Ψηφιακή Κάρτα Εργασίας: Για τη Φιλοξενία ή για την Επικοινωνία;

Η εφαρ­μογή της ψηφια­κής κάρτας εργα­σίας στον ξενο­δο­χειακό κλάδο δεν ήρθε ως φυσικό επα­κό­λουθο ενός ουσια­στι­κού δια­λό­γου. Εμφα­νί­στηκε με τη μορφή ενός τετε­λε­σμέ­νου νομο­θε­τή­μα­τος, συνο­δευό­με­νου από μία έντονη επι­κοι­νω­νιακή προβολή. Όμως, κάτω από το πέπλο του τεχνο­κρα­τι­κού εκσυγ­χρο­νι­σμού, η πραγ­μα­τι­κό­τητα ανέ­δειξε ένα μέτρο που, του­λά­χι­στον όπως σχε­διά­στηκε και υλο­ποι­ή­θηκε, δεν φάνηκε να λαμ­βά­νει υπόψη τις ζωτικές ιδιαι­τε­ρό­τη­τες της φιλο­ξε­νίας. Η έναρξη μάλιστα εφαρ­μο­γής του, όταν η πλειο­νό­τητα των επο­χι­κών ξενο­δο­χεια­κών μονάδων δεν λει­τουρ­γούσε ήταν του­λά­χι­στον ατυχής. Ήταν μια εφαρ­μογή επί χάρτου, χωρίς δοκιμή στην πραγ­μα­τική πίεση του καλο­και­ρι­νού του­ρι­στι­κού φορτίου.

Η ξενο­δο­χειακή εργασία δεν είναι μηχα­νι­στική. Ούτε ο χρόνος, ούτε ο άνθρω­πος μέσα στο ξενο­δο­χείο μπορούν να περιο­ρι­στούν σε χρονικά «κου­τά­κια». Οι εργα­ζό­με­νοι στη φιλο­ξε­νία δεν αλλά­ζουν βάρδια όπως αλλά­ζουν οι εργα­ζό­με­νοι ενός εργο­στα­σίου σε μια γραμμή παρα­γω­γής. Μιλάμε για επαγ­γέλ­ματα που εμπε­ριέ­χουν ευε­λι­ξία, αντι­με­τώ­πιση του απρό­ο­πτου, και πάνω απ’ όλα, ανθρώ­πινη αλλη­λε­πί­δραση με τον επι­σκέ­πτη. Το να επι­βά­λεις μια γραμ­μική και άκαμπτη ψηφιακή παρα­κο­λού­θηση σε αυτό το δυνα­μικό περι­βάλ­λον είναι σαν να ζητάς από ένα πιάνο να λει­τουρ­γεί με τα κουμπιά ενός ασανσέρ.

Οι θεσμι­κοί εκπρό­σω­ποι του του­ρι­σμού, και πρω­τί­στως η ΠΟΞ, είχαν προει­δο­ποι­ή­σει εγκαί­ρως. Δεν αντι­τά­χθη­καν στην έννοια του ελέγχου και της δια­φά­νειας, αλλά στον τρόπο εφαρ­μο­γής. Ζήτησαν χρόνο, εκσυγ­χρο­νι­σμό της εργα­τι­κής νομο­θε­σίας, προ­σαρ­μογή στις λει­τουρ­γι­κές ανάγκες και στην επο­χι­κό­τητα και προ­πα­ντός ζήτησαν διάλογο. Πώς είναι δυνατόν να απαι­τεί­ται από τις επι­χει­ρή­σεις να περά­σουν στη ψηφιακή εποχή εφαρ­μό­ζο­ντας νομο­θε­σία που θεσπί­στηκε σχεδόν μισό αιώνα πριν και αγνοεί πλήρως τη σημε­ρινή πραγ­μα­τι­κό­τητα;

Ο πλέον ενδει­κτι­κός δείκτης της επι­κοι­νω­νια­κής υπερ­βο­λής είναι τα στοι­χεία των υπε­ρω­ριών. Παρου­σιά­στηκε ότι η εφαρ­μογή της κάρτας εκτό­ξευσε τις δηλω­μέ­νες υπε­ρω­ρίες σε εντυ­πω­σιακά νούμερα, αλλά χωρίς επαρκή επε­ξή­γηση. Όποιος ξέρει τις πραγ­μα­τι­κές συν­θή­κες λει­τουρ­γίας εύλογα μπορεί να αντι­τεί­νει πως τα εντυ­πω­σιακά ποσοστά που ανα­κοι­νώ­νο­νται αν μετα­φρα­στούν σε πραγ­μα­τικό χρόνο ανά εργα­ζό­μενο, ισο­δυ­να­μούν με λιγό­τερο από μισή ώρα τον μήνα! Ένα επι­κοι­νω­νιακό πυρο­τέ­χνημα που αφήνει πίσω του περισ­σό­τερη σύγχυση παρά δια­φά­νεια.

