“Η παρθένα της γειτονιάς μου”

Η σημε­ρινή μέρα , μέρα της Πανα­γιάς, ξημέ­ρωσε στα μάτια μου, μέσα από ένα αινιγ­μα­τικό χαμό­γελο κι ένα μυστη­ριώ­δες βλέμμα. Το βλέμμα και το χαμό­γελο της Τζο­κό­ντας. Της Τζο­κό­ντας του Μάνου. ‘Οπως την ένιωσε και την ανα­γνώ­ρισε χαμένη και μονάχη στο πρόσωπο μιας τυχαίας γυναί­κας μέσα σε κάποια θορυ­βώδη και ταυ­τό­χρονα σιωπηλή νεο­ϋ­ορ­κέ­ζικη λεωφόρο.Ήρθε στο νου μου, περι­τρυ­γι­σμένη από κόσμο,να την παρα­τη­ρεί και να προ­σπα­θεί να δια­κρί­νει,αν “η παρθένα της γει­το­νιάς” είναι η Παναγία που κλαίει…«…Μα ξαφνικά σαν μ’ είδανε να κλαίω, όλοι τους γύρω μου φτιά­ξανε κύκλο και σιγά- σιγά απο­μα­κρυ­νό­ντου­σαν από κοντά μου ταραγ­μέ­νοι αφή­νο­ντάς με μόνη στο κέντρο ενός κύκλου που ολοένα μεγά­λωνε, κι εγώ να κλαίω, να κλαίω και να γίνομαι ένα μικρό σημάδι της πολι­τείας ενώ αυτοί να φεύγουν και να χάνο­νται στους γύρω δρόμους ψελ­λί­ζο­ντας: Η Παναγία που κλαίει…». Μάνος Χατζι­δά­κις,”Η παρθένα της γει­το­νιάς μου”.  (Από Το χαμό­γελο της Τζο­κό­ντας).