Αμείωτος ο ρυθμός αιτήσεων αποποίησης κληρονομιάς στο Ειρηνοδικείο Ρόδου!

Συ­νε­χί­ζε­ται η απο­ποί­η­ση κλη­ρο­νο­μιών, καθώς λόγω ΕΝΦΙΑ και της οι­κο­νο­μι­κής κα­τά­στα­σης των νοι­κο­κυ­ριών, είναι απα­γο­ρευ­τι­κή η απο­δο­χή τους. Εξού και το “δεν κλη­ρο­νο­μώ”.

Πρό­κει­ται για ένα άτυπο κί­νη­μα όσων βρί­σκο­νται μπρο­στά στο εν­δε­χό­με­νο λήψης μιας κλη­ρο­νο­μιάς. Οι φο­ρο­λο­γού­με­νοι επι­λέ­γουν συ­νει­δη­τά να αφή­σουν τα ακί­νη­τα στο Δη­μό­σιο παρά να φορ­τω­θούν με πα­ρα­πά­νω χρέη, έχο­ντας ήδη να αντι­με­τω­πί­σουν τα δικά τους.

Και ενώ πριν με­ρι­κά χρό­νια οι αι­τή­σεις απο­ποί­η­σης κλη­ρο­νο­μιάς ήταν ελά­χι­στες, πλέον οι κλη­ρο­νό­μοι «στρι­μώ­χνο­νται» στα κατά τό­πους Ει­ρη­νο­δι­κεία της χώρας προ­κει­μέ­νου να κα­τα­θέ­σουν αί­τη­ση με την οποία θα… ξε­φορ­τώ­νο­νται κλη­ρο­νο­μιές, που μόνο επι­πρό­σθε­το πο­νο­κέ­φα­λο μπο­ρούν να τους προ­κα­λέ­σουν.

Το φαι­νό­με­νο της απο­ποί­η­σης κλη­ρο­νο­μιάς, που κά­πο­τε φά­ντα­ζε ως «νο­μι­κό τερ­τί­πι» για να απο­φύ­γει ο κλη­ρο­νό­μος τα με­γά­λα χρέη του κλη­ρο­δό­τη, είναι πλέον μια μα­ζι­κή και κα­θη­με­ρι­νή μάχη του πο­λί­τη απέ­να­ντι στην υπερ­φο­ρο­λό­γη­ση της ακί­νη­της πε­ριου­σί­ας.

Εν­δει­κτι­κό της κα­τά­στα­σης που έχει δια­μορ­φω­θεί και σε το­πι­κό επί­πε­δο είναι το γε­γο­νός ότι το έτος 2013 είχαν υπο­βλη­θεί 194 αι­τή­σεις, το έτος 2014, 256, το 2015, 411, το έτος 2016, 385, το έτος 2017, 593 και από την 1η Ια­νουα­ρί­ου 2018 έως την 14η Σε­πτεμ­βρί­ου 2017, 448!

Εν­δει­κτι­κά του φαι­νο­μέ­νου είναι και στοι­χεία από άλλα Ει­ρη­νο­δι­κεία:

Στο Ει­ρη­νο­δι­κείο Αθη­νών το τε­λευ­ταίο δμηνο κα­τα­τέ­θη­καν 10.083 αι­τή­σεις ενώ ολό­κλη­ρο το 2017 είχαν κα­τα­τε­θεί 14.075. Στη Θεσ­σα­λο­νί­κη οι αντί­στοι­χες αι­τή­σεις απο­ποί­η­σης φέτος έχουν φτά­σει τις 5.600 (7.950 όλο το 2017), στην Πάτρα τις 1.452 (2.060 όλο το 2017), στο Χα­λάν­δρι τις 1.583 (2.223 όλο το 2017), στο Μα­ρού­σι τις 1.242 (1.827 το 2017) και στο Ίλιον τις 903 (940 όλο το 2017).

Πά­ντως να ση­μειω­θεί ότι μέχρι τώρα του­λά­χι­στον η χει­ρό­τε­ρη χρο­νιά ήταν το 2017, όταν συ­νο­λι­κά κα­τα­τέ­θη­καν 130.000 αι­τή­σεις απο­ποί­η­σης κλη­ρο­νο­μιάς ακι­νή­των, κα­τα­γρά­φο­ντας αύ­ξη­ση κατά 214% σε σχέση με το 2014 όταν είχαν κα­τα­τε­θεί 41.368 αι­τή­σεις.

Το 2015 τα δι­κα­στή­ρια δέ­χτη­καν 45.628 αι­τή­σεις απο­ποί­η­σης, ενώ το 2016 έγι­ναν 54.422 αι­τή­σεις απο­ποί­η­σης κλη­ρο­νο­μιάς.

Πώς γί­νε­ται;

Σύμ­φω­να με τον Αστι­κό Κώ­δι­κα, ο κλη­ρο­νό­μος μπο­ρεί να απο­ποι­η­θεί την κλη­ρο­νο­μιά μέσα σε προ­θε­σμία τεσ­σά­ρων μηνών που αρ­χί­ζει από τότε που έμαθε την επα­γω­γή (ότι δη­λα­δή κα­τέ­στη προ­σω­ρι­νός κλη­ρο­νό­μος) και τον λόγο της κλη­ρο­νο­μάς, δια­φο­ρε­τι­κά θε­ω­ρεί­ται ότι έχει γίνει απο­δε­κτή.

