Reuters: “Γεωπολιτική εναντίον πολιτικής στο Ελληνικό δράμα χρέους”

Στην διελ­κυ­στίνδα της κρίσης του Ελλη­νι­κού χρέους, η γεω­πο­λι­τική και η εγχώρια πολι­τική τραβάνε το «σχοινί» προς αντί­θε­τες κατευ­θύν­σεις, σύμφωνα με το Reuters.

Η στρα­τη­γική θέση της Ελλάδας και οι δεσμοί της με την Ρωσία, δίνουν στην νέα αρι­στερή κυβέρ­νηση ένα εργα­λείο πίεσης, στον αγώνα που δίνει ώστε οι δανει­στές της από την ΕΕ να χαλα­ρώ­σουν τα μέτρα λιτό­τη­τας, δίνο­ντας στη Αθήνα τον απα­ραί­τητο χρόνο για να μπο­ρέ­σει να απο­πλη­ρώ­σει το «βουνό χρέους» της χώρας- αν τελικά μπο­ρέ­σει να το κάνει ποτέ, σχο­λιά­ζει ο αρθρο­γρά­φος Paul Taylor.

Το απο­τέ­λε­σμα αυτού του τελευ­ταίου γύρου στο « Ελλη­νικό δράμα της Ευρώπης», πιθανώς να καθο­ρί­σει αν το ευρώ είναι «μη ανα­στρέ­ψιμο»- όπως του­λά­χι­στον δηλώ­νουν οι δημιουρ­γοί του- ή μπορεί να απο­δο­μη­θεί, συνε­χί­ζει ο Taylor.

Σε περί­πτωση που ο πιο αδύ­να­μος κρίκος (της ευρω­ζώ­νης) σπάσει, αξιω­μα­τού­χοι της ΕΕ και ανα­λυ­τές, άμεσα, θα εστιά­σουν στην ανα­ζή­τηση της επό­με­νης χώρας- μετά την Ελλάδα- που θα εγκα­τα­λεί­ψει το κοινό νόμισμα, εντεί­νο­ντας τις πιέσεις στην Κύπρο και πιθανώς στην Πορ­το­γα­λία.

Για δεκα­ε­τίες οι Δυτικοί εταίροι της Ελλάδας έκαναν τα στραβά μάτια στις «ελατ­τω­μα­τι­κές» κυβερ­νή­σεις και στην δημο­σιο­νο­μική «ακρά­τεια» των Αθηνών, διο­χε­τεύ­ο­ντας κεφά­λαια που θα βοη­θού­σαν την χώρα να παρα­μεί­νει εκτός της επιρ­ροής της Μόσχας.

Από το 1981 όπου η Ελλάδα έγινε μέλος της ΕΟΚ, κάθε χρόνο λάμβανε ενι­σχύ­σεις ίσες με το 4% του ΑΕΠ της από τον Κοι­νο­τικό προ­ϋ­πο­λο­γι­σμό, για την οικο­νο­μική της ανάπτυξη- κάτι που διάρ­κεσε πέρα των δύο δεκα­ε­τιών, ως το 2001 που εντά­χθηκε στην ευρω­ζώνη.

Σε μια προ­σπά­θεια ώστε η ευρω­ζώνη να παρα­μεί­νει ακέραια, στην Ελλάδα παρα­σχέ­θη­καν δύο προ­γράμ­ματα διά­σω­σης ύψους 240 δισ. ευρώ- το 2010 και το 2012- με αντί­τιμο σκληρές περι­κο­πές των δημο­σίων δαπανών, αυξή­σεις φόρων, καθώς και με δομικές μεταρ­ρυθ­μί­σεις, οι οποίες όμως μόνο μερικώς εφαρ­μό­στη­καν.

Σήμερα τα γεω­πο­λι­τικά επι­χει­ρή­ματα υπέρ της βοή­θειας στην Ελλάδα ίσως να είναι ισχυ­ρό­τερα από ποτέ, καθώς οι Δυτικές δυνά­μεις έχουν εγκλω­βι­στεί σε διαμάχη με την Ρωσία για το Ουκρα­νικό ζήτημα και οι ευρωσκεπτικιστές- από την άκρα αρι­στερά ως την άκρα δεξιά- κερ­δί­ζουν έδαφος σε πολλές χώρες της ΕΕ.

Όμως στο μέτωπο της Ελλη­νι­κής εσω­τε­ρι­κής πολι­τι­κής, η κοινή γνώμη είναι εξορ­γι­σμένη από την λιτό­τητα και την διεθνή επί­βλεψη.

Ομοίως όμως και στις υπό­λοι­πες χώρες της ευρω­ζώ­νης, στο εσω­τε­ρικό τους, η τάση απέ­να­ντι στην Ελλάδα είναι σκληρή.

Παράλ­ληλα, συνε­χί­ζει ο Taylor, ούτε η Γερ­μα­νίδα καγκε­λά­ριος Angela Merkel, ούτε και οι υπό­λοι­ποι ευρω­παίοι ηγέτες θα ήθελαν να ανα­κοι­νώ­σουν στα κοι­νο­βού­λια τους ότι τα χρήματα που δόθηκαν στην Ελλάδα δεν θα επι­στρα­φούν.

