Πατριαρχική εγκύκλιος για τον εορτασμό της Συνάξεως των Αγίων Ιατρών

Από της χρι­στια­νι­κής αρχαιό­τη­τος μέχρι των νεω­τέ­ρων χρόνων, ιατροί, νοση­λευ­ταί, εξει­δι­κευ­μέ­νοι θερα­πευ­ταί και πολλοί άλλοι απλοί και ευσυ­νεί­δη­τοι Χρι­στια­νοί διη­κό­νη­σαν τους «εν ασθε­νεί­αις κατα­κει­μέ­νους και εν θλί­ψε­σιν όντας», εκφρά­ζο­ντες εμπρά­κτως, ως τύπος και εικών Χριστού, την φιλαν­θρω­πίαν του Θεού.

Αρκετοί διε­κρί­θη­σαν δια την αγιό­τητά των, την οποίαν ανε­γνώ­ρι­σεν η Εκκλη­σία, κατα­τά­ξασα αυτούς επι­σή­μως εις το εορ­το­λό­γιόν της. Πολλοί εξ αυτών ήσαν ιατροί, ενώ δεν είναι ολίγοι όσοι ίδρυσαν νοσο­κο­μεία και φιλαν­θρω­πικά κατα­στή­ματα, δια­κο­νού­ντες τους αρρώ­στους, με ταπει­νήν αφο­σί­ω­σιν και πρα­ό­τητα. Όμως, δεν κατεί­χον μόνον αρίστας ιατρι­κάς γνώσεις και ικα­νό­τη­τας, αλλά επί πλέον ήσαν δια­πο­τι­σμέ­νοι με την θυσια­στι­κήν αγάπην του Εσταυ­ρω­μέ­νου Σωτήρος και βαθέως τεθε­με­λιω­μέ­νοι εις το γεγονός της Εκκλη­σίας ως Σώματος Χριστού. Τοιου­το­τρό­πως, η ιατρική και η φιλαν­θρω­πία ήσαν σύμ­φω­νοι με την ιατρι­κήν επι­στή­μην της εποχής των, αλλά ήσαν εν ταυτώ αρμο­νι­κώς εντε­ταγ­μέ­ναι και εις το εκκλη­σια­στι­κόν γεγονός.

Ως φορείς της Θείας Χάριτος και μιμηταί του Θεαν­θρώ­που Χριστού, ο Οποίος καθη­γί­ασε και ανε­καί­νι­σεν όλην την δημιουρ­γίαν με την ενσάρ­κω­σίν Του, είχον ως αντι­κεί­με­νον της προ­σπα­θείας των την είσοδον του πεπτω­κό­τος ανθρώ­που εις την καινήν κτίσιν, με από κοινού θερα­πείαν σώματος και ψυχής, δηλού­ντες με αυτόν τον τρόπον την αξίαν της υπο­στά­σεως του ανθρώ­που ως ψυχο­σω­μα­τι­κής ενό­τη­τος, αλλά και την αμοι­βαίαν ενότητα μεταξύ Θεού και ανθρώ­που. Ως κήρυκες της αλη­θείας, οι Άγιοι αυτοί Ιατροί και Φιλάν­θρω­ποι εγνώ­ρι­ζον ότι, δια να θερα­πευθή ο κάθε άνθρω­πος, όλος ο κτιστός κόσμος πρέπει να ανα­και­νι­σθή και να ενωθή. Η δε φιλαν­θρω­πία των απε­τέ­λει έκφρα­σιν της Θείας Φιλο­ξε­νίας του Πατρός, ο οποίος συγκε­ντρώ­νει τα τέκνα Του εις τους κόλπους Του, εις το Παν­δο­χείον του ελέους και της χαράς, εις την Εκκλη­σίαν. Ως παρη­γο­ρία, αντί­λη­ψις και βοήθεια πολλών, αυτοί μεσι­τεύ­ουν προς τον Μέγαν Ιατρόν και Φιλάν­θρω­πον Θεόν υπέρ της υγείας των ψυχών και των σωμάτων ημών.

Μέσα εις την αγωνίαν, τον φόβον, τον πόνον και τη θλίψιν της παν­δη­μίας του κορω­νοϊού, τα όμματα των πιστών είναι εστραμ­μένα προς αυτούς τους Αγίους, τους έχοντας χαρί­σματα ιαμάτων. Αυτοί είναι και το ιδιαί­τε­ρον στή­ριγμα και παρά­δειγμα των ιατρών, των νοση­λευ­τών και πάντων των δια­κο­νού­ντων εν τω χώρω της υγείας, οι οποίοι, καθ ὅλην την διάρ­κειαν της παν­δη­μίας έχουν κατα­βά­λει υπε­ραν­θρώ­πους προ­σπά­θείας δια να σώσουν ζωάς και να παρά­σχουν φρο­ντίδα, περί­θαλ­ψιν και ανα­κού­φι­σιν εις τους εμπε­ρι­στά­τους συναν­θρώ­πους των.

