Μαζική «ανυπακοή»

Χάρη στις υπε­ράν­θρω­πες προ­σπά­θειες πυρο­σβε­στών, εθε­λο­ντών και των ίδιων των κατοί­κων, σώθηκαν αμέ­τρητα σπίτια. Με τη βοήθεια των ντόπιων ξυλο­κό­πων και χωρικών η Πυρο­σβε­στική άνοιξε αντι­πυ­ρι­κές ζώνες και εμπό­δισε σε πολλές των περι­πτώ­σεων να φτάσει η φωτιά σε οικι­σμούς. Δεν έκαναν του κεφα­λιού τους από αυτο­κτο­νικό πάθος οι πάμπολ­λοι πολίτες που αρνή­θη­καν να υπα­κού­σουν στην εντολή εκκέ­νω­σης. Εμειναν να καθο­δη­γή­σουν τους πυρο­σβέ­στες. Να τους πουν τα μυστικά του σπιτιού τους. Του δάσους. Αυτό έμειναν να προ­στα­τέ­ψουν. Εμειναν να πολε­μή­σουν τη φωτιά. Εστω με κλαριά.  Ο πρω­θυ­πουρ­γός,  προ­έ­ταξε μεν το γεγονός πως οι εκκε­νώ­σεις βοή­θη­σαν να σωθούν ζωές, αλλά δεν παρέ­λειψε να ευχα­ρι­στή­σει τους κατοί­κους που έμειναν να σώσουν τα χωριά τους. Πως θα μπο­ρούσε να δηλώσει ότι κακώς έπραξαν; Όποιος οργα­νώ­νει εκκέ­νωση και παρα­βλέ­πει τέτοια μαζική «ανυ­πα­κοή», το πρώτο που πρέπει σκεφτεί δεν είναι ότι φταίει η πραγ­μα­τι­κό­τητα, αλλά κάτι άλλο. Το δεύτερο και σημα­ντι­κό­τερο, να εξε­τά­σει το πώς θα πρέπει να οργα­νω­θεί συστη­μα­τικά αυτή η πανί­σχυ­ρων κινή­τρων υπε­ρά­σπιση των σπιτιών τους από τους κατοί­κους στην αντι­με­τώ­πιση μελ­λο­ντι­κών φυσικών κατα­στρο­φών. Ιδίως στην ελλη­νική περι­φέ­ρεια. Οι πολίτες – με την τοπική γνώση και την εργασία τους – είναι ένα πολύ­τιμο κεφά­λαιο για την αντι­με­τώ­πιση των πυρ­κα­γιών. Στο όχι πολύ μακρινό παρελ­θόν, μία από τις βασικές εργα­σίες των ειδικών της κατά­σβε­σης ήταν και να κινη­το­ποι­ή­σουν και να οργα­νώ­σουν τους πολίτες και αυτό συνήθως έφερνε πολύ καλά απο­τε­λέ­σματα με πολύ λιγό­τερα μέσα. Η δια­χεί­ριση των πυρ­κα­γιών δεν μπορεί παρά να γίνεται ΜΕ την τοπική κοι­νω­νία, με μέγιστη βέβαια προ­τε­ραιό­τητα πάντα την ανθρώ­πινη ζωή.