Ηρωικοί πυροσβέστες μάχονται τις φλόγες, βλέποντας σε κάθε άνθρωπο έναν δικό τους

Παλεύ­ουν ολό­κληρα 24ωρα, προ­σπα­θούν να ξαπο­στά­σουν έστω και για μερικά λεπτά, ρίχνο­νται στη μάχη με τις φλόγες χωρίς δεύτερη σκέψη σε μια προ­σπά­θεια να σώσουν ανθρώ­πι­νες ζωές, περιου­σίες, καλ­λιέρ­γειες, το δάσος και το οξυγόνο μας…Οι πυρο­σβέ­στες είναι για μια ακόμη φορά οι ήρωες των ημερών. Από την Χίο στην Ζάκυνθο κι από την Αχαΐα μέχρι και την Πρέβεζα, όπου η Ελλάδα μετρά «πληγές» και απώ­λειες, εκείνοι προ­σπα­θούν να αντι­στα­θούν και να τιθα­σεύ­σουν την πύρινη λαίλαπα με αυτα­πάρ­νηση. Ο Αντι­πύ­ραρ­χος, Κων­στα­ντί­νος Τσίγκας και Πρό­ε­δρος της Ένωσης Αξιω­μα­τι­κών Πυρο­σβε­στι­κού Σώματος, μιλά στο Flash.gr για τις δύσκο­λες συν­θή­κες που βιώνουν για μια ακόμη φορά…

«Οι συν­θή­κες είναι πάρα πολύ έντονες. Επί­πο­νες και για το πυρο­σβε­στικό σώμα απαι­τού­σαν τερά­στια προ­σπά­θεια για το επι­θυ­μητό απο­τέ­λε­σμα. Δόθηκε προ­τε­ραιό­τητα για την προ­στα­σία της ανθρώ­πι­νης ζωής. Η κατα­πό­νηση η σωμα­τική είναι ισχυρή. Υπάρχει όμως και ψυχική κατα­πό­νηση και πνευ­μα­τική κατα­πό­νηση. Γιατί από τη μία πλευρά θα πρέπει να εκτι­μή­σεις και να δώσεις προ­τε­ραιό­τητα, που θα δώσεις μεγα­λύ­τερη έμφαση με αυτά τα μέσα που δια­θέ­τεις και το άλλο γεγονός είναι ότι δεν πρέπει να αφήσεις να σε επη­ρε­ά­σει όλη αυτή η κατα­στροφή. Γιατί κι εμείς άνθρω­ποι αυτής της κοι­νω­νίας είμαστε που μπορεί στο πρόσωπο του κάθε συμπο­λίτη μας να βλέ­πουμε έναν δικό μας άνθρωπο από την οικο­γέ­νειά μας.

Επίσης, δεν υπάρχει δυνα­τό­τητα για ξεκού­ραση, γιατί θα πρέπει να είμαστε όλοι στο πεδίο να προ­σφέ­ρουμε και όσοι είναι αυτοί οι οποίοι βρί­σκο­νται σε μια συγκε­κρι­μένη περιοχή θα πρέπει να μάχο­νται μέχρι να έρθουν οι επό­με­νοι να κάνουν τις αλλαγές που θα είναι και πιο ξεκού­ρα­στοι. Αν για παρά­δειγμα είμαστε σε κάποιο νησί θα πρέπει να υπάρχει αναμονή μέχρι να έρθουν δυνά­μεις είτε από αέρος με κάποια ελι­κό­πτερα με πεζο­πόρα τμήματα και δασο­κο­μά­ντος, είτε από τη θάλασσα με ενί­σχυση οχη­μά­των.»

