Ηρωικοί πυροσβέστες μάχονται τις φλόγες, βλέποντας σε κάθε άνθρωπο έναν δικό τους

Πα­λεύ­ουν ολό­κλη­ρα 24ωρα, προ­σπα­θούν να ξα­πο­στά­σουν έστω και για με­ρι­κά λεπτά, ρί­χνο­νται στη μάχη με τις φλό­γες χωρίς δεύ­τε­ρη σκέψη σε μια προ­σπά­θεια να σώ­σουν αν­θρώ­πι­νες ζωές, πε­ριου­σί­ες, καλ­λιέρ­γειες, το δάσος και το οξυ­γό­νο μας…Οι πυ­ρο­σβέ­στες είναι για μια ακόμη φορά οι ήρωες των ημε­ρών. Από την Χίο στην Ζά­κυν­θο κι από την Αχαΐα μέχρι και την Πρέ­βε­ζα, όπου η Ελ­λά­δα μετρά «πλη­γές» και απώ­λειες, εκεί­νοι προ­σπα­θούν να αντι­στα­θούν και να τι­θα­σεύ­σουν την πύ­ρι­νη λαί­λα­πα με αυ­τα­πάρ­νη­ση. Ο Αντι­πύ­ραρ­χος, Κων­στα­ντί­νος Τσί­γκας και Πρό­ε­δρος της Ένω­σης Αξιω­μα­τι­κών Πυ­ρο­σβε­στι­κού Σώ­μα­τος, μιλά στο Flash.gr για τις δύ­σκο­λες συν­θή­κες που βιώ­νουν για μια ακόμη φορά…

«Οι συν­θή­κες είναι πάρα πολύ έντο­νες. Επί­πο­νες και για το πυ­ρο­σβε­στι­κό σώμα απαι­τού­σαν τε­ρά­στια προ­σπά­θεια για το επι­θυ­μη­τό απο­τέ­λε­σμα. Δό­θη­κε προ­τε­ραιό­τη­τα για την προ­στα­σία της αν­θρώ­πι­νης ζωής. Η κα­τα­πό­νη­ση η σω­μα­τι­κή είναι ισχυ­ρή. Υπάρ­χει όμως και ψυ­χι­κή κα­τα­πό­νη­ση και πνευ­μα­τι­κή κα­τα­πό­νη­ση. Γιατί από τη μία πλευ­ρά θα πρέ­πει να εκτι­μή­σεις και να δώ­σεις προ­τε­ραιό­τη­τα, που θα δώ­σεις με­γα­λύ­τε­ρη έμ­φα­ση με αυτά τα μέσα που δια­θέ­τεις και το άλλο γε­γο­νός είναι ότι δεν πρέ­πει να αφή­σεις να σε επη­ρε­ά­σει όλη αυτή η κα­τα­στρο­φή. Γιατί κι εμείς άν­θρω­ποι αυτής της κοι­νω­νί­ας εί­μα­στε που μπο­ρεί στο πρό­σω­πο του κάθε συ­μπο­λί­τη μας να βλέ­που­με έναν δικό μας άν­θρω­πο από την οι­κο­γέ­νειά μας.

Επί­σης, δεν υπάρ­χει δυ­να­τό­τη­τα για ξε­κού­ρα­ση, γιατί θα πρέ­πει να εί­μα­στε όλοι στο πεδίο να προ­σφέ­ρου­με και όσοι είναι αυτοί οι οποί­οι βρί­σκο­νται σε μια συ­γκε­κρι­μέ­νη πε­ριο­χή θα πρέ­πει να μά­χο­νται μέχρι να έρ­θουν οι επό­με­νοι να κά­νουν τις αλ­λα­γές που θα είναι και πιο ξε­κού­ρα­στοι. Αν για πα­ρά­δειγ­μα εί­μα­στε σε κά­ποιο νησί θα πρέ­πει να υπάρ­χει ανα­μο­νή μέχρι να έρ­θουν δυ­νά­μεις είτε από αέρος με κά­ποια ελι­κό­πτε­ρα με πε­ζο­πό­ρα τμή­μα­τα και δα­σο­κο­μά­ντος, είτε από τη θά­λασ­σα με ενί­σχυ­ση οχη­μά­των.»

