Η διαχρονική ελληνικότητα των νήσων του Αιγαίου – Καστελλόριζο

Το νησί Καστελ­λό­ριζο (Μεγίστη), καίτοι μπορεί να λεχθεί ότι δεν εντάσ­σε­ται στο χώρο του Αιγαίου, αλλά στη Μεσό­γειο, από αρχαιο­τά­των χρόνων ήταν ελλη­νικό νησί. Οι κάτοι­κοί του δια­τή­ρη­σαν την ελλη­νική γλώσσα αυτών που πρώτοι κατοί­κη­σαν το νησί, όπως μαρ­τυ­ρούν οι μέχρι σήμερα σωζό­με­νες εκεί προ­χρι­στια­νι­κές επι­γρα­φές (Βλέπε: Boeckius, Corpus Inscriptiorum Graecarum,1853,Vol.III,part XXII, N.4301, p, 157, n. 4301 add. p. 1135 b.add,p. 1135 n.4301d.p. 1135. Επίσης εκθέ­ματα Μου­σείου Καστελ­λο­ρί­ζου υπ’ αριθ. VIII 3,VIII 10, VIII 15 και VIII 34).

Χαρα­κτη­ρι­στική η επι­γραφή στο Παλαιό­κα­στρο (The Epikratidas inscription, Epigraphy B I.2) : «Αγέσιος Ιέρωνος Επι­στα­τή­σας και τοι συστρα­τευ­σά­με­νοι Αφροδίτ(αι)», αλλά και άλλες επι­γρα­φές με δια­φο­ρε­τικά ελλη­νικά ονόματα επι­στα­τών. (Norman G. Ashton: The ANCIENT MEGISTI, The forgotten Kastellorizo).

Το τοπω­νύ­μιο των κατοί­κων της Δωρικής Μεγί­στης δια­σώ­ζε­ται χαραγ­μένο σε δύο ανα­θη­μα­τι­κές επι­γρα­φές: ΔΙΟΣ ΜΕΓΙΣΤΕΩΣ ΑΚΡΑ και ΑΠΟΛΛΩΝΙ ΜΕΓΙΣΤΕΙ.

Το όνομα Μεγίστη οι Άραβες το είπαν Μαγιάς και οι Τούρκοι Μεϊς. Την ονο­μα­σία Καστελ­λό­ριζο έλαβε κατά τα τέλη του 14ου αιώνα, από το φρούριο το οποίο έκτισε ο 8ος Μάγι­στρος των Ροδίων Ιπποτών (Ιωαν­νι­τών) Ναγιάκ (1396-1421), πάνω στον ερυ­θρωπό βράχο του λιμα­νιού (Kastello Rosso).

To1913, στην περιοχή «Αυλωνιά», βρέθηκε στο εσω­τε­ρικό σαρ­κο­φά­γου χρυσό στεφάνι Μυκη­ναϊ­κής εποχής, το οποίο δωρή­θηκε από την Κοι­νό­τητα Καστελ­λο­ρί­ζου στο Αρχαιο­λο­γικό Μουσείο της Αθήνας. Επίσης στη Χώρα

Καστελ­λο­ρί­ζου υπάρχει και αρχαίος τάφος, γνωστός με το όνομα «Λυκια­κός τάφος». Πρό­κει­ται για ναό­σχημο τάφο, ο οποίος χρο­νο­λο­γεί­ται στο τέλος του 5ου-αρχές 4ου π.Χ. αι. Είναι λαξευ­μέ­νος σε βράχο, σε ένα ύψος 12 μ., έχει δωρική πρόσοψη και στον ορθο­γώ­νιο θάλαμό του ευρί­σκο­νται 4 θέσεις για ισά­ριθ­μους νεκρούς. Είναι άριστα δια­τη­ρη­μέ­νος. Επειδή παρό­μοιοι τάφοι έχουν ευρεθεί πολλοί στην αντι­κρυνή Λυκία, γι’ αυτό ονο­μά­στηκε Λυκια­κός ή Λύκιος τάφος.