Οι εικόνες που κατα­γρά­φο­νται πολύ συχνά κρύβουν δύναμη, απο­φα­σι­στι­κό­τητα αλλά και εξά­ντληση μαζί. Πυρο­σβέ­στες που ξαπο­σταί­νουν στο πεζο­δρό­μιο, που κλεί­νουν για λίγο τα μάτια τους απο­κα­μω­μέ­νοι ακόμη και στο οδό­στρωμα μέχρι να έρθει αυτή η ώρα της αλλαγής της βάρδιας ή του πολυ­πό­θη­του ελέγχου της πυρ­κα­γιάς. Μια μάχη που κρύβει κιν­δύ­νους και απαιτεί υπομονή και ψυχραι­μία τονίζει ο κύριος Τσίγκας…

«Είναι επι­κίν­δυνη η δουλειά μας γιατί υπάρχει τερά­στια κατα­πό­νηση, με απο­τέ­λε­σμα οι δυνά­μεις να μην είναι ατε­λεί­ω­τες. Θα πρέπει και εμείς να παρα­μέ­νουμε δυνατοί, ψύχραι­μοι και ψυχικά ισχυροί για να μπο­ρούμε να συνε­χί­ζουμε, γιατί είναι μια μάχη που μπορεί να δοθεί για πέντε, δέκα ή είκοσι ώρες.

-Η ξεκού­ραση ωστόσο επι­τρέ­πε­ται, προ­βλέ­πε­ται κάτω από αυτές τις συν­θή­κες;

Τις περισ­σό­τε­ρες φορές μας δια­τί­θε­νται στρα­τό­πεδα ή κλίνες από μονάδες σχολών της ελλη­νι­κής αστυ­νο­μίας ή ακόμα και από την υπη­ρε­σία την τοπική που έχουν κάποια δωμάτια για ξεκού­ραση. Εκεί κατα­φεύ­γουν οι περισ­σό­τε­ροι. Φυσικά υπάρ­χουν και κάποιοι άλλοι, οι οποίοι είτε επειδή δεν υπάρχει η δυνα­τό­τητα -διότι εκείνη τη στιγμή ξέσπασε η πυρκαγιά- είτε επειδή η δυνα­τό­τητα αυτή υπάρχει για το βράδυ, είτε γιατί το μέτωπο της πυρ­κα­γιάς έχει σβήσει και περι­μέ­νουν ένα λεω­φο­ρείο να τους μετα­φέ­ρει, τότε μπορεί να βρεις 5-10 λεπτά, μισή ώρα να ξεκου­ρα­στείς.»

«Ο μέσος όρος ηλικίας των πυρο­σβε­στών είναι στα 45 έτη, πρέπει να μειωθεί για μεγα­λύ­τερη αντοχή »

Κρίσιμη κεφά­λαιο, μας λέει ο Πρό­ε­δρος της Ένωσης Αξιω­μα­τι­κών Πυρο­σβε­στι­κού Σώματος είναι και αυτό του μέσου όρου ηλικίας των πυρο­σβε­στών που πρέπει να μειωθεί σημα­ντικά. Γιατί αυτό πάει χέρι-χέρι με τις αντοχές του ανθρώ­πι­νου σώματος. Προς το παρόν ο μέσος όρος κυμαί­νε­ται, τονίζει, περίπου στα 45 έτη…

«Αυτό που χρεια­ζό­μα­στε πιο πολύ είναι η μικρό­τερη ηλικία σε έμψυχο δυνα­μικό, το οποίο θα μειώσει και άλλο τον μέσο όρο ηλικίας των πυρο­σβε­στών, γιατί πλέον οι δυνά­μεις και οι απαι­τή­σεις της δασο­πυ­ρό­σβε­σης με την τερά­στια κατα­πό­νηση, προ­ϋ­πο­θέ­τουν και καλύ­τερη σωμα­τική ανθε­κτι­κό­τητα, υποδομή και αντοχή. Ο μέσος όρος είναι περίπου στα 45 έτη, ωστόσο στα­διακά με την ενί­σχυση μέσων Πανελ­λη­νίων εξε­τά­σεων θα αρχίσει να πέφτει, αλλά θα πρέπει να επι­τα­χυν­θούν οι προ­σλή­ψεις. Έτσι θα μπο­ρέ­σουμε και να προ­σλά­βουμε νέο προ­σω­πικό που θα μειώσει το μέσο όρο ηλικίας αλλά και σε πέντε χρόνια από τώρα, που θα αρχί­σουν στα­διακά να συντα­ξιο­δο­τού­νται μεγάλες σειρές εισα­γω­γής πυρο­σβε­στών, να προ­λά­βουν αυτοί οι νέοι άνθρω­ποι να αφο­μοιώ­σουν την εμπει­ρία που θα τους μετα­δώ­σουμε εμείς με τις γνώσεις μας. Να προ­λά­βουν δηλαδή να εκπαι­δευ­τούν…»

