Η «άφωνη» αντιπολίτευση δίνει επικοινωνιακή υπεροχή στον Αλ. Κολιάδη

• Η έλλειψη συντο­νι­σμέ­νης και ουσια­στι­κής αντι­πο­λί­τευ­σης αφήνει τη δημο­τική αρχή Ρόδου χωρίς πολι­τική πίεση

Ασφαιρη, χωρίς πυξίδα και χωρίς καμία διάθεση ελέγχου της δημο­τι­κής αρχής, παρα­μέ­νει η αντι­πο­λί­τευση στο Δημο­τικό Συμ­βού­λιο Ρόδου. Οι περισ­σό­τε­ρες παρεμ­βά­σεις περιο­ρί­ζο­νται σε επι­φα­νειακά ζητή­ματα, ενώ οι συνε­δριά­σεις έχουν χάσει τη θεσμική τους βαρύ­τητα, αφή­νο­ντας την εντύ­πωση ενός σώματος που λει­τουρ­γεί περισ­σό­τερο τυπικά παρά ουσια­στικά. Η δημο­τική αρχή, στο μεταξύ, έχει κάθε περι­θώ­ριο να απαντά επι­κοι­νω­νιακά σε ό,τι της τίθεται, χωρίς να πιέ­ζε­ται να παρου­σιά­σει απτό έργο.

Η εικόνα αυτή είναι απο­τέ­λε­σμα χρόνιων παθο­γε­νειών, αλλά και της διά­λυ­σης των αντι­πο­λι­τευ­τι­κών παρα­τά­ξεων.

Οι ανε­ξαρ­τη­το­ποι­ή­σεις δημο­τι­κών συμ­βού­λων έχουν οδη­γή­σει σε μια κατά­σταση πολι­τι­κής αδρά­νειας και ασυ­νεν­νοη­σίας. Ήδη έξι σύμ­βου­λοι έχουν απο­χω­ρή­σει από τις παρα­τά­ξεις με τις οποίες εξε­λέ­γη­σαν, καθι­στώ­ντας δύσκολο ακόμη και τον στοι­χειώδη συντο­νι­σμό των παρεμ­βά­σεών τους.

Η δημο­τική σύμ­βου­λος Στε­φα­νία Στάγκα, με πολυ­σέ­λιδη επι­στολή που απηύ­θυνε στα μέσα του περα­σμέ­νου Σεπτέμ­βρη στον πρόεδρο του Δημο­τι­κού Συμ­βου­λίου Ρόδου, ανα­κοί­νωσε την απο­χώ­ρησή της από την παρά­ταξη της δημο­τι­κής αρχής και την πρόθεσή της να συνε­χί­σει τη θητεία της ως ανε­ξάρ­τητη.

Από την παρά­ταξη «Αρχή Οργά­νω­σης για τη Ρόδο» οι Β. Μαν­δρα­κός, Χ. Κατσο­γρι­δά­κης, Μ. Σαρικάς και Γ. Αφε­ντού­λης απο­χώ­ρη­σαν ήδη από τις πρώτες συνε­δριά­σεις, αφή­νο­ντας ουσια­στικά μόνο τον Δ. Ζανετ­τούλλη ο οποίος φαί­νε­ται να δια­τη­ρεί μια σχετική αυτο­τέ­λεια από τον επι­κε­φα­λής του συν­δυα­σμού Ν. Γερο­νι­κόλα και πολλοί του προ­σά­πτουν ότι αβα­ντά­ρει τη δημο­τική αρχή. Από την άλλη ο Ν. Γερο­νι­κό­λας ναι μεν κατα­βά­λει προ­σπά­θεια, όμως το απο­τέ­λε­σμα δεν είναι το ιδεατό.

Την ίδια ώρα, η παρά­ταξη του Αντ. Καμπου­ράκη βλέπει τη συνοχή της να δια­λύ­ε­ται, με τελευ­ταίο επει­σό­διο την ανε­ξαρ­τη­το­ποί­ηση του Τ. Καμπούρη ή τη δια­δι­κα­σία εκλογής αντι­προ­έ­δρου της δημο­τι­κής επι­τρο­πής με την παρά­ταξη να προ­κρί­νει τον Θ. Στάμο, αλλά στην κάλπη να εκλέ­γε­ται ο Γ. Φλε­βά­ρης.