Οι ει­κό­νες που κα­τα­γρά­φο­νται πολύ συχνά κρύ­βουν δύ­να­μη, απο­φα­σι­στι­κό­τη­τα αλλά και εξά­ντλη­ση μαζί. Πυ­ρο­σβέ­στες που ξα­πο­σταί­νουν στο πε­ζο­δρό­μιο, που κλεί­νουν για λίγο τα μάτια τους απο­κα­μω­μέ­νοι ακόμη και στο οδό­στρω­μα μέχρι να έρθει αυτή η ώρα της αλ­λα­γής της βάρ­διας ή του πο­λυ­πό­θη­του ελέγ­χου της πυρ­κα­γιάς. Μια μάχη που κρύ­βει κιν­δύ­νους και απαι­τεί υπο­μο­νή και ψυ­χραι­μία το­νί­ζει ο κύ­ριος Τσί­γκας…

«Είναι επι­κίν­δυ­νη η δου­λειά μας γιατί υπάρ­χει τε­ρά­στια κα­τα­πό­νη­ση, με απο­τέ­λε­σμα οι δυ­νά­μεις να μην είναι ατε­λεί­ω­τες. Θα πρέ­πει και εμείς να πα­ρα­μέ­νου­με δυ­να­τοί, ψύ­χραι­μοι και ψυ­χι­κά ισχυ­ροί για να μπο­ρού­με να συ­νε­χί­ζου­με, γιατί είναι μια μάχη που μπο­ρεί να δοθεί για πέντε, δέκα ή εί­κο­σι ώρες.

-Η ξε­κού­ρα­ση ωστό­σο επι­τρέ­πε­ται, προ­βλέ­πε­ται κάτω από αυτές τις συν­θή­κες;

Τις πε­ρισ­σό­τε­ρες φορές μας δια­τί­θε­νται στρα­τό­πε­δα ή κλί­νες από μο­νά­δες σχο­λών της ελ­λη­νι­κής αστυ­νο­μί­ας ή ακόμα και από την υπη­ρε­σία την το­πι­κή που έχουν κά­ποια δω­μά­τια για ξε­κού­ρα­ση. Εκεί κα­τα­φεύ­γουν οι πε­ρισ­σό­τε­ροι. Φυ­σι­κά υπάρ­χουν και κά­ποιοι άλλοι, οι οποί­οι είτε επει­δή δεν υπάρ­χει η δυ­να­τό­τη­τα -διότι εκεί­νη τη στιγ­μή ξέ­σπα­σε η πυρ­κα­γιά- είτε επει­δή η δυ­να­τό­τη­τα αυτή υπάρ­χει για το βράδυ, είτε γιατί το μέ­τω­πο της πυρ­κα­γιάς έχει σβή­σει και πε­ρι­μέ­νουν ένα λε­ω­φο­ρείο να τους με­τα­φέ­ρει, τότε μπο­ρεί να βρεις 5-10 λεπτά, μισή ώρα να ξε­κου­ρα­στείς.»

«Ο μέσος όρος ηλι­κί­ας των πυ­ρο­σβε­στών είναι στα 45 έτη, πρέ­πει να μειω­θεί για με­γα­λύ­τε­ρη αντο­χή »

Κρί­σι­μη κε­φά­λαιο, μας λέει ο Πρό­ε­δρος της Ένω­σης Αξιω­μα­τι­κών Πυ­ρο­σβε­στι­κού Σώ­μα­τος είναι και αυτό του μέσου όρου ηλι­κί­ας των πυ­ρο­σβε­στών που πρέ­πει να μειω­θεί ση­μα­ντι­κά. Γιατί αυτό πάει χέρι-χέρι με τις αντο­χές του αν­θρώ­πι­νου σώ­μα­τος. Προς το παρόν ο μέσος όρος κυ­μαί­νε­ται, το­νί­ζει, πε­ρί­που στα 45 έτη…

«Αυτό που χρεια­ζό­μα­στε πιο πολύ είναι η μι­κρό­τε­ρη ηλι­κία σε έμ­ψυ­χο δυ­να­μι­κό, το οποίο θα μειώ­σει και άλλο τον μέσο όρο ηλι­κί­ας των πυ­ρο­σβε­στών, γιατί πλέον οι δυ­νά­μεις και οι απαι­τή­σεις της δα­σο­πυ­ρό­σβε­σης με την τε­ρά­στια κα­τα­πό­νη­ση, προ­ϋ­πο­θέ­τουν και κα­λύ­τε­ρη σω­μα­τι­κή αν­θε­κτι­κό­τη­τα, υπο­δο­μή και αντο­χή. Ο μέσος όρος είναι πε­ρί­που στα 45 έτη, ωστό­σο στα­δια­κά με την ενί­σχυ­ση μέσων Πα­νελ­λη­νί­ων εξε­τά­σε­ων θα αρ­χί­σει να πέ­φτει, αλλά θα πρέ­πει να επι­τα­χυν­θούν οι προ­σλή­ψεις. Έτσι θα μπο­ρέ­σου­με και να προ­σλά­βου­με νέο προ­σω­πι­κό που θα μειώ­σει το μέσο όρο ηλι­κί­ας αλλά και σε πέντε χρό­νια από τώρα, που θα αρ­χί­σουν στα­δια­κά να συ­ντα­ξιο­δο­τού­νται με­γά­λες σει­ρές ει­σα­γω­γής πυ­ρο­σβε­στών, να προ­λά­βουν αυτοί οι νέοι άν­θρω­ποι να αφο­μοιώ­σουν την εμπει­ρία που θα τους με­τα­δώ­σου­με εμείς με τις γνώ­σεις μας. Να προ­λά­βουν δη­λα­δή να εκ­παι­δευ­τούν…»

