Οι μαρτυρίες των κομάντος για τις ασκήσεις του τρόμου

Εκπαι­δεύ­ο­νται κάτω από αντί­ξοες συν­θή­κες, σε εδάφη ιδιαι­τέ­ρως αφι­λό­ξενα. Οι περισ­σό­τε­ρες ασκή­σεις τους πραγ­μα­το­ποιού­νται κατά τη διάρ­κεια της νύχτας, συχνά με βαρύ κι άσχημο καιρό, σε άγνωστα σημεία της ελλη­νι­κής επι­κρά­τειας.

Ανά πάσα στιγμή, βρί­σκο­νται στη διάθεση της Μονάδας τους, χωρίς να λογα­ριά­σουν τίποτα παρα­πάνω πέρα από το καθήκον τους. Γιατί έτσι νιώθουν οι χει­ρι­στές των ελι­κο­πτέ­ρων και οι βατρα­χάν­θρω­ποι του Πολε­μι­κού Ναυ­τι­κού: ότι δεν κάνουν τίποτα παρα­πάνω από το να υπε­ρα­σπί­ζο­νται την πατρίδα τους.

Η συντριβή του ελι­κο­πτέ­ρου Agusta Bell τα ξημε­ρώ­ματα της Πέμπτης κόστισε τη ζωή σε τρεις έμπει­ρους και ικανούς αξιω­μα­τι­κούς.

Είκοσι χρόνια μετά τη νύχτα των Ιμίων, η τρα­γω­δία επα­να­λή­φθηκε κατά τη διάρ­κεια άσκησης ανα­κα­τά­λη­ψης της νήσου Κινάρου με κωδικό όνομα «Αστραπή», ανάμεσα σε Νάξο και Αμοργό.

Οι συν­θή­κες της τελευ­ταίας πτήσης των Ανα­στά­σιου Του­λί­τση, Κων­στα­ντί­νου Πανανά και Ελευ­θέ­ριου Ευαγ­γέ­λου θα εξε­τα­στούν από την ειδική επι­τροπή που συστά­θηκε για τη διε­ρεύ­νηση των αιτίων της συντρι­βής.

Δύσκολη εκπαί­δευση

«Οταν καλεί­σαι να συμ­με­τά­σχεις σε ένα πραγ­μα­τικό ?επει­σό­διο?, δεν μπορεί κανείς να γνω­ρί­ζει τις συν­θή­κες που θα συνα­ντή­σει στο πεδίο. Για τον λόγο αυτόν, οι εκπαι­δεύ­σεις μας είναι όσο πιο δύσκο­λες γίνεται, προ­κει­μέ­νου όλοι οι χει­ρι­στές να είμαστε έτοιμοι για κάθε ενδε­χό­μενο», εξηγεί στο «Εθνος της Κυρια­κής» ο Δημή­τρης Γούσης, ναύ­αρ­χος εν απο­στρα­τεία, που διε­τέ­λεσε -μεταξύ πολλών άλλων- και αρχηγός ΓΕΝ.

Στον ίδιο τόνο και ο Γιάννης Κορα­κά­κης, από­στρα­τος αντι­πλοί­αρ­χος, 30 χρόνια βατρα­χάν­θρω­πος, αλε­ξι­πτω­τι­στής και εκπαι­δευ­τής στη Μονάδα Υπο­βρύ­χιων Κατα­στρο­φών: «Αν δεν το αγαπάς αυτό που κάνεις, δεν μπορείς να το αντέ­ξεις. Με τη σκληρή εκπαί­δευση, μαθαί­ναμε να αντι­με­τω­πί­ζουμε τα δύσκολα και να ρυθ­μί­ζουμε τον φόβο μας. Ολοι μας στο μυαλό μας είχαμε να δώσουμε το 100% των δυνα­το­τή­των μας για να προ­σφέ­ρουμε στο κοι­νω­νικό σύνολο, για να υπη­ρε­τή­σουμε την πατρίδα μας».

Ο τέως αρχηγός ΓΕΝ Δημή­τρης Γούσης φοίτησε αρχικά στη δια­κλα­δική σχολή Αερά­μυ­νας και αργό­τερα στη Σχολή Ελι­κο­πτέ­ρων του Στρατού Ξηράς. Ηταν από τα πρώτα επτά στελέχη που οργά­νω­σαν τη μονάδα. Και δεν ήταν καθόλου τυχαίο το γεγονός ότι ο ίδιος ανέλαβε διοι­κη­τής των Ελι­κο­πτέ­ρων Ναυ­τι­κού αμέσως μετά την τρα­γω­δία στα Ιμια…

«Η νύχτα των Ιμίων μάς έκανε να ανα­θε­ω­ρή­σουμε πολλά. Ηταν για όλους μας, θα λέγαμε, το τέλος της αθω­ό­τη­τας. Δεν ήταν μόνο αυτό που έγινε πάνω στην ελλη­νική βρα­χο­νη­σίδα εκείνο το βράδυ, αλλά το ότι για πρώτη φορά είχαμε νεκρούς. Μέχρι τότε, παρόλο που ατυ­χή­ματα υπήρξαν, δεν είχε ανοίξει ρου­θούνι. Ηταν η πρώτη φορά που θρη­νή­σαμε τρεις δικούς μας ανθρώ­πους. Από τότε κι έπειτα, γίναμε ακόμη πιο αυστη­ροί, ακόμη πιο ?σκληροί? σε όλα μας», εξηγεί ο ναύ­αρ­χος ε.α.

