Σε τεντωμένο σχοινί με ΔΝΤ-Βερολίνο-Η αποχώρηση του ΔΝΤ, στόχος του κ. Τσίπρα

Την απο­χώ­ρηση του Διε­θνούς Νομι­σμα­τι­κού Ταμείου από το ελλη­νικό πρό­γραμμα πρό­κει­ται, σύμφωνα με πολύ καλά ενη­με­ρω­μέ­νες πηγές, να θέσει στους Ευρω­παί­ους εταί­ρους ο πρω­θυ­πουρ­γός Αλ. Τσίπρας στον κύκλο επαφών που θα έχει αύριο και μεθαύ­ριο σε Βρυ­ξέλ­λες και Βερο­λίνο. Η «πολι­τική λύση» που η Αθήνα διεκ­δι­κεί έχει, σύμφωνα με τις ίδιες πηγές, αυτό το περιε­χό­μενο. Ο κ. Τσίπρας θα διε­ρευ­νή­σει τις προ­θέ­σεις των εταίρων όσον αφορά μια τέτοια εξέλιξη και κατά πόσον είναι δια­τε­θει­μέ­νοι να στη­ρί­ξουν το ελλη­νικό αίτημα. Εναλ­λα­κτικά, η Αθήνα θα ζητήσει την παρά­ταση του καθε­στώ­τος συμ­με­το­χής του Ταμείου σε ρόλο τεχνι­κού συμ­βού­λου στο πρό­γραμμα, κάτι που, ωστόσο, θεω­ρεί­ται ότι δεν θα μειώσει την πίεση που το ΔΝΤ ασκεί, καθώς και με αυτή την ιδιό­τητα θα συνε­χί­σει να δια­τη­ρεί ισχυρό επο­πτικό ρόλο, όσον αφορά την υλο­ποί­ηση των προ­βλέ­ψεων του μνη­μο­νίου.

Συνερ­γά­τες του κ. Τσίπρα προσ­δί­δουν στις επαφές που θα έχει με τη Γερ­μα­νίδα καγκε­λά­ριο Αγκελα Μέρκελ, τον Γάλλο πρόεδρο Φραν­σουά Ολάντ, τον επι­κε­φα­λής της Κομι­σιόν Ζαν–Κλοντ Γιούν­κερ και τον πρόεδρο του Ευρω­κοι­νο­βου­λίου Μάρτιν Σουλτς, χαρα­κτη­ρι­στικά ορο­σή­μου, όσον αφορά τις απο­φά­σεις για τις επό­με­νες κινή­σεις του, όχι μόνο σε σχέση με την εξέλιξη της δια­πραγ­μά­τευ­σης για το κλεί­σιμο της αξιο­λό­γη­σης, αλλά και ανα­φο­ρικά με τις πρω­το­βου­λίες και κινή­σεις του στο εσω­τε­ρικό πολι­τικό μέτωπο. Την ίδια στιγμή, ωστόσο, το Βερο­λίνο και γενι­κό­τερα οι εταίροι φέρεται να προει­δο­ποιούν την Αθήνα να μη θέσει ζήτημα πρόωρων εκλογών. «Δεν θέλουμε πλέον το Ταμείο» ανα­φέ­ρε­ται και φαί­νε­ται πως η κυβέρ­νηση έχει κατα­λή­ξει στη δια­πί­στωση ότι η συμ­με­τοχή του ΔΝΤ στο πρό­γραμμα θα επι­φέ­ρει δυσα­νά­λογο πολι­τικό κόστος εκτός εάν υπάρξει δρα­μα­τική αλλαγή στη μέχρι τώρα αδιάλ­λα­κτη θέση του.

