Ο μητροκτόνος Ν. Μπατζακάκης αποκλείστηκε τελεσιδίκως από την κληρονομιά της Αντζελας Ιεροβασίλη

Με την υπ’ αριθμ. 4/2020 από­φα­ση του Μο­νο­με­λούς Εφε­τεί­ου Δω­δε­κα­νή­σου, που εκ­δό­θη­κε χθες, απορ­ρί­φθη­κε η έφεση του ισο­βί­τη Νι­κό­λα­ου Μπα­τζα­κά­κη κατά της υπ’ αριθμ. 224/2018 από­φα­σης του Μο­νο­με­λούς Πρω­το­δι­κεί­ου Ρόδου και του ετε­ρο­θα­λή αδελ­φού του κ. Τσα­μπί­κου Κου­φά­δη, με την οποία κη­ρύ­χθη­κε ανά­ξιος να κλη­ρο­νο­μή­σει εξ αδια­θέ­του την μη­τέ­ρα του, που δο­λο­φό­νη­σε το από­γευ­μα της 19ης Ιου­νί­ου 2012, στο σπίτι της, στο Γεν­νά­δι.

Το πρω­τό­δι­κο δι­κα­στή­ριο, όπως έγρα­ψε η «δη­μο­κρα­τι­κή» είχε κάνει συ­γκε­κρι­μέ­να δεκτή την αγωγή του γιου του θύ­μα­τος κ. Τσα­μπί­κου Κου­φά­δη, κα­τοί­κου Αυ­στρα­λί­ας, που υπο­βλή­θη­κε δια της πλη­ρε­ξου­σί­ας δι­κη­γό­ρου του κ. Ούνας Χέιλη, εις βάρος του μη­τρο­κτό­νου ετε­ρο­θα­λή αδελ­φού του, που κα­τα­δι­κά­στη­κε τε­λε­σι­δί­κως από το Μικτό Ορ­κω­τό Εφε­τείο Δω­δε­κα­νή­σου σε ισό­βια κά­θειρ­ξη για τον φόνο και 18 μήνες για την πα­ρά­νο­μη οπλο­φο­ρία και οπλο­χρη­σία.

Θυ­μί­ζου­με ότι ο μη­τρο­κτό­νος, δια­τεί­νε­ται ότι η προ­σβαλ­λό­με­νη από­φα­ση εσφαλ­μέ­νως και κατά κακή εκτί­μη­ση των απο­δεί­ξε­ων απέρ­ρι­ψε ως κατ’ ου­σί­αν αβά­σι­μες τις εν­στά­σεις του περί ελ­λεί­ψε­ως, άλλως ση­μα­ντι­κής μειώ­σε­ως της ικα­νό­τη­τάς του προς κα­τα­λο­γι­σμό.

Η ολική έκλει­ψη, άλλως ση­μα­ντι­κή μεί­ω­ση της ικα­νό­τη­τάς του προς κα­τα­λο­γι­σμό, όπως ισχυ­ρί­ζε­ται και υπήρ­ξε και απε­δεί­χθη πλή­ρως, ιδία εκ της, κα­τό­πιν πα­ραγ­γε­λί­ας της Ανα­κρι­τι­κής αρχής συ­ντα­χθεί­σας έκ­θε­σης ψυ­χιά­τρου, η οποία απο­φαί­νε­ται ότι τυγ­χά­νει πο­λυ­το­ξι­κο­μα­νής, έχει νο­ση­λευ­θεί στην ψυ­χια­τρι­κή κλι­νι­κή από το έτος 2010 και πα­ρου­σιά­ζει ψυ­χι­κή δια­τα­ρα­χή με άγχος, ενί­ο­τε σε το­ξί­κω­ση από ου­σί­ες.

Επι­κα­λεί­ται εξάλ­λου πλή­θος ψυ­χια­τρι­κές γνω­μα­τεύ­σεις και βε­βαιώ­σεις, τις οποί­ες πρω­το­δί­κως προ­σκό­μι­σε και επι­κα­λέ­στη­κε, το­νί­ζο­ντας ότι πά­σχει από έντο­νο κα­τα­θλι­πτι­κό συ­ναί­σθη­μα και αυ­το­κτο­νι­κό ιδε­α­σμό, δια­τα­ρα­χή προ­σω­πι­κό­τη­τας, οφει­λό­με­να ακρι­βώς σε πα­ρα­τε­τα­μέ­νη χρήση ναρ­κω­τι­κών ου­σιών. Δια­γι­γνώ­σκε­ται στο πρό­σω­πό του, όπως το­νί­ζει, ψυ­χω­σι­κή συν­δρο­μή και ισχυ­ρί­ζε­ται ότι η ψυ­χι­κή του νόσος είχε κατά το χρόνο τέ­λε­σης της πρά­ξης επι­φέ­ρει νο­ση­ρή δια­τά­ρα­ξη των πνευ­μα­τι­κών του λει­τουρ­γιών, με απο­τέ­λε­σμα να βρί­σκε­ται σε ανι­κα­νό­τη­τα αντί­λη­ψης του άδι­κου χα­ρα­κτή­ρα της πρά­ξης του και ανι­κα­νό­τη­τα συμ­μόρ­φω­σης.

