Α-τυπος και υπογραμμός: Η ευκαιρία

Τα 24ωρα που δια­νύ­ουμε είναι κρίσιμα για το μέλλον της κεντρο­α­ρι­στε­ράς. Ιστο­ρικά θα μπο­ρούσε να πει κανείς.

Είναι ανάγκη, την ώρα αυτή να επι­κρα­τή­σει ψυχραι­μία από όλες τις πλευρές. Να μπουν στην άκρη φέουδα και προ­σω­πάρ­χες, μικρο­πο­λι­τι­κές και φιλο­δο­ξίες, αν πράγ­ματι είναι ουσια­στικό το ενδια­φέ­ρον για την ενο­ποί­ηση της κατα­κερ­μα­τι­σμέ­νης κεντρο­α­ρι­στε­ράς, που έχει γίνει χίλια κομ­μά­τια. Τόσα κομ­μά­τια όσα και οι απόψεις του καθενός ξεχω­ρι­στά για το πώς θα πρέπει να προ­χω­ρή­σει αυτή η πρω­το­βου­λία.

Το πρώτο, ουσια­στικό, βήμα φαί­νε­ται να έγινε κατά την συνά­ντηση του Γιώργου Παπαν­δρέου με την Φώφη Γεν­νη­ματά. Και λέω, φαί­νε­ται, διότι υπάρχει πάντα ο κίν­δυ­νος να τορ­πι­λι­στεί η προ­σπά­θεια αφού οι δια­φω­νίες για τον τρόπο, τον χρόνο, την συγκυ­ρία και τις προ­ϋ­πο­θέ­σεις είναι πολλές, από όλες τις εμπλε­κό­με­νες πλευρές.

Η αλήθεια είναι ότι, πολλά ερω­τη­μα­τικά πλα­νώ­νται στον αέρα για την συνερ­γα­σία και «πού θέλουν τελικά να το πάνε». Ο μόνος τρόπος για να δοθούν οι απα­ντή­σεις, είναι να αφή­σουμε τις εξε­λί­ξεις να τρέξουν. Να σχη­μα­το­ποι­η­θεί η συνερ­γα­σία, να ξεκα­θα­ρί­σει το θολό τοπίο των πρώτων ημερών, κι όταν κατα­κά­τσει η σκόνη να μπουν οι «κόκ­κι­νες γραμμές». Οι όποιες «κόκ­κι­νες γραμμές» κι αν χρειά­ζε­ται βεβαίως να μπουν.

Εχει μεγα­λύ­τερη αξία, να δημιουρ­γη­θεί ένας τρίτος πόλος ανάμεσα σε ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ. Ένα ανάχωμα, που θα κόψει την φόρα της Χρυσής Αυγής, μια ασφα­λι­στική δικλείδα ότι δεν θα εγκλω­βι­στεί ξανά ο ψηφο­φό­ρος του κέντρου και της κεντρο­α­ρι­στε­ράς, μια προ­ο­πτική ότι δεν θα δια­μορ­φω­θούν ξανά συν­θή­κες διπο­λι­σμού στην κεντρική πολι­τική σκηνή.

Μπροστά σε αυτή την μεγάλη ευκαι­ρία, οι επι­φυ­λά­ξεις και οι αμφι­βο­λίες για την τύχη ή τις προ­ϋ­πο­θέ­σεις του εγχει­ρή­μα­τος, αυτό­ματα γίνο­νται πολύ μικρές. Σχεδόν αόρατες. Το θυμικό του καθενός μπορεί να αντιδρά, γιατί ο δια­χω­ρι­σμός και ο απο­χω­ρι­σμός έγινε πρό­σφατα και όχι ομαλά. Ποιος είναι αυτός ο απο­χω­ρι­σμός εξάλλου που δεν αφήνει πικρή γεύση στο στόμα και ποιος είναι δια­χω­ρι­σμός εκείνος που δεν απαιτεί όρια, φυσικά και νοητά…

Οι συν­θή­κες δεν θα είναι ποτέ ιδα­νι­κές. Τώρα, που έγιναν τα πρώτα βήματα ας βρουν στέρεο έδαφος να πατή­σουν. Κι αν αυτοί που κρατούν τα ηνία της προ­σπά­θειας, ξεστρα­τί­σουν ή χάσουν τον προ­σα­να­το­λι­σμό τους, η βάση έχει την δύναμη είτε να τους επα­να­φέ­ρει είτε να τους αφήσει στου δρόμου τα μισά.

Η ευκαι­ρία δεν παρου­σιά­ζε­ται συχνά κι αν πράγ­ματι η ανα­σύ­σταση της κεντρο­α­ρι­στε­ράς είναι αυτό που θα βοη­θή­σει την χώρα, θα είναι κρίμα να πάει χαμένη. Δεύτερη δεν θα υπάρξει. Του­λά­χι­στον όχι, πριν ισο­πε­δω­θούν όλα.