«Το μπαλκόνι της Σύμης ή το Λιμάνι της Ρόδου»

Γρά­φει ο Γιάν­νης Φλε­βά­ρης

Στον πραγ­μα­τι­κό κόσμο η κα­τά­φα­ση και η αντί­θε­ση παίρ­νουν διά­φο­ρες μορ­φές αλλά ζη­τού­με­νο πα­ρα­μέ­νει πάντα η κα­τα­νό­η­ση του τι ση­μαί­νει «ναι» και τι ση­μαί­νει «όχι». Τα ερω­τή­μα­τα είναι υπαρ­κτά και κα­θέ­νας βάζει το ναι και το όχι όπου θέλει και αν μπο­ρεί το αι­τιο­λο­γεί. Η λο­γι­κή του «ναι σε όλα» και «όχι σε όλα», είναι η λο­γι­κή του πα­ρα­λό­γου.

Πρέ­πει η αυ­το­διοί­κη­ση να επι­χει­ρεί και να τολμά ή να υπο­τα­χθεί σε παί­γνια δη­μο­σί­ων σχέ­σε­ων, χαϊ­δέ­μα­τος της κοι­νής γνώ­μης, κα­θη­λω­μέ­νη σε απρα­ξία; Πρέ­πει να σπά­σου­με αυγά και να συ­γκρου­στού­με με τα πολλά που μας πλη­γώ­νουν; Είναι προ­τι­μό­τε­ρη η προ­χει­ρό­τη­τα από την ορ­γά­νω­ση; Υπο­στη­ρί­ζου­με την πρό­λη­ψη και τη δη­μιουρ­γία υπο­δο­μών; Αντι­με­τω­πί­ζου­με τα υπαρ­κτά προ­βλή­μα­τα ή επι­λέ­γου­με τη μέ­θο­δο … όλα κάτω από το χαλί; Μπο­ρεί να είναι ανο­χύ­ρω­τα τα νησιά και οι νη­σιω­τι­κές μας πό­λεις;

Γί­νε­ται πολύς λόγος αυτές τις μέρες για εξεύ­ρε­ση ή μη, ενός στε­γα­σμέ­νου χώρου που θα χρη­σι­μο­ποι­η­θεί ως κρα­τη­τή­ριο για να πα­ρα­μέ­νουν κρα­τού­με­νοι και φρου­ρού­με­νοι, έως και 72 ώρες, οι πρό­σφυ­γες και όσοι συλ­λαμ­βά­νο­νται να ει­σέρ­χο­νται πα­ρά­νο­μα στην Ελ­λη­νι­κή Επι­κρά­τεια μέχρι να γί­νουν οι σύ­ντο­μες δια­δι­κα­σί­ες για την προ­ώ­θη­σή τους. Το θέμα δεν προ­σφέ­ρε­ται για πο­λι­τι­κή εκ­με­τάλ­λευ­ση και είναι απλό στην κα­τα­νό­η­σή του. Ας πά­ρου­με τα πράγ­μα­τα από την αρχή. Οι πραγ­μα­τι­κές συν­θή­κες δεν επι­τρέ­πουν πο­λι­τι­κό στρα­βι­σμό ή κο­ντό­φθαλ­μη θε­ώ­ρη­ση. Εμ­φύ­λιες συ­γκρού­σεις και εμπό­λε­μες δια­μά­χες μαί­νο­νται στην ευ­ρύ­τε­ρη πε­ριο­χή μας, των οποί­ων ο κα­πνός, οι φλό­γες και οι υπό­λοι­πες πα­ρά­με­τροι επι­σκιά­ζουν την γε­ω­πο­λι­τι­κή κα­τά­στα­ση και δη­μιουρ­γούν νέα δε­δο­μέ­να που πρέ­πει να λά­βου­με υπό­ψιν μας. Αν­θρώ­πι­να κύ­μα­τα προ­σφύ­γων, κα­τα­κλύ­ζουν τα απέ­να­ντι πα­ρά­λια. Ανά­με­σά τους υπάρ­χουν και άλλες κα­τη­γο­ρί­ες αν­θρώ­πων, όπως πα­ρά­νο­μοι οι­κο­νο­μι­κοί με­τα­νά­στες, δια­κι­νη­τές αν­θρώ­πων και ψυχών και γε­νι­κά δη­μιουρ­γεί­ται μια έκρυθ­μη κα­τά­στα­ση που πρέ­πει να εί­μα­στε έτοι­μοι να αντι­με­τω­πί­σου­με. Φαί­νε­ται ότι τα πράγ­μα­τα είναι ελεγ­χό­με­να στα χερ­σαία σύ­νο­ρα μας, στον Έβρο, όπου με τα διά­φο­ρα μέτρα που έλαβε το κρά­τος, απέ­τρε­ψε την ροή προ­σφύ­γων και με­τα­να­στών από κει. Το πρό­βλη­μα με­τα­το­πί­στη­κε στα θα­λάσ­σια σύ­νο­ρα και το βλέ­που­με να γι­γα­ντώ­νε­ται απέ­να­ντι από τα νησιά μας, με κα­θη­με­ρι­νές επι­χει­ρή­σεις πα­ρά­νο­μης ει­σό­δου στη χώρα και απο­τρο­πής τους αντί­στοι­χα, με τα μέσα που δια­θέ­του­με και τα οποία σή­με­ρα δεν επαρ­κούν.