Επι­κα­λεί­ται και την από 30-6-2016 γνω­στο­ποί­η­ση απο­τε­λέ­σμα­τος πι­στο­ποί­η­σης ανα­πη­ρί­ας της Διεύ­θυν­σης ανα­πη­ρί­ας και ια­τρι­κής της ερ­γα­σί­ας του ΙΚΑ, η οποία μετά από αξιο­λό­γη­ση από τη Δευ­τε­ρο­βάθ­μια Υγειο­νο­μι­κή Επι­τρο­πή του ΚΕ.Π.Α. απο­φαί­νε­ται ότι πά­σχει από δι­πο­λι­κή ψύ­χω­ση επί εδά­φους δια­τα­ρα­χής προ­σω­πι­κό­τη­τας και τον κρί­νει ανά­πη­ρο σε πο­σο­στό 71%, εκ των οποί­ων 67% οφεί­λε­ται σε ψυ­χια­τρι­κή πά­θη­ση.

Θυ­μί­ζου­με ότι το Νο­έμ­βριο του 2014 είχε εκ­δο­θεί κλη­ρο­νο­μη­τή­ριο από το Μο­νο­με­λές Πρω­το­δι­κείο Ρόδου με τη δια­δι­κα­σία της εκού­σιας δι­καιο­δο­σί­ας, με το οποίο πε­ριέρ­χο­νται στην πε­ριου­σία του μη­τρο­κτό­νου, εξ’ αδιαι­ρέ­του με τα δύο αδέλ­φια του (τον κ.Τσ. Κου­φά­δη και την αδελ­φή του κ. Με­λί­να Μπα­τζα­κά­κη), τα πε­ριου­σια­κά στοι­χεία της 61χρο­νης, ενώ απο­κλεί­ε­ται το κλη­ρο­νο­μι­κό δι­καί­ω­μα από τον εν δια­στά­σει σύ­ζυ­γό της.

Τα τρία δε αυτά παι­διά της την κλη­ρο­νό­μη­σαν κατά πο­σο­στό ενός τρί­του εξ αδιαι­ρέ­του έκα­στο στο σύ­νο­λο της κλη­ρο­νο­μιαί­ας πε­ριου­σί­ας της.

Ση­μειώ­νε­ται ότι η Ιε­ρο­βα­σί­λη είχε κα­τα­φέ­ρει να δη­μιουρ­γή­σει με τα χρό­νια μια αξιό­λο­γη πε­ριου­σία. Είχε στην ιδιο­κτη­σία της συ­γκε­κρι­μέ­να πε­ρί­που 10 ακί­νη­τα και δια­με­ρί­σμα­τα.

Σε 6 εξ’ αυτών ήταν συ­νι­διο­κτή­τρια και συ­γκε­κρι­μέ­να σε ένα δια­μέ­ρι­σμα στην οδό Ιερού Λόχου, σε μια οικία στο Γεν­νά­δι, σε ένα οι­κό­πε­δο στη Σά­λα­κο και σ΄ ένα τμήμα οι­κο­πέ­δου στα πε­ρί­χω­ρα της πόλης της Ρόδου.
 Δια­τη­ρού­σε επι­πλέ­ον θυ­ρί­δα στην Alpha Bank και λο­γα­ρια­σμό με υπό­λοι­πο πε­ρί­που 70.000 ευρώ.

Ο μη­τρο­κτό­νος με την Ρω­σί­δα σύ­ντρο­φό του βρή­καν το θύμα έξω από το σπίτι της, να πο­τί­ζει τον κήπο.
Ο Νι­κό­λα­ος Μπα­τζα­κά­κης ζή­τη­σε από τη μη­τέ­ρα του να του φτιά­ξει καφέ, με σκοπό να μπει στο σπίτι και να την αιφ­νι­διά­σει.