Αυτό θα απο­τε­λούσε ένα πρε­λού­διο δια­γρα­φής του χρέους, κάτι το οποίο αρχικά ζητούσε η νέα Ελλη­νική κυβέρ­νηση.

Για εφέτος, συνε­χί­ζει ο αρθρο­γρά­φος, η Ελλάδα έχει να απο­πλη­ρώ­σει ένα μικρό μέρος του χρέους προς το ΔΝΤ, ενώ θα ξεκι­νή­σει εκ νέου την απο­πλη­ρωμή γύρω στο 2030, έχοντας παράλ­ληλα μια δεκαετή περίοδο χάριτος για τα δάνεια που προ­ήλ­θαν από την ευρω­ζώνη.

Δανει­στές της χώρας, όπως η Γερ­μα­νία, η Φιν­λαν­δία και η Σλο­βα­κία, θα έχουν δυσκο­λίες για να περά­σουν από τα κοι­νο­βού­λια τους μέτρα περαι­τέρω χρη­μα­το­δό­τη­σης προς την κυβέρ­νηση του Αλέξη Τσίπρα, με πιο ήπιους όρους δανει­σμού και λιγό­τερη επι­τή­ρηση.

Οι κυβερ­νή­σεις της Ισπα­νίας, της Πορ­το­γα­λίας και της Ιρλανδίας- χωρών που έχουν βιώσει επώδυνα μέτρα λιτό­τη­τας σε αντάλ­λαγμα βοήθειας- αυτό το έτος έχουν εκλογές, και σε καμιά περί­πτωση δεν θα υπο­χω­ρή­σουν σε αυτό το ζήτημα, καθώς μια τέτοια κίνηση θα ενε­θάρ­ρυνε τους πολι­τι­κούς τους αντι­πά­λους, στο εσω­τε­ρικό των χωρών τους.

Όμως, ο Taylor θεωρεί ότι αν δεν υπάρξει συμ­φω­νία Ελλάδας- ΕΕ, θα ακο­λου­θή­σει χρε­ο­κο­πία, έξοδος της Ελλάδας από την ευρω­ζώνη και η Αθήνα θα στραφεί στην Μόσχα για οικο­νο­μική βοήθεια.

Σε αυτό το μήκος κύματος, σύμφωνα με τον αρθρο­γράφο, ήταν και οι δηλώ­σεις του Πάνου Καμένου, που έκαναν λόγο για δανει­σμό από αλλού:

«Εάν η Γερ­μα­νία παρα­μεί­νει αμε­τα­κί­νητη και θελήσει να τινάξει στον αέρα την Ευρώπη, τότε έχουμε υπο­χρέ­ωση να πάμε στο σχέδιο Β.

Να βρούμε χρη­μα­το­δό­τηση από άλλη πηγή. Στην καλύ­τερη περί­πτωση θα μπο­ρού­σαν να είναι οι ΗΠΑ, η Ρωσία ή Κίνα ή και άλλες χώρες».

Με τον Έλληνα ΥΠΕΞ να επι­σκέ­πτε­ται την Μόσχα και τον Αλέξη Τσίπρα να απο­δέ­χε­ται πρό­σκληση για επί­σκεψη στη ρωσική πρω­τεύ­ουσα, ορι­σμέ­νοι διπλω­μά­τες χωρών της ΕΕ εξέ­φρα­σαν την ενό­χληση τους για έναν άλλο λόγο.

Όπως ανα­φέ­ρει ο Taylor, θεωρούν ότι έγγραφα της ΕΕ τα οποία αφορούν την Ρωσία, βρί­σκο­νται στο Κρεμ­λίνο, πριν καλά- καλά οι ίδιοι απο­κτή­σουν γνώση του περιε­χο­μέ­νου τους.

Ως «ύπο­πτους» για αυτές τις πιθα­νο­λο­γού­με­νες διαρ­ροές θεωρούν Έλληνες και Κύπριους αξιω­μα­τού­χους, οι οποίοι δρουν ως «τρωικοί γάι­δα­ροι» (Trojan Donkeys), όπως γράφει χαρα­κτη­ρι­στικά ο Paul Taylor.

Πάντως ευρω­παίοι υπουρ­γοί έχουν υπόψη τους τον γεω­πο­λι­τικό παρά­γο­ντα ενόψει των δια­πραγ­μα­τεύ­σεων.

Όπως για παρά­δειγμα ο Ιταλός ΥΠΟΙΚ Pier Carlo Padoan, ο οποίος δήλωσε ότι «από την στιγμή που Αθήνα συμ­φώ­νησε να εισέλ­θει σε «τεχνι­κές» συνο­μι­λίες με τους δανει­στές της, ο κίν­δυ­νος να βρεθεί εκτός Ευρώπης και σε τροχιά γύρω από την Ρωσία, απο­μα­κρύ­νε­ται».