Στην περίοδο ακμής του Καστελ­λο­ρί­ζου, στα μέσα του 18ου αιώνα, όταν είχε πραγ­μα­το­ποι­η­θεί το αδια­χώ­ρητο στο νησί, πολλοί πέρασαν στην απέ­να­ντι Μικρα­σια­τική ακτή και έκτισαν τις λεγό­με­νες «αποι­κίες» του Καστελ­λο­ρί­ζου. Τα χωριά αυτά ήταν η Μάκρη, το Καλα­μάκι, ο Αντί­φελ­λος, η Τρί­στομη, τα Μύρα, τα Κέκοβα, ο Φοί­νι­κας, το Λιβίσι και τα Πάταρα. Οι κάτοι­κοι όλων αυτών ήταν κατά μεγάλη πλειο­ψη­φία Καστελ­λο­ρι­ζιοί μέχρι τη Μικρα­σια­τική κατα­στροφή.

Να επι­ση­μαν­θεί ότι το Καστελ­λό­ριζο είχε Μητρό­πολη, είχε Ιερα­τική Σχολή ( πριν γίνει η Ιερα­τική Σχολή της Πάτμου και η Ιερα­τική Σχολή της Χάλκης στην Προ­πο­ντίδα) και είχε 5 μεγάλες εκκλη­σίες με Ενορίες (που έβγαζαν 5 Επι­τα­φί­ους), καθώς και 19 άλλα εξω­κλή­σια!

Στο Μητρο­πο­λι­τικό Ναό Κων­στα­ντί­νου και Ελένης, που είναι οι πολιού­χοι άγιοι του νησιού, βλέ­πουμε και θαυ­μά­ζουμε τους περί­φη­μους 12 μονο­λι­θι­κούς γρα­νι­τέ­νιους κίονες, οι οποίοι στη­ρί­ζουν την οροφή. Αυτούς τους μετέ­φε­ραν με «σχεδίες» οι Καστελ­λο­ρι­ζιοί από τον αρχαίο ναό του Απόλ­λωνα στα Πάταρα της Λυκίας! Ο ναός αυτός του Απόλ­λω­νος του Πατα­ρέως μετε­τράπη σε ναό του Αγίου Νικο­λάου. Κάθε έτος στις 6 Δεκεμ­βρίου, συγκε­ντρώ­νει πλήθος πιστών και λει­τουρ­γεί­ται, χορο­στα­τού­ντος του Πατριάρχη Κων­στα­ντι­νου­πό­λεως.

Η εκκλη­σία των Αγίων Κων­στα­ντί­νου και Ελένης κτί­στηκε στη θέση παλαιο­τέ­ρας χρι­στια­νι­κής βασι­λι­κής. Κατά την παρά­δοση, η Αγία Ελένη, περ­νώ­ντας από τη Μεγίστη για να βρει τον Τίμιο Σταυρό των χρι­στια­νών, ταλαι­πω­ρή­θηκε από κακο­και­ρία στο νησί. Έκτισε τότε μία εκκλη­σία, ικε­τεύ­ο­ντας για ούριο άνεμο. Αργό­τερα αυτό το εκκλη­σάκι πήρε το όνομα της αγίας Ελένης και ακο­λού­θως, όταν έγινε μεγα­λύ­τερο, τιμή­θη­καν τα ονόματα και των δύο, Κων­στα­ντί­νου και Ελένης.

Δείγ­ματα της ευη­με­ρίας του νησιού εκείνη την περίοδο είναι η δωρεάν ιατρο­φαρ­μα­κευ­τική περί­θαλψη και η λει­τουρ­γία των εξής εκπαι­δευ­τι­κών ιδρυ­μά­των: Της Σαντρα­πείας Αστικής Σχολής με 8 δασκά­λους και 480 μαθητές του Παρ­θε­να­γω­γίου με 7 δασκά­λες και 400 μαθή­τριες, και του Νηπια­γω­γείου, στο οποίο φοι­τού­σαν 100 νήπια.

Στοι­χεία που μαρ­τυ­ρούν για την ελλη­νι­κό­τητα του νησιού, εκτός από τις αρχαίες επι­γρα­φές, έχουμε τις μαρ­τυ­ρίες των περι­η­γη­τών, για τα πολύ παλιά χρόνια και των στα­τι­στι­κών απο­γρα­φής του πλη­θυ­σμού, για τα νεότερα.