Ο ξενο­δο­χεια­κός κλάδος δίνει προ­τε­ραιό­τητα στην ουσία και όχι στις επι­κοι­νω­νια­κές εντυ­πώ­σεις που σιωπηρά επι­χει­ρούν να ανα­πα­ρά­γουν αρνη­τικά στε­ρε­ό­τυπα για τον Έλληνα ξενο­δόχο. Ο κλάδος έχει δείξει πως η στήριξη των εργα­ζο­μέ­νων έρχεται με πράξεις και όχι με εντυ­πώ­σεις. Τον Φεβρουά­ριο του 2025 υπε­γράφη η νέα Εθνική Κλαδική Συλ­λο­γική Σύμβαση Εργα­σίας, απο­τέ­λε­σμα δια­πραγ­μά­τευ­σης μεταξύ των κοι­νω­νι­κών εταίρων. Η Σύμβαση προ­βλέ­πει μέση αύξηση απο­δο­χών 5% για το 2025, καθο­ρί­ζει κατώ­τατο βασικό μισθό στα 950,00 ευρώ και περι­λαμ­βά­νει σειρά επι­δο­μά­των και θεσμι­κών ρυθ­μί­σεων. Επι­πλέον, εισάγει τη δημιουρ­γία Ταμείου Επαγ­γελ­μα­τι­κής Ασφά­λι­σης, με υπο­χρε­ω­τική εργο­δο­τική εισφορά, ως πρό­σθετο κίνητρο για τους εργα­ζό­με­νους να παρα­μεί­νουν στον κλάδο.

Η συγκε­κρι­μένη Συλ­λο­γική Σύμβαση, η οποία κηρύ­χθηκε γενικώς υπο­χρε­ω­τική, δια­σφα­λί­ζει ότι τα κεκτη­μένα δικαιώ­ματα καλύ­πτουν όλους τους εργα­ζό­με­νους χωρίς εξαι­ρέ­σεις, επι­βε­βαιώ­νο­ντας την προ­σή­λωση του κλάδου σε έναν του­ρι­σμό που δημιουρ­γεί οφέλη για όλους, και πρω­τί­στως για τους ανθρώ­πους που εργά­ζο­νται σε αυτόν.

Ο ξενο­δο­χεια­κός κλάδος δημιουρ­γεί θέσεις εργα­σίας. Θέσεις με προ­ο­πτική, με ευκαι­ρίες, με συμπε­ρί­ληψη. Βάσει της τελευ­ταίας μελέτης του ΙΤΕΠ για τη συνει­σφορά του ξενο­δο­χεια­κού κλάδου στην εθνική οικο­νο­μία, για κάθε ένα εκα­τομ­μύ­ριο ευρώ ξενο­δο­χεια­κού προ­ϊ­ό­ντος δημιουρ­γού­νται σχεδόν 30 θέσεις εργα­σίας άμεσα και άλλες 18,4 θέσεις εργα­σίας έμμεσα στους υπό­λοι­πους κλάδους, συνο­λικά λοιπόν 48 θέσεις εργα­σίας.

Ο του­ρι­σμός και τα ξενο­δο­χεία είναι εθνικοί πρω­τα­θλη­τές στην οικο­νο­μία αλλά πίσω από αυτή την επι­τυ­χία υπάρχει ένα ιδιαί­τερο εργα­σιακό οικο­σύ­στημα. Ένα σύστημα που βασί­ζε­ται στην αλλη­λε­πί­δραση ανθρώ­πων, στην ευγέ­νεια, στο χαμό­γελο, στην προ­σαρ­μο­στι­κό­τητα, στη δια­χεί­ριση του απρό­βλε­πτου. Όταν θεσπί­ζο­νται νέες πολι­τι­κές, αυτές πρέπει να κατα­νο­ούν τον «παλμό» αυτού του οικο­συ­στή­μα­τος. Η ψηφιακή κάρτα, στην παρούσα της μορφή, απέτυχε να αφου­γκρα­στεί αυτή την πραγ­μα­τι­κό­τητα. Δεν είναι κακό να χρη­σι­μο­ποιούμε την τεχνο­λο­γία, αλλά είναι επι­κίν­δυνο να την εφαρ­μό­ζουμε αυθαί­ρετα, σαν να επρό­κειτο για λογι­στική εξίσωση και όχι για μια ζωντανή οικο­νο­μική δρα­στη­ριό­τητα που έχει στο κέντρο της την ανθρώ­πινη επαφή και σχέση.

Kωνσταντίνα Σβύνου

Έπαρχος Κω – Νισύρου

Πηγή: reporter.gr