Για να το­πο­θε­τη­θεί κα­νείς ως προς το κρα­τη­τή­ριο που πρέ­πει ή δεν πρέ­πει να υπάρ­χει για να οδη­γού­νται εκεί οι άν­θρω­ποι αυτοί μετά τη σύλ­λη­ψη και την κρά­τη­σή τους για κά­ποιες ώρες ή ημέ­ρες, πρέ­πει να εξε­τά­σει τι συμ­βαί­νει και τι γί­νε­ται τώρα. Οι πα­ρα­νό­μως ει­σερ­χό­με­νοι εντο­πί­ζο­νται, συλ­λαμ­βά­νο­νται και οδη­γού­νται εκ του προ­χεί­ρου κάπου, κυ­ριο­λε­κτι­κά όπου τύχει έως να ολο­κλη­ρω­θούν οι δια­δι­κα­σί­ες για την προ­ώ­θη­σή τους στην ηπει­ρω­τι­κή Ελ­λά­δα, σε ένα από τα κέ­ντρα υπο­δο­χής που υπάρ­χουν για τον σκοπό αυτό. Στη Σύμη για πα­ρά­δειγ­μα, προ ημε­ρών, οι πρό­σφυ­γες που εντο­πί­στη­καν και συ­νε­λή­φθη­καν οδη­γή­θη­καν στο μπαλ­κό­νι της Αστυ­νο­μί­ας στο κε­ντρι­κό­τε­ρο ση­μείο του νη­σιού εκεί όπου ελ­λι­με­νί­ζο­νται όλα τα πλοία, αυτά της γραμ­μής έως πο­λυ­τε­λείς θα­λα­μη­γοί και κό­τε­ρα. Πα­ρέ­μει­ναν κά­ποιες μέρες σε κοινή θέα, να φω­το­γρα­φί­ζο­νται από του­ρί­στες, από Έλ­λη­νες και ξέ­νους επι­σκέ­πτες και γε­νι­κά από οποιον­δή­πο­τε. Αφέ­θη­καν να ζουν σε συν­θή­κες που κάθε άλλο παρά μας τι­μούν, να σι­τί­ζο­νται, να ικα­νο­ποιούν γε­νι­κά κάθε αν­θρώ­πι­νη ανά­γκη τους στο μπαλ­κό­νι, να ου­ρούν σε πλα­στι­κά μπου­κά­λια και να διέρ­χε­ται ανά­με­σά τους προς θε­ώ­ρη­ση των απα­ραι­τή­των εγ­γρα­φών από τις Αρχές κάθε ιδιο­κτή­της σκά­φους που πήγε στη Σύμη για ανα­ψυ­χή και δια­μο­νή. Η δη­μό­σια ει­κό­να των νη­σιών μας και πολύ πε­ρισ­σό­τε­ρο η δη­μό­σια υγεία και η απο­τρο­πή με­τά­δο­σης νο­ση­μά­των και ασθε­νειών προ­σβάλ­λο­νται από κα­τα­στά­σεις σαν κι αυτήν. Ο πο­λι­τι­σμός, η δη­μό­σια υγεία και ο του­ρι­σμός μας δεν επι­τρέ­πει την πα­γί­ω­ση και δια­κί­νη­ση της απα­ρά­δε­κτης κα­τά­στα­σης. Δεν θα μπο­ρού­σαν να στε­γα­στούν οι άν­θρω­ποι αυτοί με­τα­ξύ των οποί­ων βρέφη, παι­διά, έγκυ­ες μη­τέ­ρες, τραυ­μα­τί­ες και γέ­ρο­ντες για 2 – 3 μέρες σε ένα άδειο κτή­ριο του Δη­μο­σί­ου από τα εκα­το­ντά­δες που υπάρ­χουν ολό­γυ­ρα. Ποια είναι τε­λι­κά η κα­τά­στα­ση που μας ζη­μιώ­νει; Προς τι οι φωνές στεί­ρας άρ­νη­σης χωρίς πρό­τα­ση ή θέση. Απο­τε­λεί άραγε πρό­τα­ση το να μεί­νουν τα πράγ­μα­τα ως έχουν;

Σή­με­ρα, η Σύμη και η Τήλος έλυ­σαν το πρό­βλη­μα με την εξεύ­ρε­ση κτη­ρί­ου κα­ταλ­λή­λου ως κρα­τη­τη­ρί­ου, όταν και όποτε προ­κύ­πτει ανά­γκη. Τον υπό­λοι­πο χρόνο είναι αυ­το­νό­η­το ότι το κτή­ριο θα είναι άδειο και δεν θα βα­ρύ­νε­ται η Αστυ­νο­μία και το Λι­με­νι­κό με υπη­ρε­σί­ες και φρου­ρά. Εκεί ελή­φθη­σαν απο­φά­σεις.

