Η επικοινωνία είναι εργαλείο, η παραγωγή έργου είναι η ουσία

Στη σύγ­χρονη πολι­τική πραγ­μα­τι­κό­τητα η έννοια της επι­κοι­νω­νίας βρί­σκε­ται διαρκώς στο επί­κε­ντρο της δημό­σιας συζή­τη­σης. Πολι­τι­κοί, κυβερ­νή­σεις και κόμματα επεν­δύ­ουν σημα­ντικό χρόνο και πόρους στην προβολή του έργου τους, θεω­ρώ­ντας ότι η σωστή επι­κοι­νω­νιακή στρα­τη­γική μπορεί να δια­μορ­φώ­σει θετικές εντυ­πώ­σεις και να επη­ρε­ά­σει την κοινή γνώμη. Ωστόσο, όσο σημα­ντική κι αν είναι η επι­κοι­νω­νία, δεν μπορεί να υπο­κα­τα­στή­σει την ουσία της πολι­τι­κής, που είναι η παρα­γωγή πραγ­μα­τι­κού έργου προς όφελος της κοι­νω­νίας.

Η επι­κοι­νω­νία απο­τε­λεί ένα πολύ­τιμο εργα­λείο. Δίνει τη δυνα­τό­τητα στους πολίτες να ενη­με­ρώ­νο­νται για τις πρω­το­βου­λίες, τις απο­φά­σεις και τους στόχους μιας κυβέρ­νη­σης ή ενός πολι­τι­κού προ­σώ­που. Μέσα από αυτήν δημιουρ­γεί­ται διά­λο­γος, καλ­λιερ­γεί­ται η εμπι­στο­σύνη και ενι­σχύ­ε­ται η δια­φά­νεια. Ένας πολι­τι­κός που εργά­ζε­ται με συνέ­πεια οφείλει να επι­κοι­νω­νεί απο­τε­λε­σμα­τικά το έργο του, ώστε οι πολίτες να γνω­ρί­ζουν τα απο­τε­λέ­σματα των πολι­τι­κών που εφαρ­μό­ζο­νται και να μπορούν να τα αξιο­λο­γούν.

Παράλ­ληλα, όμως, η επι­κοι­νω­νία έχει σαφή όρια. Δεν δια­θέ­τει τη δύναμη να μετα­τρέ­ψει την απουσία έργου σε επι­τυ­χία ούτε μπορεί να απο­κρύ­πτει επ’ αόρι­στον την ανα­πο­τε­λε­σμα­τι­κό­τητα. Οι πολίτες μπορεί αρχικά να επη­ρε­α­στούν από εντυ­πω­σια­κές παρου­σιά­σεις ή προ­σεγ­μένα μηνύ­ματα, όμως η καθη­με­ρινή τους εμπει­ρία απο­τε­λεί τον πιο αυστηρό κριτή. Η ποιό­τητα των δημό­σιων υπη­ρε­σιών, η κατά­σταση της οικο­νο­μίας, η ασφά­λεια, η παιδεία και η υγεία απο­τυ­πώ­νουν την πραγ­μα­τική απο­τε­λε­σμα­τι­κό­τητα μιας πολι­τι­κής και όχι τα επι­κοι­νω­νιακά συν­θή­ματα.

Η ιστορία έχει απο­δεί­ξει ότι οι πολι­τι­κοί που αφήνουν ουσια­στικό απο­τύ­πωμα είναι εκείνοι που εργά­στη­καν με όραμα, σχέδιο και συνέ­πεια. Έθεσαν ως προ­τε­ραιό­τητα τη δημιουρ­γία υπο­δο­μών, τη βελ­τί­ωση της ποιό­τη­τας ζωής των πολιτών και την προ­ώ­θηση μεταρ­ρυθ­μί­σεων με μακρο­πρό­θε­σμο όφελος για τις επό­με­νες γενιές. Σε αυτές τις περι­πτώ­σεις, η επι­κοι­νω­νία λει­τουρ­γεί συμπλη­ρω­μα­τικά, ανα­δει­κνύ­ο­ντας ένα έργο που ήδη υπάρχει και παράγει μετρή­σιμα απο­τε­λέ­σματα.

Αντί­θετα, όταν η πολι­τική περιο­ρί­ζε­ται σε υπο­σχέ­σεις, δηλώ­σεις και επι­κοι­νω­νια­κές εντυ­πώ­σεις, χωρίς αντί­κρι­σμα στην πράξη, η αξιο­πι­στία φθεί­ρε­ται. Καμία τεχνική επι­κοι­νω­νίας δεν μπορεί να δια­τη­ρή­σει για μεγάλο χρονικό διά­στημα μια εικόνα που δεν στη­ρί­ζε­ται στην πραγ­μα­τι­κό­τητα. Η έλλειψη έργου γίνεται αντι­λη­πτή από τους πολίτες, οι οποίοι τελικά αξιο­λο­γούν τους εκπρο­σώ­πους τους με βάση όσα πέτυχαν και όχι με βάση όσα είπαν.

Συνεπώς, η επι­κοι­νω­νία δεν είναι αυτο­σκο­πός αλλά μέσο. Είναι ένα ισχυρό εργα­λείο που μπορεί να ενι­σχύ­σει την εμπι­στο­σύνη των πολιτών μόνο όταν συνο­δεύ­ε­ται από ουσια­στική δράση, συνέ­πεια και απο­τε­λε­σμα­τι­κό­τητα. Η πραγ­μα­τική αξία ενός πολι­τι­κού δεν μετριέ­ται από την ικα­νό­τητά του να δια­μορ­φώ­νει εντυ­πώ­σεις, αλλά από την προ­σή­λωσή του στην παρα­γωγή έργου με γνώμονα το δημόσιο συμ­φέ­ρον. Η επι­κοι­νω­νία μπορεί να ανα­δεί­ξει το έργο, όμως ποτέ δεν μπορεί να αντι­κα­τα­στή­σει την ουσία του.