Εθε­λο­ντική Επί­λε­κτη Ομάδα Ειδικών Απο­στο­λών: «Δίνουμε μάχη με τις φλόγες 24ωρα ολό­κληρα και κοι­μό­μα­στε στο αυτο­κί­νητο»

Την ίδια τιτάνια μάχη με τη φωτιά που «κατα­πί­νει» τα πάντα στο πέρασμά της, στο πλευρό των μόνιμων πυρο­σβε­στών, δίνουν και οι εθε­λο­ντές. Χαρα­κτη­ρι­στική είναι η περί­πτωση της Επί­λε­κτης Ομάδας Ειδικών Απο­στο­λών που συν­δρά­μει σε κάθε ανάγκη που προ­κύ­πτει εντός κι εκτός συνόρων. Το ίδιο έκανε κι αυτά τα τελευ­ταία 24ωρα. Τα μέλη της βρέ­θη­καν από την Κερατέα στην Αχαΐα όπου με αυτο­θυ­σία στά­θη­καν απέ­να­ντι από τις φλόγες, όπως φαί­νε­ται και στις φωτο­γρα­φίες και τα βίντεο που εξα­σφά­λισε το Flash.gr. Άυπνοι, απο­κα­μω­μέ­νοι και με ελά­χι­στες στιγμές ξεκού­ρα­σης, όταν φυσικά το επι­τρέ­πουν οι συν­θή­κες, μας λέει ο Πρό­ε­δρος της ομάδας, Γιώργος Ρου­με­λιώ­της…

«Η λέξη ύπνος δεν υπάρχει στο λεξι­λό­γιο μας. Δυστυ­χώς είμαστε εθε­λο­ντές όπως είπατε και εσείς και δεν έχουμε την πολυ­τέ­λεια να έχουμε αλλαγή (βάρδιας) ανά 12 ώρες για να μπορεί κάποιος να ξεκου­ρά­ζε­ται. Τώρα στην Αχαΐα για να κατα­λά­βετε, ξεκου­ρα­στή­καμε σε ένα πάρκο κοντά στην πυρο­σβε­στική υπη­ρε­σία, όπου βγήκαν κάποιοι γεί­το­νες και μας έφεραν νερό, λίγο φαγητό… Γιατί μας είδαν πως ήμασταν τέλος πάντων και δεν αντέ­χαμε άλλο, δεν πήγαινε άλλο. Πολλές ώρες, με πολλά προ­βλή­ματα. Ήμασταν δύο μέρες σερί χωρίς ύπνο. Με το να κοι­μά­σαι λίγο στο αυτο­κί­νητο όρθιος όταν στο επι­τρέ­πουν οι συν­θή­κες, αφού λόγω της κατά­στα­σης στην Αχαΐα δεν είχαμε την πολυ­τέ­λεια της ξεκού­ρα­σης. Ευτυχώς, το βράδυ που ήταν καλύ­τερα τα πράγ­ματα βρήκαμε το πάρκο και πήγαμε και ξαπλώ­σαμε στο γρασίδι. Συμ­βαί­νουν αυτά. Αλλά και οι πυρο­σβέ­στες που μιλούσα στην Αχαΐα, είχαν και αυτοί επίσης 2-3 μέρες συνε­χό­με­νες στο πεδίο οι άνθρω­ποι, χωρίς να αλλά­ξουν βάρδια.»

