Αλληλουχία από λάθος αποφάσεις

«Συγ­χα­ρη­τή­ρια στους παρα­ο­λυ­μπιο­νί­κες μας» ‒ σοβαρά τώρα; Αυτός είναι ο τίτλος άρθρου της  Βίβιαν Στερ­γίου, για τα εμπόδια που συνα­ντούν οι συναν­θρω­ποί μας ΑμεΑ, με προ­βλή­ματα όρασης και ίδια και με αφορμή τους ύμνους για τους παρα­ο­λυ­μπιο­νί­κες μας: «(…) Οι πιο αόρατοι για την πόλη και το κράτος είναι οι άνθρω­ποι που αλλη­λε­πι­δρούν με το περι­βάλ­λον με άλλον τρόπο από αυτόν της πλειο­ψη­φίας (πράγμα εντελώς τυχαίο). Μιλάνε με τα χέρια. Τρέχουν με τα μάτια κλειστά. Βλέπουν με τα αυτιά και τα χέρια τους. Προ­χω­ράνε πάνω σε ρόδες. Το ότι ο κόσμος μας είναι σχε­δια­σμέ­νος κατά τρόπο που να μην τους περι­λαμ­βά­νει είναι απόφαση και όχι ανα­γκαιό­τητα. Εμείς έχουμε πει να ζούμε έτσι που στα μπαρ να μην είναι ασφαλές να χορεύ­ουν τυφλοί. Εμείς, οι προ­σω­ρινά «υγιείς», φταίμε που στα θέατρα δεν συνω­στί­ζο­νται αμα­ξί­δια. Εμείς έχουμε απο­τύ­χει, σε αντί­θεση με άλλα πολι­τι­σμένα έθνη, να έχουμε μια ασφαλή λωρίδα στον δρόμο για αμα­ξί­δια και ποδή­λατα. Εμείς ανε­χό­μα­στε αυτό το επίπεδο μετα­φο­ρών, που μάς προ­σβάλ­λει όλους. Και πάντα μου ’κανε εντύ­πωση ο τρόπος που επι­λέ­γουμε να θεω­ρή­σουμε κρίσιμη ή επου­σιώδη την έλλειψη κάποιου χαρα­κτη­ρι­στι­κού. Όταν έχεις απο­τύ­χει πατα­γω­δώς να μπεις στη θέση του άλλου, δεν σου υπο­λεί­πε­ται κάτι ανα­γκαίο; Δεν είσαι λίγος; Και αν ασκείς εξουσία, δεν είσαι και υπό­λο­γος γι’ αυτήν σου την ανε­πάρ­κεια; Οι αθλητές που κέρ­δι­σαν στους Παρα­ο­λυ­μπια­κούς γυρί­ζουν σε μια χώρα που τους αδικεί. Μια μόνιμη και διαρκής αδικία. Καθη­με­ρινά τους θέτει εμπόδια. Για ποιον λόγο; Τίποτα στον σχε­δια­σμό μιας πόλης δεν επι­βάλ­λει τον απο­κλει­σμό. Είναι απόφαση. Τίποτε δεν επι­βάλ­λει την ανε­παρκή φρο­ντίδα την ώρα της κακου­χίας σου, είναι απόφαση. Απόφαση είναι και το να σε πείθουν διαρκώς οι αγενείς συμπο­λί­τες σου, στις προ­σω­πι­κές συνα­να­στρο­φές, στον δρόμο, στο ίντερ­νετ, ότι ο κόσμος δεν σε χωράει, επειδή τα πράγ­ματα δεν σου πάνε συνέ­χεια καλά. Είναι μια αλλη­λου­χία από λάθος απο­φά­σεις»