Το 1396 κατα­γρά­φο­νται στο νησί 65 οικο­γέ­νειες Ελλήνων. Το 1593 και το 1595 κατα­γρά­φο­νται ως κάτοι­κοι του νησιού: «Λίγοι πτωχοί Έλληνες» ! Το 1621: «Ελά­χι­στοι Τούρκοι, η πλειο­νό­τητα Έλληνες χρι­στια­νοί» (L.Deshayers de Cormenin). Το 1631: «Κατοι­κεί­ται από Έλληνες» (Stochove). Tο1659: « Το κάστρο έχει 1000 σπίτια» (Brusoni). Το1688: « Η πόλη έχει 1000 σπίτια. Οι κάτοι­κοι Έλληνες» (Q. Dapper). Πριν το 1821: 2500 κάτοι­κοι (Υπό­μνημα Καπο­δί­στρια). Το 1825: «Υπάρχει φρουρά 200 τούρκων» (J. Emerson).

Κατά τους Βαλ­κα­νι­κούς πολέ­μους ο πλη­θυ­σμός του νησιού ήταν γύρω στις 7-8 χιλιά­δες κάτοι­κοι, μειώ­θηκε σε 1154, το 1942 (Ιταλική απο­γραφή 3-12-1942) και σε765 το 1947, (Απο­γραφή της Στρα­τιω­τι­κής Διοι­κή­σεως Δωδε­κα­νή­σου, όπως

δημο­σιεύ­θηκε στην εφη­με­ρίδα της την18-6-1947,φυλ. 34, σελ. 124). Με την τελευ­ταία απο­γραφή του 2021 κατα­γρά­φη­καν 594 κάτοι­κοι.

Στην είσοδο του λιμα­νιού αρι­στερά, στη θέση που βρι­σκό­ταν, σύμφωνα με την παρά­δοση, η εκκλη­σία της Αγίας Παρα­σκευής, βλέ­πουμε ένα τζαμί. Το τζαμί αυτό λει­τούρ­γησε ως ισλα­μικό τέμενος 150 χρόνια. Σύμφωνα με μια μελέτη για το νησί που δημο­σιεύ­θηκε το 1911, το Τέμενος αυτό κατα­σκευά­στηκε το 1753 από τον Οσμάν Αγά, ο οποίος είχε μετοι­κή­σει από τη Μ. Ασία. Ανα­γέρ­θηκε για τις ανάγκες των υπαλ­λή­λων οθω­μα­νών και της ολι­γά­ριθ­μης τουρ­κι­κής παροι­κίας του νησιού. Οι τουρ­κι­κές οικο­γέ­νειες είχαν εγκα­τα­στα­θεί αρχικά στο κέντρο του νησιού, όπου ασχο­λού­νταν σε περιο­ρι­σμένη κλίμακα με την κτη­νο­τρο­φία και με καλ­λιέρ­γειες του­λά­χι­στον από το δεύτερο μισό του 17ου αιώνα. Όμως οι συχνές επι­δρο­μές πει­ρα­τών πριν από την ελλη­νική Επα­νά­σταση, υπο­χρέ­ω­σαν τις οικο­γέ­νειες αυτές να μετα­κι­νη­θούν από το κέντρο του οικι­σμού και να εγκα­τα­στα­θούν μέσα στα ερείπια του κάστρου και γύρω από αυτό. Στην περιοχή γύρω και κάτω από το κάστρο έγινε μια μικρή μου­σουλ­μα­νική συνοι­κία που περι­λάμ­βανε ένα χαμάμ, ένα μικρό νεκρο­τα­φείο και ένα σχολείο για την ανέ­γερση του οποίου ο μεγα­λύ­τε­ρος ευερ­γέ­της του νησιού, ο Λουκάς Σαντρα­πές, είχε δωρίσει 500 λίρες το1895.

Κατά τον Α΄Π. Πόλεμο η γαλλική φρουρά το χρη­σι­μο­ποί­ησε ως Στρα­τώνα. Υπό τους Ιταλούς ανα­στη­λώ­θηκε

εσω­τε­ρικά και εξω­τε­ρικά, ενώ η μονα­δική οικο­γέ­νεια των τούρκων που είχε παρα­μεί­νει στο νησί, εξα­σφά­λισε την άδεια να το χρη­σι­μο­ποιεί ως χώρο ιδιω­τι­κής λατρείας μία φορά κάθε χρόνο.