Το κλίμα στις σχέσεις της κυβέρ­νη­σης με το ΔΝΤ είναι πλέον απόλυτα συγκρου­σιακό. Ο κ. Τσίπρας μίλησε χθες από τη Νίσυρο για «ανό­η­τους τεχνο­κρά­τες», ενώ η κυβέρ­νηση έσπευσε να υπεν­θυ­μί­σει όλες τις λαν­θα­σμέ­νες εκτι­μή­σεις που έγιναν από την πλευρά των εκπρο­σώ­πων του τα προη­γού­μενα χρόνια. Η ανα­ζή­τηση φόρ­μου­λας του­λά­χι­στον περι­θω­ριο­ποί­η­σης του ρόλου του Ταμείου έχει συζη­τη­θεί τις τελευ­ταίες ημέρες σε σειρά συσκέ­ψεων σε κυβερ­νη­τικά και κομ­μα­τικά όργανα. Η κυβέρ­νηση δια­μη­νύει σε όλους τους τόνους ότι δεν πρό­κει­ται να προ­χω­ρή­σει σε νομο­θέ­τηση μέτρων για μετά το 2018, τα οποία επι­τα­κτικά ζητεί το Ταμείο προ­κει­μέ­νου να συμ­με­τά­σχει στο πρό­γραμμα. Αυτό που εδώ και μερικές εβδο­μά­δες άρχισε να δια­τυ­πώ­νε­ται ως μεμο­νω­μένη άποψη υπουρ­γών –ενδει­κτική είναι η περί­πτωση του κ. Σκουρ­λέτη– ότι η δια­πραγ­μά­τευση μπορεί να συνε­χι­στεί χωρίς το ΔΝΤ, ενώπιον του δια­φαι­νό­με­νου αδιε­ξό­δου και της πίεσης που η κυβέρ­νηση υφί­στα­ται, έχει εξε­λι­χθεί σε κεντρική κυβερ­νη­τική θέση. Μάλιστα, ενώ η Αθήνα αρχικά εμφα­νι­ζό­ταν να επι­θυ­μεί την παρου­σία του Ταμείου στη γενική εικόνα, επεν­δύ­ο­ντας στην πίεση που μπορεί να ασκήσει για χαμη­λό­τερα πρω­το­γενή πλε­ο­νά­σματα μετά το 2018, πλέον βλέπει ότι αυτή η στρα­τη­γική δεν απέδωσε και εξε­λί­χθηκε σε μπού­με­ρανγκ. Το Ταμείο απλώς ζητεί περισ­σό­τερα μέτρα, ενώ, πλέον, εμφα­νί­ζε­ται να απο­συν­δέει τη θέση του για περαι­τέρω περι­κο­πές στις συντά­ξεις και για μείωση του αφο­ρο­λο­γή­του από το ύψος των πλε­ο­να­σμά­των και ζητάει, ούτως ή άλλως, την υλο­ποί­ηση αυτών των μεταρ­ρυθ­μί­σεων. Η Αθήνα εμφα­νί­ζε­ται, πλέον, να επεν­δύει σε ανα­θε­ώ­ρηση των στόχων για πρω­το­γενή πλε­ο­νά­σματα μετά το 2018 μέσα από την υιο­θέ­τηση των μεσο­μα­κρο­πρό­θε­σμων μέτρων για το χρέος, για τα οποία, να σημειω­θεί, δεν υπάρχει μέχρι στιγμής καμία δέσμευση από την πλευρά των εταίρων.

Πάντως, το κλίμα στην Ευρώπη και ιδιαί­τερα στη Γερ­μα­νία, έναντι ενός ελλη­νι­κού αιτή­μα­τος για απο­χώ­ρηση του ΔΝΤ από το ελλη­νικό πρό­γραμμα ή παρά­ταση του καθε­στώ­τος παρα­τη­ρητή που έχει, δεν είναι ιδιαί­τερα θετικό. Δημο­σιεύ­ματα στον γερ­μα­νικό Τύπο, μόλις προ ημερών, εμφά­νι­ζαν Γερ­μα­νούς βου­λευ­τές να ζητούν ακόμη και απο­χώ­ρηση της Γερ­μα­νίας από το ελλη­νικό πρό­γραμμα, στην περί­πτωση που δεν ενερ­γο­ποι­η­θεί η πλήρης συμ­με­τοχή του Ταμείου.

Η Αθήνα εμφα­νί­ζε­ται να επεν­δύει σε στήριξη από την πλευρά της Ευρώπης για δύο λόγους: διότι, σύμφωνα με την κυβερ­νη­τική ανάλυση, κανείς στην Ευρώπη δεν επι­θυ­μεί την επα­να­φορά του «ελλη­νι­κού προ­βλή­μα­τος» και της απο­στα­θε­ρο­ποί­η­σης που μπορεί να επι­φέ­ρει σε μια περίοδο κατά την οποία έχουν ανα­κύ­ψει νέες προ­κλή­σεις για την Ευρώπη. Ο δεύ­τε­ρος λόγος έχει να κάνει με την αξιο­ποί­ηση του ρόλου ανά­σχε­σης των προ­σφυ­γι­κών – μετα­να­στευ­τι­κών ροών που η Ελλάδα εκπλη­ρώ­νει και όσο αυξά­νε­ται η ανη­συ­χία για κατάρ­ρευση της συμ­φω­νίας Ε.Ε. – Τουρ­κίας, θα γίνεται πιο σημα­ντι­κός.

Καθη­με­ρινή