Καφενεία

Πραγ­μα­τικά είναι να απορεί κανείς. Πώς γίνεται, εν έτει 2022, να υπάρχει τόσος φανα­τι­σμός που να θυμίζει τις δεκα­ε­τίες του ’80 και του ΄90 με τα πράσινα και τα μπλε καφε­νεία. Ποιος το περί­μενε ότι θα είμα­σταν ακόμη εκεί. Ελπί­ζαμε ότι με την πορεία των χρόνων μπορεί ο καθένας να ψηφίζει αυτό που νομίζει, μπορεί ο καθένας να έχει τις ιδε­ο­λο­γι­κές και πολι­τι­κές απόψεις του, αλλά θα μπορεί επίσης η κοι­νω­νία να προ­σεγ­γί­ζει με ψυχραι­μία τα θέματα και να μπορεί να έχει ένα επίπεδο δια­λό­γου που να είναι μεστό επι­χει­ρη­μά­των. Χαρα­κτη­ρι­σμοί, ύβρεις, ειρω­νείες για πολι­τι­κούς αντι­πά­λους, δεν τους χωράει το μυαλό. Εκεί έχουμε φτάσει, αυτή είναι η πολι­τική μας παιδεία 50 χρόνια από τη μετα­πο­λί­τευση; Θερμά συγ­χα­ρη­τή­ρια. Από τα μπλε και τα πράσινα καφε­νεία φτάσαμε σε ύβρεις που εκτο­ξεύ­ο­νται από τη μία πλευρά προς την άλλη. Δεν νομίζω πως υπάρχει σώφρων άνθρω­πος που να μην θλί­βε­ται να μην αισθά­νε­ται απο­γο­ή­τευση που αντί να ανα­βαθ­μί­ζε­ται η ελλη­νική δημο­κρα­τία, έχουμε φτάσει σ’ αυτό το πολύ χαμηλό επίπεδο.