Κατά τη διάρ­κεια του Β΄Π. Π., το Καστελ­λό­ριζο ίσως είναι το μονα­δικό νησί που υπέστη τους πιο ανε­λέ­η­τους βομ­βαρ­δι­σμούς, με απο­τέ­λε­σμα, εξ αιτίας αυτών αλλά και της, υπό αδιευ­κρί­νι­στες συν­θή­κες, πυρ­καϊάς που επα­κο­λού­θησε , να μετα­βλη­θεί σχεδόν όλη η πόλη σε ερείπια. Με κατε­στραμ­μένο τον οικισμό και το στόλο τους, οι κάτοι­κοι ανα­γκά­στη­καν να ακο­λου­θή­σουν το δρόμο της μετα­νά­στευ­σης.

Μετά το Β΄ Π.Π. το τζαμί ανα­στη­λώ­θηκε και έγινε το πρώτο Μουσείο του νησιού. Αργό­τερα ανα­πα­λαιώ­θηκε και πάλι από το Ελλη­νικό Κράτος και την Ευρω­παϊκή Ένωση και σήμερα απο­τε­λεί μια διαρκή υπό­μνηση της Οθω­μα­νι­κής εποχής, στο διάβα της ιστο­ρίας του νησιού.

Ανα­φέρ­θηκε λεπτο­με­ρώς η παρου­σία του Τζαμιού και του μου­σουλ­μα­νι­κού στοι­χείου στο νησί καθ’ όλη τη διάρ­κεια της Οθω­μα­νι­κής κατοχής (1522 – 1912), για να κατα­δει­χθεί ότι οι μου­σουλ­μά­νοι κάτοι­κοι, όλα αυτά τα χρόνια, ήταν μια συμ­βο­λική μειο­ψη­φία, καίτοι ήταν οι κατα­κτη­τές.

Το 1913 εγκα­τα­λεί­πουν το νησί οι Τούρκοι και έρχο­νται οι Γάλλοι. Ο γαλ­λι­κός στόλος, μετά από δια­πραγ­μα­τεύ­σεις με τον Ιωάννη Λακερδή, θα κατα­λά­βει το νησί, το οποίο θα παρα­χω­ρη­θεί αργό­τερα (1921) στους Ιταλούς και θα παρα­μεί­νει σ’ αυτούς έως τις 3-9-1943. Έκτοτε και μέχρι τις 8-5-1945 έχουμε τη Γερ­μα­νική κατοχή. Με την ήττα των Γερ­μα­νών στο Β΄.Π.Π., κρατούν την κυριαρ­χία επί της Δωδε­κα­νή­σου οι Άγγλοι, μέχρι τις 3-3-1947, οπότε

απε­λευ­θε­ρώ­θη­καν τα Δωδε­κά­νησα και ενώ­θη­καν με την μητέρα πατρίδα.

Έγινε εκτενής αναφορά στις αλλε­πάλ­λη­λες κατα­κτή­σεις που υπέστη το Καστελ­λό­ριζο αλλά και τα άλλα Ελλη­νικά νησιά. Οι Έλληνες κάτοι­κοι, από χιλιά­δες χρόνια, δεν τα εγκα­τέ­λει­ψαν ποτέ. Ήτανε πάντοτε η απόλυτη ή η συντρι­πτική πλειο­ψη­φία, ακόμη και κάτω υπό οποιον­δή­ποτε κατα­κτητή. Ουδέ­ποτε εκμη­δε­νί­στη­καν και δια­τή­ρη­σαν τη γλώσσα τους και την εθνική τους συνεί­δηση από τη γνωστή αρχαιό­τητα μέχρι σήμερα.

Αυτοί οι κάτοι­κοι των νησιών, τα οποία ζητάει ως δικά της η Τουρκία, δεν έχουν δικαιώ­ματα; Τους ρώτησε κανείς; Η σημε­ρινή διεθνής κοι­νω­νία δέχεται την υπο­δού­λωση;

Το να στη­ρί­ζει έωλες αξιώ­σεις η Τουρκία στο γεγονός ότι «μια φορά κι έναν καιρό τα είχαμε κατα­κτή­σει και τα κατεί­χαμε εμείς», δεν ευστα­θεί, γιατί «η κατοχή δεν συνιστά ιδιο­κτη­σία» (Δικα­στή­ριο ανθρω­πί­νων δικαιω­μά­των). Με τη λογική αυτή θα αναι­ρού­νταν όλοι οι απε­λευ­θε­ρω­τι­κοί αγώνες και θα κατα­λή­γαμε να ζητούν οι Ιταλοί εκτά­σεις της Ρωμαϊ­κής Αυτο­κρα­το­ρίας και οι Έλληνες όλη την περιοχή της Τουρ­κίας, γιατί την είχε κατα­κτή­σει ο Μεγα­λέ­ξαν­δρος!

