Εντονος προβληματισμός για τις απόπειρες αυτοκτονιών

Δύο νέες από­πει­ρες αυτο­κτο­νίας από νεαρές γυναί­κες στη Ρόδο, μέσα σε ένα 24ωρο έχουν θορυ­βή­σει την ΕΛ.ΑΣ., που αντι­με­τώ­πισε την 12η Αυγού­στου ακόμη ένα περι­στα­τικό με παρ’ ολίγον αυτό­χειρα μια 17χρονη.

Μια 31χρονη γυναίκα, δια­βη­τική, που αντι­με­τω­πί­ζει ψυχο­λο­γικά προ­βλή­ματα εξαι­τίας της πάθησής της, φέρεται να έλαβε συγκε­κρι­μένα μεγα­λύ­τερη δόση ινσου­λί­νης με απο­τέ­λε­σμα να χάσει τις αισθή­σεις της.

Ευτυχώς μετά την έγκαιρη παρέμ­βαση των ιατρών επα­νέ­καμψε και δεν δια­τρέ­χει κίνδυνο για τη ζωή της. Νοση­λεύ­ε­ται εκτός κιν­δύ­νου στο Γενικό Νοσο­κο­μείο Ρόδου.

Η δεύτερη περί­πτωση αφορά μια 30χρονη γυναίκα η οποία έλαβε μεγάλη ποσό­τητα χαπιών ευρι­σκό­μενη σε από­γνωση, εξαι­τίας συναι­σθη­μα­τι­κών προ­βλη­μά­των. Μετα­φέρ­θηκε σε κέντρο υγείας και από εκεί χθες στο Γενικό Νοσο­κο­μείο Ρόδου για προ­λη­πτι­κούς λόγους και δεν δια­τρέ­χει κίνδυνο για την υγεία της.

Και για τα δύο περι­στα­τικά διε­νερ­γεί­ται προ­α­νά­κριση από τα οικεία αστυ­νο­μικά τμήματα.

Την 12η Αυγού­στου μια 17χρονη, που αντι­με­τω­πί­ζει ψυχο­λο­γικά προ­βλή­ματα μετά τον πρόωρο χαμό του αγα­πη­μέ­νου της πατέρα, κατα­νά­λωσε μεγάλο αριθμό ισχυρών παυ­σί­πο­νων και μετα­φέρ­θηκε στο Γενικό Νοσο­κο­μείο Ρόδου όπου και νοση­λεύ­ε­ται εκτός κιν­δύ­νου.

Το ΕΚΑΒ ενη­μέ­ρωσε σχετικά την αστυ­νο­μία που διε­νερ­γεί προ­α­νά­κριση.

Η αυτο­κτο­νία είναι ένα σοβαρό πρό­βλημα, που μας αφορά όλους. Δεν είναι μια τυχαία ή χωρίς νόημα πράξη. Ο άνθρω­πος που προ­σπα­θεί να αυτο­κτο­νή­σει νιώθει απελ­πι­σμέ­νος, «παγι­δευ­μέ­νος» σε προ­σω­πικά, οικο­γε­νειακά και άλλα προ­βλή­ματα, τα οποία αισθά­νε­ται ότι δεν μπορεί να αντι­με­τω­πί­σει. Η αυτο­κτο­νία εκφρά­ζει την επι­θυ­μία του να ξεφύγει από μια ζωή, που του είναι δυσβά­στα­χτη.

Η αυτο­κτο­νία δεν είναι μια σπάνια κατά­σταση, απο­τε­λεί ένα παγκό­σμιο πρό­βλημα, που παίρνει όλο και μεγα­λύ­τε­ρες δια­στά­σεις Τις περισ­σό­τε­ρες φορές, τα αίτια που σπρώ­χνουν τους εφήβους στις από­πει­ρες αυτο­κτο­νίας είναι ασή­μα­ντα: μια σχολική απο­τυ­χία, μια ερωτική απο­γο­ή­τευση, μια επί­πληξη κλπ.

Σύμφωνα με τον Freud, η αυτο­κτο­νία και η κατά­θλιψη, προ­κύ­πτουν από την επι­θε­τι­κό­τητα η οποία στρέ­φε­ται ενάντια στον εαυτό.

Σχετικά με την κατά­θλιψη, διά­φο­ρες εσφαλ­μέ­νες σκέψεις και παρά­λο­γες πεποι­θή­σεις κάνουν το άτομο να έχει μια αρνη­τική άποψη για τον εαυτό του, τον κόσμο και το μέλλον.

Είναι αυστη­ρές, απαι­τη­τι­κές και άκαμ­πτες θέσεις όπως: “για να ζήσω πρέπει να με αγαπά όλος ο κόσμος” ή “όλο απο­τυ­χίες έχω στη ζωή μου” κ.λ.π. Το άτομο θεωρεί ότι δεν έχει κανένα ενδια­φέ­ρον ή θέλ­γη­τρο και ότι είναι υπεύ­θυνο για τις απο­τυ­χίες. Αυτή η αρνη­τική παρα­μόρ­φωση της πραγ­μα­τι­κό­τη­τας οδηγεί στην κατά­θλιψη.

Από ψυχα­να­λυ­τική άποψη, στην αυτο­κτο­νία, το χαμένο αντι­κεί­μενο προ­βάλ­λε­ται μέσα στο Εγώ, ενα­ντίον του οποίου στρέ­φε­ται η έχθρα και η από­πειρα αυτο­κτο­νίας απο­τε­λεί την πραγ­μα­το­ποί­ηση ενός υπο­κα­τά­στα­του φόνου, του οποίου η επι­θυ­μία παρα­μέ­νει ασυ­νεί­δητη.

Από ηθο­λο­γική προ­σέγ­γιση, η έχθρα, που απευ­θύ­νε­ται στο περι­βάλ­λον, μετα­το­πί­ζε­ται στο σώμα του ίδιου του ατόμου, το οποίο γίνεται ταυ­τό­χρονα το υπο­κεί­μενο και το αντι­κεί­μενο που έχουμε χάσει. Ο σκοπός τη αυτο­κτο­νίας είναι περισ­σό­τερο η αλλαγή της ζωής παρά η διακοπή της.

Η από­πειρα αυτο­κτο­νίας είναι μια κλήση για βοήθεια και μια απελ­πι­σμένη κραυγή για αγάπη. Στο­χεύει στο να αλλάξει τις στάσεις του άμεσου περι­βάλ­λο­ντος.

Αύξηση στις από­πει­ρες αυτο­κτο­νίας, στην κατα­νά­λωση ψυχο­φαρ­μά­κων και σε επι­σκέ­ψεις σε ψυχιά­τρους και ψυχο­θε­ρα­πευ­τές έχει κατα­γρά­ψει η Ελλη­νική Ψυχια­τρική Εται­ρεία στη χώρα μας το τελευ­ταίο διά­στημα. Όπως ανα­φέ­ρουν οι ειδικοί «όταν αυξά­νο­νται τα οικο­νο­μικά και οικο­γε­νειακά προ­βλή­ματα, δημιουρ­γού­νται ψυχο­λο­γικά».

Για την αντι­με­τώ­πιση των ψυχο­λο­γι­κών προ­βλη­μά­των, που εντεί­νο­νται εξαι­τίας της δύσκο­λης οικο­νο­μι­κής συγκυ­ρίας, οι ειδικοί προ­τεί­νουν ενερ­γη­τική στάση απέ­να­ντι στη ζωή και όχι φαρ­μα­κευ­τική αγωγή, όταν αυτή δεν είναι άκρως απα­ραί­τητη.