Μια γραβάτα για τον Αλέξη

Περί των μέ­τρων δεν έχω γνώμη, δεν το διά­βα­σα ακόμη. Μου έφτα­σε σε μια γρή­γο­ρη ματιά το ότι η κυ­βέρ­νη­ση υπο­στη­ρί­ζει πως πέ­τυ­χε κα­λύ­τε­ρη συμ­φω­νία σε σχέση με τα μέτρα που συ­ζη­τού­σε η τρόι­κα με την προη­γού­με­νη, ενώ από το βάθος ακου­γό­ταν το γέλιο του Αδώ­νι­δος. Θα ήθελα απλά να ανα­φερ­θώ στον εν­δυ­μα­το­λο­γι­κό κώ­δι­κα: ο Αλέ­ξης είχε δη­λώ­σει ότι θα φο­ρέ­σει γρα­βά­τα αν φέρει συμ­φω­νία. Λοι­πόν την έφερε τη συμ­φω­νία. Την Πέμ­πτη, πε­ρι­μέ­νου­με να τον δούμε με πλήρη μνη­μο­νια­κή στολή. Κου­στού­μι και γρα­βά­τα. Πρό­χει­ρη έχει. Εκεί­νη που του χά­ρι­σε ο Ρέν­τζι. Είναι ζή­τη­μα αι­σθη­τι­κής. Όχι εν­δυ­μα­το­λο­γι­κής αι­σθη­τι­κής. Είναι ζή­τη­μα αι­σθη­τι­κής που αφορά την χρήση των κω­δί­κων της συ­να­να­στρο­φής. Όταν όλοι φο­ρά­νε εκεί που πας, ο μόνος λόγος που μπο­ρεί να δι­καιο­λο­γεί μια τέ­τοια δια­φο­ρο­ποί­η­ση, είναι για να «πεις» κάτι μέσα από αυτή. Όταν αυτός ο λόγος δεν υπάρ­χει ο δια­φο­ρο­ποιού­με­νος γί­νε­ται μάλ­λον, γρα­φι­κός. Η δύ­να­μη των συμ­βό­λων κρύ­βε­ται σε αυτό που επι­χει­ρεί­ται να συμ­βο­λι­σθεί και όχι σε αυτά τα ίδια. Αν αυτός ο συμ­βο­λι­σμός είναι ανύ­παρ­κτος, τα σύμ­βο­λα με­τα­τρέ­πο­νται σε κα­ρι­κα­τού­ρες. Κυ­ρί­ως με­τα­τρέ­πε­ται σε γρα­φι­κή κα­ρι­κα­τού­ρα αυτός που τα χρη­σι­μο­ποιεί…