Πάνω στη θεωρία αυτή προ­σπά­θησε ο δικτά­το­ρας Μου­σο­λίνι να δικαιο­λο­γή­σει «ιδιο­κτη­σία» και ονόμασε τα Δωδε­κά­νησα: Isole Italiane del’ Egeo, ξεκι­νώ­ντας δηλαδή από τη Ρωμαϊκή εποχή, με ένα ενδιά­μεσο βημα­τάκι στους Ιταλούς Σταυ­ρο­φό­ρους! (πρβλ. προ­πα­γάνδα του Τετράρχη Governatore (1936-1940) Τσέζαρε Μαρία Ντε­βέκκι στα Δωδε­κά­νησα).

Ένας άλλος ισχυ­ρι­σμός είναι ότι τα Ελλη­νικά νησιά κάνουν την Τουρκία να «ασφυ­κτιά» και ότι έχει ανάγκη «ζωτικού χώρου». Αυτά έλεγε ο άλλος δικτά­το­ρας, ο Χίτλερ, με

το δόγμα του Lebensraum (= ζωτικού χώρου), με το οποίο ζητούσε επέ­κταση της Γερ­μα­νίας στην ανατολικο-κεντρική Ευρώπη. Έτσι, κατάρ­γησε την Κοι­νω­νία των Εθνών, ( η οποία είχε συστα­θεί ύστερα από τις εκα­τόμ­βες νέων ανθρώ­πων που χάθηκαν στον Α΄.Π.Π.) και οδήγησε την ανθρω­πό­τητα στο Β΄.Π. Πόλεμο με μεγα­λύ­τε­ρες κατα­στρο­φές και θυσίες.

Η παγκό­σμια κοι­νω­νία «ξύπνησε» και έφτιαξε τον ΟΗΕ. Όλα τα κράτη του πλανήτη υπέ­γρα­ψαν ότι ποτέ πια δεν θα προ­χω­ρή­σουν σε πόλεμο. Και όχι μόνο αυτό. Προ­βλέ­φθηκε στον Κατα­στα­τικό Χάρτη του ΟΗΕ (άρθρα 1,6), ότι «αν κάποιο κράτος απειλεί με πόλεμο, τότε μπορεί με απόφαση του Συμ­βου­λίου Ασφα­λείας να απο­πεμ­φθεί από τα Ηνωμένα Έθνη. Και αυτό το ξέρουν και το απο­δέ­χθη­καν όλα τα κράτη. Πώς λοιπόν σήμερα απειλεί με πόλεμο η Τουρκία; Μήπως θα πρέπει να εξε­τα­σθεί η απο­πο­μπή της από τον ΟΗΕ; Αν δεν εφαρ­μό­ζε­ται ο Κατα­στα­τι­κός Χάρτης του ΟΗΕ και αν αφή­νουμε να λέγο­νται χωρίς «κατα­δίκη» οι απειλές πολέμου, μήπως στρώ­νουμε το χαλί να τινα­χτεί και ο ΟΗΕ στον αέρα;

Και δεν είναι μόνο οι απειλές. Το 1974, η Τουρκία, επι­κα­λού­μενη τη Συμ­φω­νία της Ζυρίχης, σύμφωνα με την οποία η Ελλάδα, η Τουρκία και η Αγγλία ήταν εγγυ­ή­τριες χώρες για την ανε­ξαρ­τη­σία της Κύπρου, πραγ­μα­το­ποί­ησε εισβολή και κατοχή του 40% περίπου της Κύπρου και δια­τη­ρεί στρα­τεύ­ματα κατοχής μέχρι σήμερα. Ο Ο.Η.Ε. εξέδωσε απο­φά­σεις να φύγουν τα Τουρ­κικά στρα­τεύ­ματα από το νησί, τις οποίες όχι μόνο αγνοεί επι­δει­κτικά η Τουρκία, αλλά:

Ανα­γνώ­ρισε (μόνη αυτή, χωρίς κανένα άλλο κράτος του πλανήτη) το κατε­χό­μενο τμήμα του νησιού ως ανε­ξάρ­τητο κράτος της « Βόρειας Κύπρου». (Διχο­τό­μησε το νησί, την ακε­ραιό­τητα του οποίου είχε εγγυ­η­θεί).

