­ρι­στη­μέ­νοι. Το χρο­νο­διά­γραμ­μα τη­ρεί­ται», ανέ­φε­ρε χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά, επι­ση­μαί­νο­ντας ότι η απο­μά­κρυν­ση των εσω­τε­ρι­κών και εξω­τε­ρι­κών ικριω­μά­των επι­τρέ­πει πλέον στο κτή­ριο να απο­κα­λύ­πτει στα­δια­κά τη νέα του μορφή.

Όμως, όπως τό­νι­σε , «Δεν μι­λά­με μόνο για απο­κα­τά­στα­ση ενός μνη­μεί­ου. Μι­λά­με και για έναν εκ­συγ­χρο­νι­σμό, ώστε να μπο­ρεί να φι­λο­ξε­νεί σύγ­χρο­νες πα­ρα­στά­σεις υψη­λών απαι­τή­σε­ων».

Ανα­φε­ρό­με­νος στο χρο­νο­διά­γραμ­μα του έργου είπε ότι  τον Απρί­λιο το­πο­θε­τού­νται τα ει­δι­κών προ­δια­γρα­φών κου­φώ­μα­τα, σύμ­φω­να με την ακου­στι­κή με­λέ­τη του έργου, τα οποία φτά­νουν στη Ρόδο τον ερ­χό­με­νο μήνα. Τα υα­λο­στά­σια δεν είναι συμ­βα­τι­κά, αλλά ει­δι­κών απαι­τή­σε­ων και προ­δια­γρα­φών, καθώς δια­σφα­λί­ζουν αφε­νός τη βέλ­τι­στη εσω­τε­ρι­κή ηχη­τι­κή από­δο­ση, αφε­τέ­ρου την απο­μό­νω­ση από τον εξω­τε­ρι­κό αστι­κό θό­ρυ­βο.

Το στοι­χείο που προσ­δί­δει μο­να­δι­κό­τη­τα στην πα­ρέμ­βα­ση είναι η χρήση αλά­βα­στρου, όπως ακρι­βώς στην αρ­χι­κή μορφή του θε­ά­τρου. Το υλικό εντο­πί­στη­κε στην Αί­γυ­πτο, με­τα­φέρ­θη­κε στην Πο­λω­νία για εξει­δι­κευ­μέ­νη επε­ξερ­γα­σία και από εκεί θα τα­ξι­δέ­ψει στη Ρόδο για την τε­λι­κή του το­πο­θέ­τη­ση. «Δεν είναι ένα απλό υλικό. Έχει ει­δι­κές απαι­τή­σεις και η επε­ξερ­γα­σία του γί­νε­ται σε εξει­δι­κευ­μέ­να ερ­γα­στή­ρια. Είναι απαι­τη­τι­κό – και η λέξη αυτή θα την ακού­σε­τε πολ­λές φορές για το έργο αυτό», ση­μεί­ω­σε ο κ. Λυ­μπε­ρό­που­λος.

Πα­ράλ­λη­λα, ολο­κλη­ρώ­νε­ται η κα­τα­σκευή νέου μω­σαϊ­κού, με την ίδια τε­χνο­τρο­πία του ιτα­λι­κού μω­σαϊ­κού της αρ­χι­κής πε­ριό­δου. Όπου ήταν εφι­κτό, δια­τη­ρή­θη­κε το υφι­στά­με­νο πα­λαιό υλικό. Η από­δο­ση είναι τόσο προ­σε­κτι­κή, ώστε η διά­κρι­ση πα­λαιού και νέου να γί­νε­ται με δυ­σκο­λία. Πα­ράλ­λη­λα έχουν ξε­κι­νή­σει τα πρώτα «χέρια» χρω­μα­τι­σμών στο εσω­τε­ρι­κό, δια­μορ­φώ­νο­ντας πλέον κα­θα­ρή ει­κό­να της τε­λι­κής αι­σθη­τι­κής.

Από τις πλέον σύν­θε­τες ερ­γα­σί­ες ήταν εκεί­νες στην οροφή. Κα­τα­σκευά­στη­καν με­ταλ­λι­κοί διά­δρο­μοι για την πρό­σβα­ση τε­χνι­κών φω­τι­σμού και συ­ντή­ρη­σης, εξα­σφα­λί­ζο­ντας μό­νι­μη προ­σπε­λα­σι­μό­τη­τα στα σύγ­χρο­να συ­στή­μα­τα σκί­α­σης, ηλια­σμού και αε­ρι­σμού.

«Δεν είναι ο ρόλος τους να φαί­νο­νται. Ο ρόλος τους είναι να λει­τουρ­γούν», υπο­γράμ­μι­σε ο Γε­νι­κός Διευ­θυ­ντής, εξη­γώ­ντας γιατί τα εσω­τε­ρι­κά ικριώ­μα­τα πα­ρέ­μει­ναν για με­γά­λο χρο­νι­κό διά­στη­μα.

Ξε­κι­νά η κα­τα­σκευή των λε­γό­με­νων «στα­γκο­νιών», των μη­χα­νι­σμών ανάρ­τη­σης σκη­νι­κών και φω­τι­στι­κών στην οροφή της σκη­νής. Ορι­σμέ­να παλιά ιτα­λι­κά στα­γκό­νια με ξύ­λι­νες τρο­χα­λί­ες δια­τη­ρού­νται για λό­γους ιστο­ρι­κής μνή­μης, ενώ η πλειο­νό­τη­τα αντι­κα­θί­στα­ται από σύγ­χρο­να ηλε­κτρο­νι­κά συ­στή­μα­τα.