Οπως μας περιέ­γρα­ψαν οι έμπει­ροι αξιω­μα­τι­κοί, όλες οι απο­στο­λές πραγ­μα­το­ποιού­νται σε συν­θή­κες που προ­σο­μοιά­ζουν απο­λύ­τως στις πολε­μι­κές.

Τα φώτα του ελι­κο­πτέ­ρου παρα­μέ­νουν σβηστά και η πτήση γίνεται σε πολύ χαμηλό ύψος, ακριβώς πάνω από τη θάλασσα αλλά και το έδαφος, καθώς δεν πρέπει να γίνουν αντι­λη­πτοί από τις εχθρι­κές δυνά­μεις που έχουν κατα­λά­βει το νησί.

«Αλλες πάλι ασκή­σεις σκοπό τους έχουν τον αιφ­νι­δια­σμό του αντι­πά­λου. Εκεί πετάς πολύ χαμηλά και χρειά­ζε­ται μεγάλη ακρί­βεια και ψυχραι­μία για να δράσεις την κατάλ­ληλη στιγμή, έχοντας λάβει υπόψη σου όλους τους παρά­γο­ντες – και κυρίως τους αστάθ­μη­τους», συμπλη­ρώ­νει ο Δ. Γούσης.

«Επί 30 χρόνια, η συντρι­πτική πλειο­ψη­φία των ασκή­σεων στις οποίες συμ­με­τείχα ήταν νυχτε­ρι­νές. Γιατί τότε είναι πιο δύσκο­λες οι συν­θή­κες, γιατί έτσι γινό­μα­στε καλύ­τε­ροι. Μόλις προχθές, μετά το τραγικό περι­στα­τικό, που είμαι πλέον και εν απο­στρα­τεία σκέ­φτηκα -για πρώτη φορά στη ζωή μου- ότι είναι ?τυχαίο? που βρί­σκο­μαι ακόμη ζωντα­νός, ύστερα από τόσες ώρες ιδιαί­τερα δύσκο­λων πτήσεων», τονίζει ο ναύ­αρ­χος ε.α.

«Κανένας μας δεν σκέ­φτε­ται τον εαυτό του όταν πηγαί­νει στο καθήκον του. Ολοι μας είμαστε αφο­σιω­μέ­νοι και αφιε­ρω­μέ­νοι στην απο­στολή μας».

«Τη δουλειά αυτή δεν μπορεί να την κάνει ο καθένας. Μόνο όποιος έχει θέληση μπορεί να σταθεί αντάξια. Οποιος δεν μπορεί, φεύγει από τη σχολή ή απο­χω­ρεί τελικά υπό το βάρος των κατα­στά­σεων και της πίεσης. Σημειώ­στε ότι περίπου ένα 10% απο­φοιτά από τη σχολή…», λέει ο αντι­πλοί­αρ­χος ε.α. Γιάννης Κορα­κά­κης.

Τριάντα χρόνια βατρα­χάν­θρω­πος, με εμπει­ρία και στην εκπαί­δευση των νεό­τε­ρων αξιω­μα­τι­κών, ο Γ. Κορα­κά­κης ανα­γνω­ρί­ζει ότι το επίπεδο των βατρα­χαν­θρώ­πων έχει ανέβει, αφού τα νέα παιδιά είναι πιο μορ­φω­μένα και πιο οξυ­δερκή. «Οταν μπήκα στα ?βατρά­χια?, αρχές δεκα­ε­τίας του ’80, τα μέσα και τα υλικά ήταν απαρ­χαιω­μένα. Σιγά σιγά αυτό άρχισε να αλλάζει, ξεκί­νη­σαν τα σχολεία στο εξω­τε­ρικό, αλλά και η συμ­με­τοχή μας σε επι­χει­ρή­σεις, όπως στον Κόλπο, στη Γιου­γκο­σλα­βία και αλλού. Αυξη­θή­καμε και σε αριθμό και πλέον η μονάδα είναι πολύ σύγ­χρονη», λέει.

Σταθμός τα Ιμια

Και για τα «βατρά­χια», ωστόσο η τρα­γω­δία των Ιμίων ήταν σημείο-σταθμός.

«Πάντα ύστερα από ένα τέτοιο περι­στα­τικό ξανα­βλέ­πουμε από την αρχή όλες τις παρα­μέ­τρους. Τις μελε­τάμε, τις εξε­τά­ζουμε, τις ανα­λύ­ουμε, προ­κει­μέ­νου να απο­φύ­γουμε λάθη, παρα­λεί­ψεις ή οτι­δή­ποτε οδήγησε σε τυχόν κακό απο­τέ­λε­σμα. Το ίδιο συμ­βαί­νει βέβαια και μετά τις ασκή­σεις ή τα σενάρια που εξε­τά­ζουμε. Πάντοτε στόχος μας ήταν να δίνουμε το 100% μας, αλλά και να βγά­ζουμε το καλύ­τερο και από τους εκπαι­δευό­με­νους», τονίζει.

«Οι συν­θή­κες εκπαί­δευ­σης είναι πραγ­μα­τι­κές και πλέον με την τελευ­ταία λέξη της τεχνο­λο­γίας. Ανά πάσα στιγμή, όλο το 24ωρο, είμαστε στη διάθεση της υπη­ρε­σίας μας. Δεν μας νοιάζει τίποτα, παρά μόνο η κοι­νω­νική προ­σφορά. Σκοπός μας ήταν να υπη­ρε­τή­σουμε την πατρίδα μας…», κατα­λή­γει ο Γιάννης Κορα­κά­κης.

ΜΑΡΙΑ ΨΑΡΑ – ΛΕΥΤΕΡΗΣ ΜΠΙΝΤΕΛΑΣ

ΕΘΝΟΣ