Δεν ανα­γνω­ρί­ζει τη Σύμβαση του Montego Bay για το Διεθνές Δίκαιο της Θάλασ­σας, ενώ την έχουν ανα­γνω­ρί­σει σχεδόν όλα τα κράτη του Ο.Η.Ε.

Παρ’ όλα αυτά εφαρ­μό­ζει δια­τά­ξεις του, όπως π.χ. τα 12 ν.μ. χωρικής θάλασ­σας (εκτός του Αιγαίου), τις ευθείες γραμμές βάσεως (με αυθαί­ρετο τρόπο -Ίμβρο, Τένεδο), ΑΟΖ στη Μαύρη Θάλασσα, την οποία οριο­θέ­τησε με τα παρα-Ευξείνια κράτη σύμφωνα με το Διεθνές Δίκαιο.

Δια­τυ­μπα­νί­ζει ότι έχει τη μεγα­λύ­τερη ακτο­γραμμή, αλλά δεν κάνει αερο­ναυ­τι­κές ασκή­σεις σε όλον αυτό τον ελεύ­θερο χώρο που δια­θέ­τει, μόνο προ­τι­μάει να «ασκεί­ται» στο αιγαίο, παρα­βιά­ζο­ντας τον εναέριο χώρο της Ελλάδας και στέλνει τα πολε­μικά της αερο­πλάνα να υπε­ρί­πτα­νται πάνω από ελλη­νικά νησιω­τικά εδάφη.

Δια­θέ­τει το μεγα­λύ­τερο στόλο απο­βα­τι­κών σκαφών.

Προ­σπα­θεί να εξο­ντώ­σει τους Κούρ­δους (αυτό το ταλαί­πωρο Έθνος, χωρι­σμένο κάτω από 3 κράτη) βαφτί­ζο­ντάς τους «τρο­μο­κρά­τες».

Επι­τί­θε­ται σε ξένα κράτη (Συρία), κατα­στρέ­φει υπο­δο­μές, ισο­πε­δώ­νει χωριά, δημιουρ­γεί απε­γνω­σμέ­νους μετα­νά­στες, τους οποίους «σπρώ­χνει» στην Ελλάδα και στην Ευρώπη, για να φτιάξει «ζώνη ασφα­λείας» της Τουρ­κίας.

Αγνοεί τελείως το Διεθνές Δίκαιο και προ­σπα­θεί να δημιουρ­γή­σει τετε­λε­σμένα με τη «μισή» Λιβύη, στην οποία έχει μισθο­φό­ρους και στρα­τεύ­ματα.

Απα­γο­ρεύει στην Κρήτη, τη Ρόδο, την Κάρπαθο, την Κάσο και το σύμπλεγμα του Καστελ­λο­ρί­ζου να έχουν υφα­λο­κρη­πίδα και ΑΟΖ (ούτε προς τη Μεσό­γειο Θάλασσα) και «επι­τρέ­πει» (!) μόνο δικαί­ωμα χωρικής θάλασ­σας 6ν.μ. («ούτε 1ν.μ. παρα­πάνω).

Ο Λούκιος Σέργιος Κατι­λίνα συνω­μό­τησε για την ανα­τροπή της Ρωμαϊ­κής Δημο­κρα­τίας. Ο Μάρκος Τύλλιος Κικέρων με τους 4 λόγους του ενώπιον της Συγκλή­του ξεσκέ­πασε τις κινή­σεις του Κατι­λίνα. Έμεινε παροι­μιώ­δης η φράση του Κικέ­ρωνα στον 1ο λόγο του ενα­ντίον του Κατι­λίνα που έγινε στο ναό του Δία Στάτορα:

“Quo usque tandem abutere, Katilina, patientia nostra? (=Μέχρι πότε, Κατι­λίνα, θα κάνεις κατά­χρηση της υπο­μο­νής μας;). Δεν θα ακου­στεί κάποτε στον ΟΗΕ κάποιος νέος Κικέρων να λέει: «Quo usqe tandem………?”

Ιανουά­ριος 2023

Αθα­νά­σιος Κοσ­σιώ­ρης,

κάτοι­κος Ρόδου.