Εθε­λο­ντι­κή Επί­λε­κτη Ομάδα Ει­δι­κών Απο­στο­λών: «Δί­νου­με μάχη με τις φλό­γες 24ωρα ολό­κλη­ρα και κοι­μό­μα­στε στο αυ­το­κί­νη­το»

Την ίδια τι­τά­νια μάχη με τη φωτιά που «κα­τα­πί­νει» τα πάντα στο πέ­ρα­σμά της, στο πλευ­ρό των μό­νι­μων πυ­ρο­σβε­στών, δί­νουν και οι εθε­λο­ντές. Χα­ρα­κτη­ρι­στι­κή είναι η πε­ρί­πτω­ση της Επί­λε­κτης Ομά­δας Ει­δι­κών Απο­στο­λών που συν­δρά­μει σε κάθε ανά­γκη που προ­κύ­πτει εντός κι εκτός συ­νό­ρων. Το ίδιο έκανε κι αυτά τα τε­λευ­ταία 24ωρα. Τα μέλη της βρέ­θη­καν από την Κε­ρα­τέα στην Αχαΐα όπου με αυ­το­θυ­σία στά­θη­καν απέ­να­ντι από τις φλό­γες, όπως φαί­νε­ται και στις φω­το­γρα­φί­ες και τα βί­ντεο που εξα­σφά­λι­σε το Flash.gr. Άυ­πνοι, απο­κα­μω­μέ­νοι και με ελά­χι­στες στιγ­μές ξε­κού­ρα­σης, όταν φυ­σι­κά το επι­τρέ­πουν οι συν­θή­κες, μας λέει ο Πρό­ε­δρος της ομά­δας, Γιώρ­γος Ρου­με­λιώ­της…

«Η λέξη ύπνος δεν υπάρ­χει στο λε­ξι­λό­γιο μας. Δυ­στυ­χώς εί­μα­στε εθε­λο­ντές όπως εί­πα­τε και εσείς και δεν έχου­με την πο­λυ­τέ­λεια να έχου­με αλ­λα­γή (βάρ­διας) ανά 12 ώρες για να μπο­ρεί κά­ποιος να ξε­κου­ρά­ζε­ται. Τώρα στην Αχαΐα για να κα­τα­λά­βε­τε, ξε­κου­ρα­στή­κα­με σε ένα πάρκο κοντά στην πυ­ρο­σβε­στι­κή υπη­ρε­σία, όπου βγή­καν κά­ποιοι γεί­το­νες και μας έφε­ραν νερό, λίγο φα­γη­τό… Γιατί μας είδαν πως ήμα­σταν τέλος πά­ντων και δεν αντέ­χα­με άλλο, δεν πή­γαι­νε άλλο. Πολ­λές ώρες, με πολλά προ­βλή­μα­τα. Ήμα­σταν δύο μέρες σερί χωρίς ύπνο. Με το να κοι­μά­σαι λίγο στο αυ­το­κί­νη­το όρ­θιος όταν στο επι­τρέ­πουν οι συν­θή­κες, αφού λόγω της κα­τά­στα­σης στην Αχαΐα δεν εί­χα­με την πο­λυ­τέ­λεια της ξε­κού­ρα­σης. Ευ­τυ­χώς, το βράδυ που ήταν κα­λύ­τε­ρα τα πράγ­μα­τα βρή­κα­με το πάρκο και πή­γα­με και ξα­πλώ­σα­με στο γρα­σί­δι. Συμ­βαί­νουν αυτά. Αλλά και οι πυ­ρο­σβέ­στες που μι­λού­σα στην Αχαΐα, είχαν και αυτοί επί­σης 2-3 μέρες συ­νε­χό­με­νες στο πεδίο οι άν­θρω­ποι, χωρίς να αλ­λά­ξουν βάρ­δια.»