Η παν­δη­μία έφερεν εις την επι­φά­νειαν την εύθραυ­στον πλευράν της φύσεως του ανθρώ­που, την ανι­σορ­ρο­πίαν η οποία υπάρχει εις το φυσικόν περι­βάλ­λον λόγω της πλε­ο­νε­ξίας μας, την διά­σπα­σιν και διχό­νοιαν που υπάρχει εις την ευρυ­τέ­ραν κοι­νω­νίαν, αλλά και τας εντά­σεις εις τους κόλπους της Εκκλη­σίας. Μας ηνά­γκασε να ανα­λο­γι­σθώ­μεν το πως βιούμεν την πίστιν μας ενώπιον της τρα­γι­κής απειλής του θανάτου, της απω­λείας των ηγα­πη­μέ­νων μας και της μονα­ξιάς που ενυ­πάρ­χει εις την ασθέ­νειαν και το πένθος. Μας ωδή­γη­σεν εις το να ανα­ζη­τή­σω­μεν, με την βοή­θειαν και τη μεσι­τείαν των Αγίων, την χάριν του Θεού της αγάπης. Συνάμα, η παν­δη­μία έφερεν εις την επι­φά­νειαν την πραγ­μα­τι­κήν έννοιαν της φιλαν­θρω­πίας˙ την ανάγκην δια συσπεί­ρω­σιν και συντο­νι­σμόν όλων των φορέων της κοι­νω­νίας˙ την απα­ραί­τη­τον συνερ­γα­σίαν μεταξύ Εκκλη­σίας και ιατρι­κής επι­στή­μης. Εις την παν­δη­μίαν ανε­δεί­χθη­σαν λαμπραί προ­σω­πι­κό­τη­τες εις τον ιατρο­νο­ση­λευ­τι­κόν χώρον, αίτινες ως οι Άγιοι, οι οποίοι εξή­σκουν την ιατρι­κήν επι­στή­μην και παρεί­χον φρο­ντίδα και συμπα­ρά­στα­σιν εις τους ασθε­νείς, προ­σέ­φε­ρον τας υπη­ρε­σίας των με αυτο­θυ­σίαν και στοργήν, υπερ­βαί­νο­ντες το ανθρώ­πι­νον μέτρον υπό δυσκό­λους συν­θή­κας, δια να αντι­με­τω­πι­σθούν αι πολυ­διά­στα­τοι συνέ­πειαι της υγειο­νο­μι­κής κρίσεως.

Λαμ­βά­νουσα πάντα ταύτα υπ ὄψιν της, η περί ημάς Αγία και Ιερά Σύνοδος απε­φά­σισε να καθιε­ρωθή η πλη­σιε­στέρα προς την 17ην και την 18ην Οκτω­βρίου εκάστου έτους (Σύναξις των Αγίων Αναρ­γύ­ρων και του Αγίου Απο­στό­λου και Ευαγ­γε­λι­στού Λουκά του Ιατρού) Κυριακή, ως ημέρα της Συνά­ξεως πάντων των Αγίων Ιατρών, και ούτω να εκτι­μηθή η ουσια­στική προ­σφορά της ιατρι­κής επι­στή­μης και των θερα­πό­ντων της προς την ανθρω­πό­τητα.

Συγ­χαί­ρο­ντες υμίν δια την πολύ­τι­μον συμ­βο­λήν σας, αγα­πη­τοί ιατροί και θερα­πευ­ταί, πατρι­κώς σας ευχα­ρι­στού­μεν και δεόμεθα, όπως Κύριος ο Θεός στηρίζη και ενδυ­να­μώνη υμάς εις το ευλο­γη­μέ­νον έργον σας. Σας ενθαρ­ρύ­νο­μεν να έχετε αγάπην ανυ­πό­κρι­τον, να είσθε φιλό­στορ­γοι, να τιμά ο εις τον άλλον, να καλ­λιερ­γήτε φλο­γε­ράν πίστιν, «τω Κυρίω δου­λεύ­ο­ντες, τη ελπίδι χαί­ρο­ντες, τη θλίψει υπο­μέ­νο­ντες, τη προ­σευχή προ­σκαρ­τε­ρού­ντες, ταις χρείαις των αγίων κοι­νω­νού­ντες, την φιλο­ξε­νίαν διώ­κο­ντες» (Ρωμ. 12:9-15), ώστε να δοξά­ζε­ται δι ὑμῶν ο εν Τριάδι Θεός, ο Δοτήρ παντός αγαθού.