Η τε­λευ­ταία ει­σήλ­θε στο χώρο της κου­ζί­νας και τη στιγ­μή που γύ­ρι­σε την πλάτη της, ο 26χρο­νος άρ­χι­σε να την χτυ­πά­ει με το μα­χαί­ρι στο πίσω μέρος του σώ­μα­τός της.
Στη συ­νέ­χεια και ενώ το θύμα βρι­σκό­ταν πε­σμέ­νο στο πά­τω­μα, ο Νι­κό­λα­ος Μπα­τζα­κά­κης συ­νέ­χι­σε να επι­φέ­ρει σε αυτήν πλήγ­μα­τα και στο μπρο­στι­νό μέρος του σώ­μα­τός της, κα­τα­φέρ­νο­ντας σε αυτήν συ­νο­λι­κά δε­κα­τρία τραύ­μα­τα (νυγ­μούς-τομές).

Από τα ανω­τέ­ρω πλήγ­μα­τα το θύμα δεν κα­τέ­λη­ξε αμέ­σως.
Τότε η Ρω­σί­δα φέ­ρε­ται, ενώ πα­ρα­κο­λου­θού­σε απα­θής, εν­θαρ­ρύ­νο­ντας με την πα­ρου­σία της τον δρά­στη, να του ζή­τη­σε να την απο­τε­λειώ­σει, πα­ρο­τρύ­νο­ντάς τον με την έκ­φρα­ση “απο­τε­λεί­ω­σέ την γιατί δεν αντέ­χω τις κραυ­γές”.

Σύμ­φω­να με το ίδιο κα­τη­γο­ρη­τή­ριο, σε αντα­πό­κρι­ση των πα­ρο­τρύν­σε­ών της, ο δρά­στης προ­σέγ­γι­σε εκ νέου το θύμα και κα­τά­φε­ρε σ’ αυτήν ένα τραύ­μα στο λαιμό.
Αμέ­σως μετά και λόγω του ό,τι το πά­τω­μα είχε πλημ­μυ­ρί­σει από το αίμα του θύ­μα­τος, τη με­τέ­φε­ραν στα αρι­στε­ρά της κου­ζί­νας (όπου και ανευ­ρέ­θη), κα­θά­ρι­σαν τον τόπο του εγκλή­μα­τος και δη το αίμα και τα δα­χτυ­λι­κά τους απο­τυ­πώ­μα­τα, πέ­τα­ξαν τα ρούχα και τα πα­πού­τσια τους σε σα­κού­λες, πλύ­θη­καν και φό­ρε­σαν κα­θα­ρά ρούχα και υπο­δή­μα­τα.

Το Εφε­τείο Δω­δε­κα­νή­σου με την από­φα­σή του κα­θι­στά σαφές ότι από τα ια­τρι­κά έγ­γρα­φα που προ­σκό­μι­σε ο κα­τη­γο­ρού­με­νος απο­δει­κνύ­ε­ται ότι αυτός στο πα­ρελ­θόν εξε­τα­σθείς δια­γνώ­στη­κε μεν ότι είναι εξαρ­τη­μέ­νος από ναρ­κω­τι­κές ου­σί­ες, πλην όμως ου­δε­μία ανα­φο­ρά γί­νε­ται στα έγ­γρα­φα αυτά, ότι εξαι­τί­ας της το­ξι­κο­μα­νί­ας του, πά­σχει από οποιο­δή­πο­τε νό­ση­μα που να του στε­ρεί ή να του μειώ­νει την ικα­νό­τη­τα χρή­σης του λο­γι­κού κι ως εκ τού­του την ικα­νό­τη­τα κα­τα­λο­γι­σμού. Η κρίση αυτή, όπως το­νί­ζει το δι­κα­στή­ριο, ενι­σχύ­ε­ται και από το γε­γο­νός ότι ο ενα­γό­με­νος, τόσο πριν την ως άνω εγκλη­μα­τι­κή του πράξη, ορ­γά­νω­σε λε­πτο­με­ρώς, με πλήρη διαύ­γεια και αρι­στο­τε­χνι­κή ακρί­βεια το εγκλη­μα­τι­κό του σχέ­διο, όσο και μετά την τέ­λε­ση αυτής είχε τη διαύ­γεια, να εξα­φα­νί­σει από κοι­νού με την συ­γκα­τη­γο­ρού­με­νή του, τα ίχνη του εγκλή­μα­τος, προ­φα­νώς για να απο­φύ­γει τη σύλ­λη­ψή του.