Η σκηνή θα είναι μία, αλλά με ευ­έ­λι­κτη δια­μόρ­φω­ση. Θα μπο­ρεί να φι­λο­ξε­νεί τόσο πλή­ρους κλί­μα­κας πα­ρα­γω­γές όσο και μι­κρό­τε­ρες, πει­ρα­μα­τι­κές πα­ρα­στά­σεις, χωρίς να απαι­τεί­ται η πλή­ρης ανά­πτυ­ξη του χώρου.

Πα­ράλ­λη­λα, απο­κα­θί­στα­ται και η δυ­να­τό­τη­τα κι­νη­μα­το­γρα­φι­κών προ­βο­λών, εν­σω­μα­τω­μέ­νη στον συ­νο­λι­κό ακου­στι­κό σχε­δια­σμό.

Όσον αφορά την ακου­στι­κή με­λέ­τη, εξυ­πη­ρε­τεί δύο βα­σι­κές ανά­γκες. Τη βέλ­τι­στη εσω­τε­ρι­κή ανά­κλα­ση του ήχου και την απο­μό­νω­ση από τους εξω­τε­ρι­κούς θο­ρύ­βους, δε­δο­μέ­νης της κε­ντρι­κής θέσης του κτη­ρί­ου.

Όπως επι­ση­μάν­θη­κε, η θω­ρά­κι­ση αφορά τόσο το κέ­λυ­φος όσο και τα ει­δι­κά υλικά των κου­φω­μά­των.

Ιδιαί­τε­ρη έμ­φα­ση δό­θη­κε στο Φουα­γιέ, που απο­κα­θί­στα­ται πλή­ρως και απο­κτά ξανά τον κοι­νω­νι­κό του ρόλο.

«Θα είναι από τα ωραιό­τε­ρα “μπαλ­κό­νια” της Ρόδου», είπε χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά ο κ. Λυ­μπε­ρό­που­λος, ανα­φε­ρό­με­νος και στον υπαί­θριο χώρο στο μπρο­στι­νό τμήμα. Πα­ράλ­λη­λα θα το­πο­θε­τη­θούν προ­θή­κες με μου­σεια­κά στοι­χεία που σή­με­ρα βρί­σκο­νται σε απο­θή­κες του Δήμου, που  θα ανα­δεί­ξουν την ιστο­ρι­κή δια­δρο­μή του θε­ά­τρου, ενώ επι­λεγ­μέ­να αυ­θε­ντι­κά μη­χα­νι­κά στοι­χεία θα εν­σω­μα­τω­θούν λει­τουρ­γι­κά στον χώρο.

Ο εξο­πλι­σμός (ήχος, φω­τι­σμός, προ­βο­λι­κά, κα­θί­σμα­τα) θα απο­τε­λέ­σει ξε­χω­ρι­στό αντι­κεί­με­νο  με από­φα­ση της Υπουρ­γού Πο­λι­τι­σμού Λίνα Μεν­δώ­νη, σε συ­νερ­γα­σία με την Πε­ρι­φέ­ρεια που θα ανα­λά­βει το κό­στος της δεύ­τε­ρης φάσης του έργου.

Η με­λέ­τη εφαρ­μο­γής που εκ­πο­νεί­ται ήδη πε­ρι­λαμ­βά­νει πλήρη πρό­βλε­ψη για το σύ­νο­λο του εξο­πλι­σμού, ώστε, όταν το­πο­θε­τη­θεί στο τε­λι­κό στά­διο, να «κου­μπώ­σει» από­λυ­τα με τις εγκα­τε­στη­μέ­νες υπο­δο­μές.

«Τώρα που φτά­νου­με στο τε­λι­κό στά­διο και έχου­με όλες τις λε­πτο­μέ­ρειες και τις προ­δια­γρα­φές, είναι η κα­τάλ­λη­λη στιγ­μή να ολο­κλη­ρώ­σου­με την τε­χνι­κή πε­ρι­γρα­φή του εξο­πλι­σμού», εξή­γη­σε ο κ. Λυ­μπε­ρό­που­λος.

Ιδιαί­τε­ρη ανα­φο­ρά έκανε στους αν­θρώ­πους πίσω από την απο­κα­τά­στα­ση.

Πίσω από τις τε­χνι­κές εκ­θέ­σεις και τα χρο­νο­δια­γράμ­μα­τα, υπάρ­χουν άν­θρω­ποι. Μη­χα­νι­κοί, τε­χνί­τες, ερ­γά­τες με ονο­μα­τε­πώ­νυ­μο.

«Στην πράξη, αυτοί που κα­τα­σκευά­ζουν το έργο είναι οι μη­χα­νι­κοί και οι τε­χνί­τες που δεί­χνουν πραγ­μα­τι­κό ζήλο και αγάπη για το κτί­ριο», ανέ­φε­ρε.

Χρη­σι­μο­ποιούν ψη­φια­κά μέσα για να με­λε­τούν την αρ­χι­κή μορφή του θε­ά­τρου και προ­χω­ρούν με σε­βα­σμό στη λε­πτο­μέ­ρεια. Το απο­τέ­λε­σμα – όπως ήδη δια­φαί­νε­ται – δι­καιώ­νει την προ­σπά­θειά τους.

Και ίσως το ση­μα­ντι­κό­τε­ρο: σε αυτό το έργο, η τε­χνι­κή επάρ­κεια συ­νυ­πάρ­χει με το συ­ναί­σθη­μα, γιατί η ανα­γέν­νη­ση ενός τόσο εμ­βλη­μα­τι­κού κτη­ρί­ου δεν μπο­ρεί να είναι μια απο­στει­ρω­μέ­νη δια­δι­κα­σία.

Πηγή: realvoice995.gr