– Χα­ρα­κτη­ρι­στι­κό της δρα­μα­τι­κό­τη­τας της κα­τά­στα­σης είναι πως δύο στις τρεις κλη­ρο­νο­μιές είναι με πα­θη­τι­κό, όπως προ­κύ­πτει από εκτι­μή­σεις συμ­βο­λαιο­γρά­φων, γε­γο­νός που προ­κα­λεί τε­ρά­στια οι­κο­νο­μι­κά βάρη σε όσους κλη­ρο­νό­μους απο­φα­σί­ζουν να κά­νουν απο­δο­χή

– Όπως εκτι­μούν δι­κα­στι­κοί με πείρα, που κα­θη­με­ρι­νά χει­ρί­ζο­νται τέ­τοιες υπο­θέ­σεις, ένα πο­σο­στό, περί το 30%, από εκεί­νους που απο­ποιού­νται το κά­νουν διότι είτε δεν έχουν τις οι­κο­νο­μι­κές δυ­να­τό­τη­τες -οι πε­ρισ­σό­τε­ροι- είτε διότι κρί­νουν ότι δεν τους συμ­φέ­ρει, υπό τις πα­ρού­σες οι­κο­νο­μι­κές συν­θή­κες, να «φορ­τω­θούν» τα βάρη ακι­νή­των που κλη­ρο­νο­μούν.

Ένα με­γά­λο επί­σης πο­σο­στό, υπο­λο­γί­ζε­ται στο 28%, όσων απο­ποιού­νται κλη­ρο­νο­μιών το κάνει διότι τα ακί­νη­τα που κλη­ρο­νο­μεί δεν έχουν κα­νέ­να εν­δια­φέ­ρον. Σε αυτό το πο­σο­στό απο­ποι­ή­σε­ων εντάσ­σο­νται και οι Ελ­λη­νες του εξω­τε­ρι­κού και βε­βαί­ως εκεί­νοι που για χρό­νια ζουν στα αστι­κά κέ­ντρα αλλά έχουν κα­τα­γω­γή από την επαρ­χία.

– Το με­γα­λύ­τε­ρο όμως πο­σο­στό των υπο­θέ­σε­ων που φθά­νουν στα ει­ρη­νο­δι­κεία για απο­ποί­η­ση κλη­ρο­νο­μιών εκτι­μά­ται ότι ανή­κει σε εκεί­νους που μέσω αυτού του τρό­που επι­λέ­γουν να γλι­τώ­σουν φό­ρους για γο­νι­κές πα­ρο­χές από τη με­τα­βί­βα­ση πε­ριου­σιών προς τα παι­διά τους, τις οποί­ες οι ίδιοι κλη­ρο­νο­μούν από τους δι­κούς τους γο­νείς. Το φαι­νό­με­νο είναι εξαι­ρε­τι­κά συ­νη­θι­σμέ­νο, καθώς πα­τέ­ρας και μη­τέ­ρα, κυ­ρί­ως ανή­λι­κων παι­διών, απο­ποιού­νται την κλη­ρο­νο­μιά των δικών τους γο­νιών, ώστε η πε­ριου­σία – όποια κι αν είναι- να πε­ρά­σει κα­τευ­θεί­αν στα εγ­γό­νια και να μη χρεια­στεί να πλη­ρώ­σουν φό­ρους και άλλα έξοδα δύο φορές. Μία για να κλη­ρο­νο­μή­σουν και άλλη μία για να με­τα­βι­βά­σουν στη συ­νέ­χεια στα παι­διά τους. Πρό­κει­ται ου­σια­στι­κά για «ει­κο­νι­κές» απο­ποι­ή­σεις κλη­ρο­νο­μιάς.

Πού πάνε;

Όμως, όπως διευ­κρι­νί­ζει, τα ακί­νη­τα που απο­ποιεί­ται κά­ποιος δεν πη­γαί­νουν κα­τευ­θεί­αν στό Δη­μό­σιο, όπως πι­στεύ­ουν οι πε­ρισ­σό­τε­ροι, καθώς το.Δη­μό­σιο κλη­ρο­νο­μεί, έκτο κατά σειρά, όταν δεν υπάρ­χει κα­νέ­νας συγ­γε­νής για να απο­δε­χθεί την κλη­ρο­νο­μιά. Βε­βαί­ως, δι­κα­στι­κοί λει­τουρ­γοί εκ­φρά­ζουν προ­βλη­μα­τι­σμούς για την τύχη των ακι­νή­των τα οποία απο­ποιού­νται χι­λιά­δες πλέον συ­μπο­λί­τες μας, καθώς δεν υπάρ­χει μη­χα­νι­σμός για άμεση ενη­μέ­ρω­ση κά­ποιας δη­μό­σιας υπη­ρε­σί­ας.