Στη Ρόδο τώρα, τα κρα­τη­τή­ρια Λι­με­νι­κού και Αστυ­νο­μί­ας δεν επαρ­κούν ούτε καν στοι­χειω­δώς για την κά­λυ­ψη των πα­γί­ων ανα­γκών και για την κρά­τη­ση των ποι­νι­κών, διοι­κη­τι­κών και άλλων κρα­του­μέ­νων. Το θέμα είναι με­γά­λο και σί­γου­ρα προ­σφέ­ρε­ται για εμ­βά­θυν­ση και πε­ραι­τέ­ρω ανά­λυ­ση όμως εν προ­κει­μέ­νω τι θα γίνει αν σή­με­ρα ή αύριο εντο­πι­στούν και κρα­τη­θούν έως την ανα­γκαία τή­ρη­ση των δια­δι­κα­σιών και την προ­ώ­θη­σή τους στα Κέ­ντρα στην ηπει­ρω­τι­κή Ελ­λά­δα, κά­ποιες δε­κά­δες άν­θρω­ποι. Θα τους οδη­γή­σου­με στην πλα­τεία Δη­μαρ­χεί­ου, σε χώρο στο εμπο­ρι­κό λι­μά­νι της Ρόδου ή μήπως σε κά­ποιο σχο­λείο, όπως ακού­στη­κε με­τα­ξύ άλλων ή γί­νε­ται στην πράξη, για να βρε­θούν σε κοινή θέα του­ρι­στών, επι­σκε­πτών με πλοία και κρουα­ζιε­ρό­πλοια και κα­τοί­κων… Η απά­ντη­ση δική σας. Εξυ­πη­ρε­τεί κά­ποιες φορές η γε­νι­κή άρ­νη­ση. Η δύ­να­μη όμως βρί­σκε­ται στο να έχεις άποψη και θέση. Η απά­ντη­ση σε όλα τα πα­ρα­πά­νω προ­κύ­πτει αβί­α­στα και ο κα­θέ­νας μας έχει και σκέψη και κρίση για να δει κα­θα­ρά πέραν της όποιας πα­ρα­πλη­ρο­φό­ρη­σης, τι ση­μαί­νει ΝΑΙ και τι ση­μαί­νει ΟΧΙ.

Επι­πλέ­ον προ­βά­λει επι­τα­κτι­κή η ανά­γκη συ­νε­χούς, επι­βλη­τι­κής και απο­τε­λε­σμα­τι­κής πα­ρου­σί­ας του Πο­λε­μι­κού Ναυ­τι­κού. Η φύ­λα­ξη και η ασφά­λεια των υδα­τί­νων συ­νό­ρων μας απο­τε­λεί την ύψι­στη απο­στο­λή του ΠΝ και θα κα­τα­δεί­ξει προς πολ­λούς απο­δέ­κτες ότι η χώρα μας δεν έχει χάσει το σθέ­νος της, να οχυ­ρώ­νε­ται πίσω από τα ξύ­λι­να τείχη. Ο χρη­σμός του Μα­ντεί­ου της γε­ω­πο­λι­τι­κής σή­με­ρα δια­φέ­ρει από εκεί­νον της Πυ­θί­ας κατά τους χρό­νους του Θε­μι­στο­κλή, μόνο ως προς το ότι δεν ανα­φέ­ρε­ται στην προ­στα­σία της Ακρό­πο­λης από τους τότε ει­σβο­λείς αλλά την προ­ά­σπι­ση της Ελ­λη­νι­κής ΑΟΖ που σή­με­ρα φθά­νει ως την Μικρά Ασία, την Κύπρο και το Ισ­ρα­ήλ από τους σύγ­χρο­νους «Πέρ­σες».

Το δια­κύ­βευ­μα είναι μέ­γι­στο και σπου­δαίο, ακόμα και αυτή η τρα­γι­κά δύ­σκο­λη κα­τά­στα­ση οι­κο­νο­μι­κής και κοι­νω­νι­κο­πο­λι­τι­κής κα­τάρ­ρευ­σης που βιώ­νου­με δεν πρέ­πει να μας απο­τρέ­ψει από το να θέ­του­με στό­χους και να τους υπη­ρε­τού­με, χωρίς να «όμως το πρό­σκομ­μα κ’ η δυ­σκο­λία είναι που κά­μνου­νε μια ιστο­ρία με­γά­λη κάθε πράγ­μα οι Ανα­μορ­φω­ταί…» «Κα­βά­φης, Εν με­γά­λη Ελ­λη­νι­κή αποι­κία, 200 π.Χ.».