Οι πληγές ανα­πό­φευ­κτες. Η μάχη με τις φλόγες μπορεί να σημα­δέ­ψει το σώμα, το μυαλό αλλά και την ψυχή εκείνων που της αντι­στέ­κο­νται. Πολλές φορές όμως «πλη­γώ­νει» και τον πολύ­τιμο εξο­πλι­σμό που για τις εθε­λο­ντι­κές ομάδες, γίνεται διπλά πολύ­τι­μος, αφού καλού­νται να πλη­ρώ­σουν από την τσέπη τους ή να περι­μέ­νουν μια ευγε­νική χορηγία. Στην περί­πτωση της ΕΠΟΜΕΑ για παρά­δειγμα, ακόμα και οι στολές είναι πλη­ρω­μέ­νες από τα ίδια τα μέλη της, μας λέει ο κύριος Ρου­με­λιώ­της…

«Έχουμε φτάσει σε ένα σημείο να δια­θέ­τουμε έναν καλό στόλο οχη­μά­των και του­λά­χι­στον να έχουμε στολές, τις οποίες φυσικά τις πλη­ρώ­νει ο καθένας από την τσέπη του. Από εκεί και πέρα, ναι, υπάρ­χουν πολλά προ­βλή­ματα, γιατί; Στην Αχαΐα, ήμασταν εκεί με τέσσερα πυρο­σβε­στικά οχήματα της ΕΠΟΜΕΑ. Είναι εθε­λο­ντικά τα οχήματα. Με μεγάλες κατα­στρο­φές για εμάς και στις δύο αυτές πυρ­κα­γιές και σε υλικό, ειδικά σε μάνικες γιατί είναι πάρα πολλές οι καμένες και με αρκετά προ­βλή­ματα στα αυτο­κί­νητα, γιατί δου­λεύ­ουν ακα­τά­παυ­στα μέρες συνε­χό­με­νες.

Επίσης η κατα­πό­νηση, με άδεια οι εθε­λο­ντές όλοι από τις δου­λειές τους για να βρί­σκο­νται εκεί και το να έχεις μια δύναμη με τέσσερα επαν­δρω­μένα οχήματα όλες σε αυτές τις ημέρες όπως κατα­λα­βαί­νετε (είναι δύσκολο). Ο κόσμος λείπει από το σπίτι του, από τις οικο­γέ­νειές του, χαλάει την άδειά του, αλλά ο καθένας μας έχει κάτι που αγαπάει και αυτό κάνει.  Άντρες και γυναί­κες.»

16 εθε­λο­ντές πυρο­σβέ­στες στην Αχαΐα και 25 στην Κερατέα, έδιναν τον δικό τους αγώνα, χωρίς παύση, χωρίς ορα­τό­τητα, με ελά­χι­στο οξυγόνο, πλάι στους μόνι­μους πυρο­σβέ­στες, τονίζει ο κύριος Ρου­με­λιώ­της. Όμως δεν κάνουν πίσω στο εθε­λο­ντικό τους έργο. Το μόνο που ζητούν είναι βοήθεια από την Πολι­τεία, του­λά­χι­στον για τον υλι­κο­τε­χνικό εξο­πλι­σμό…

«Σε κάθε κατά­σταση που συν­δρά­μεις, έχεις πράγ­ματα και κατα­στρο­φές υλικών. Δεν είναι εύκολο για εμάς. Δεν είμαστε κράτος και πυρο­σβε­στική να μπο­ρούμε ανά πάσα ώρα και στιγμή να κάνουμε αντι­κα­τά­σταση. Να πούμε δηλαδή ότι μας καήκανε δεκα­πέ­ντε μάνικες, όπως καήκανε εδώ στην Κερατέα ή πέντε – έξι που κάηκαν στην Αχαΐα και να μπο­ρούμε να τις αλλά­ζουμε. Όλοι οι εθε­λο­ντές τα έχουν τα προ­βλή­ματα αυτά, άλλοι περισ­σό­τερο, άλλοι λιγό­τερο. Η πίεση που δεχό­μα­στε όμως, όταν παλεύ­ουμε με τις φλόγες, είναι πολύ μεγάλη και δεν μπορείς να στα­μα­τή­σεις εκείνη την ώρα, ειδικά όταν βλέπεις να καί­γο­νται σπίτια».

Πηγή Φωτο­γρα­φιών  ΕΠΟΜΕΑ

Πηγή: flash.gr