Στην περί­πτωση των δύο ανδρών, Καμπου­ράκη και Καμπούρη, η συμπό­ρευση έλαβε τέλος πριν κάποιους μήνες έπειτα από σειρά δια­φω­νιών για τον τρόπο άσκησης της αντι­πο­λί­τευ­σης και τη στρα­τη­γική που ακο­λου­θεί­ται. Η κρίση κορυ­φώ­θηκε όταν ο Τ. Καμπού­ρης προ­σέ­φυγε στη Δικαιο­σύνη κατά του δημάρ­χου Α. Κολιάδη και του προ­έ­δρου της ΔΕΥΑΡ Σ. Βαγια­νού, καταγ­γέλ­λο­ντας συκο­φα­ντική δυσφή­μιση και δημόσια εξύ­βριση σε συνε­δρί­αση του Δ.Σ. που μετα­δό­θηκε ζωντανά.

Η επίθεση που δέχθηκε από μέλη της δημο­τι­κής αρχής ήταν πρω­το­φα­νής για τα δημο­τικά χρονικά.

Αυτή η αδρά­νεια επι­τρέ­πει στη δημο­τική αρχή να κινεί­ται με πλήρη άνεση. Οι απα­ντή­σεις του δημάρ­χου και των συνερ­γα­τών του είναι συχνά θεω­ρη­τι­κές, ελλι­πείς ή καθαρά επι­κοι­νω­νια­κές. Κανείς, όμως, δεν επι­μέ­νει σε βάθος, δεν απαιτεί συγκε­κρι­μένα χρο­νο­δια­γράμ­ματα, δεν ελέγχει τις εξαγ­γε­λίες.

Δύο χρόνια μετά την ανάληψη των καθη­κό­ντων της, η δημο­τική αρχή παρα­μέ­νει χωρίς απτό έργο, αλλά και χωρίς αντί­λογο.

Οι συνε­δριά­σεις του Δ.Σ., που θα έπρεπε να είναι πεδίο θεσμι­κού ελέγχου και δια­λό­γου, έχουν μετα­τρα­πεί σε βήμα για εντυ­πώ­σεις και επι­κοι­νω­νια­κές αντι­πα­ρα­θέ­σεις. Η τοξι­κό­τητα έχει μειωθεί, όμως μαζί της μειώ­θηκε και κάθε ουσια­στική πίεση προς τη διοί­κηση. Στελέχη της δημο­τι­κής αρχής επι­δει­κνύ­ουν οίηση, θεω­ρώ­ντας εαυτούς υπεράνω κρι­τι­κής, ακόμη και θεσμι­κού ελέγχου και αφού στο δημο­τικό συμ­βού­λιο περνάνε “αβρό­χοις ποσί” ανα­κα­λύ­πτουν εχθρούς στο απέ­να­ντι κτήριο, με νεότερο επει­σό­διο αυτό του ντο­κι­μα­ντέρ της Μπέτανι Χιουζ!

Η Ρόδος, ωστόσο, δεν έχει την πολυ­τέ­λεια να παρα­κο­λου­θεί την πολι­τική της σκηνή να βαλ­τώ­νει.

Τα προ­βλή­ματα από τα δίκτυα ύδρευ­σης και τις αστικές υπο­δο­μές έως τη χωρο­τα­ξία και τη δια­χεί­ριση των πόρων είναι γνωστά και χρο­νί­ζο­ντα. Δεν προ­έ­κυ­ψαν τώρα, αλλά βεβαίως η δημο­τική αρχή έχει υπο­χρέ­ωση να τα αντι­με­τω­πί­σει.

Η τοπική αυτο­διοί­κηση οφείλει να λει­τουρ­γεί με δια­φά­νεια, έλεγχο και έργο. Όχι με θεωρίες και επι­κοι­νω­νια­κές απα­ντή­σεις. Ανάλογο βάρος έχει και η μειο­ψη­φία, «δια­βα­σμένη» οφείλει να εμφα­νί­ζε­ται στο δημο­τικό συμ­βού­λιο, ειδάλ­λως η αντι­πο­λί­τευση… ασκεί­ται απλά επί χάρτου!