Οι πλη­γές ανα­πό­φευ­κτες. Η μάχη με τις φλό­γες μπο­ρεί να ση­μα­δέ­ψει το σώμα, το μυαλό αλλά και την ψυχή εκεί­νων που της αντι­στέ­κο­νται. Πολ­λές φορές όμως «πλη­γώ­νει» και τον πο­λύ­τι­μο εξο­πλι­σμό που για τις εθε­λο­ντι­κές ομά­δες, γί­νε­ται διπλά πο­λύ­τι­μος, αφού κα­λού­νται να πλη­ρώ­σουν από την τσέπη τους ή να πε­ρι­μέ­νουν μια ευ­γε­νι­κή χο­ρη­γία. Στην πε­ρί­πτω­ση της ΕΠΟ­ΜΕΑ για πα­ρά­δειγ­μα, ακόμα και οι στο­λές είναι πλη­ρω­μέ­νες από τα ίδια τα μέλη της, μας λέει ο κύ­ριος Ρου­με­λιώ­της…

«Έχου­με φτά­σει σε ένα ση­μείο να δια­θέ­του­με έναν καλό στόλο οχη­μά­των και του­λά­χι­στον να έχου­με στο­λές, τις οποί­ες φυ­σι­κά τις πλη­ρώ­νει ο κα­θέ­νας από την τσέπη του. Από εκεί και πέρα, ναι, υπάρ­χουν πολλά προ­βλή­μα­τα, γιατί; Στην Αχαΐα, ήμα­σταν εκεί με τέσ­σε­ρα πυ­ρο­σβε­στι­κά οχή­μα­τα της ΕΠΟ­ΜΕΑ. Είναι εθε­λο­ντι­κά τα οχή­μα­τα. Με με­γά­λες κα­τα­στρο­φές για εμάς και στις δύο αυτές πυρ­κα­γιές και σε υλικό, ει­δι­κά σε μά­νι­κες γιατί είναι πάρα πολ­λές οι κα­μέ­νες και με αρ­κε­τά προ­βλή­μα­τα στα αυ­το­κί­νη­τα, γιατί δου­λεύ­ουν ακα­τά­παυ­στα μέρες συ­νε­χό­με­νες.

Επί­σης η κα­τα­πό­νη­ση, με άδεια οι εθε­λο­ντές όλοι από τις δου­λειές τους για να βρί­σκο­νται εκεί και το να έχεις μια δύ­να­μη με τέσ­σε­ρα επαν­δρω­μέ­να οχή­μα­τα όλες σε αυτές τις ημέ­ρες όπως κα­τα­λα­βαί­νε­τε (είναι δύ­σκο­λο). Ο κό­σμος λεί­πει από το σπίτι του, από τις οι­κο­γέ­νειές του, χα­λά­ει την άδειά του, αλλά ο κα­θέ­νας μας έχει κάτι που αγα­πά­ει και αυτό κάνει.  Άντρες και γυ­ναί­κες.»

16 εθε­λο­ντές πυ­ρο­σβέ­στες στην Αχαΐα και 25 στην Κε­ρα­τέα, έδι­ναν τον δικό τους αγώνα, χωρίς παύση, χωρίς ορα­τό­τη­τα, με ελά­χι­στο οξυ­γό­νο, πλάι στους μό­νι­μους πυ­ρο­σβέ­στες, το­νί­ζει ο κύ­ριος Ρου­με­λιώ­της. Όμως δεν κά­νουν πίσω στο εθε­λο­ντι­κό τους έργο. Το μόνο που ζη­τούν είναι βο­ή­θεια από την Πο­λι­τεία, του­λά­χι­στον για τον υλι­κο­τε­χνι­κό εξο­πλι­σμό…

«Σε κάθε κα­τά­στα­ση που συν­δρά­μεις, έχεις πράγ­μα­τα και κα­τα­στρο­φές υλι­κών. Δεν είναι εύ­κο­λο για εμάς. Δεν εί­μα­στε κρά­τος και πυ­ρο­σβε­στι­κή να μπο­ρού­με ανά πάσα ώρα και στιγ­μή να κά­νου­με αντι­κα­τά­στα­ση. Να πούμε δη­λα­δή ότι μας κα­ή­κα­νε δε­κα­πέ­ντε μά­νι­κες, όπως κα­ή­κα­νε εδώ στην Κε­ρα­τέα ή πέντε – έξι που κά­η­καν στην Αχαΐα και να μπο­ρού­με να τις αλ­λά­ζου­με. Όλοι οι εθε­λο­ντές τα έχουν τα προ­βλή­μα­τα αυτά, άλλοι πε­ρισ­σό­τε­ρο, άλλοι λι­γό­τε­ρο. Η πίεση που δε­χό­μα­στε όμως, όταν πα­λεύ­ου­με με τις φλό­γες, είναι πολύ με­γά­λη και δεν μπο­ρείς να στα­μα­τή­σεις εκεί­νη την ώρα, ει­δι­κά όταν βλέ­πεις να καί­γο­νται σπί­τια».

Πηγή Φω­το­γρα­φιών  ΕΠΟ­ΜΕΑ

Πηγή: flash.gr