“Ας το αφήσουμε στην ησυχία του”

Επει­δή το θέμα των ανα­δα­σώ­σε­ων είναι πολύ πιο σο­βα­ρή υπό­θε­ση από το να βγαί­νει ο κα­θέ­νας (μη ει­δι­κός) να ρί­χνει ιδέες ανα­δά­σω­σης  και μά­λι­στα να επι­λέ­γει και το είδος των φυτών, ας δούμε λίγο προ­σε­κτι­κά τι λέει ο Νίκος Μάρ­γα­ρης, που έφυγε από την ζωή πριν 8 χρό­νια, διε­τέ­λε­σε ακα­δη­μαϊ­κός δά­σκα­λος στο ΕΚΠΑ και στο ΑΠΘ, στο πα­νε­πι­στή­μιο Αι­γαί­ου έβαλε τα θε­μέ­λια για την ίδρυ­ση του Τμή­μα­τος Πε­ρι­βάλ­λο­ντος και  υπήρ­ξε διευ­θυ­ντής επί 14 χρό­νια του ελ­λη­νι­κού National Geographic:

«Σχε­δόν όλοι όσοι ασχο­λού­νται με οποιον­δή­πο­τε τρόπο (γρα­πτό, προ­φο­ρι­κό, πο­λι­τι­κό) με το πραγ­μα­τι­κά τε­ρά­στιο πρό­βλη­μα των πυρ­καϊ­ών θε­ω­ρούν ότι με τη φωτιά το δάσος κα­τα­στρέ­φε­ται ολο­κλη­ρω­τι­κά. Επο­μέ­νως η ανα­δά­σω­ση είναι η μόνη λύση για τη με­ρι­κή απο­κα­τά­στα­ση της δια­τα­ρα­χής η οποία προ­κλή­θη­κε. Πόσοι όμως από αυ­τούς έχουν υπόψη τους ότι ένα κα­μέ­νο πευ­κο­δά­σος έχει τη δυ­να­τό­τη­τα φυ­σι­κής ανα­γέν­νη­σης με τα χι­λιά­δες πευ­κά­κια που φυ­τρώ­νουν μετά τα πρω­το­βρό­χια; Γιατί άραγε δεν κά­νουν αυτή την εποχή μια βόλτα σε μια πε­ριο­χή που κάηκε πέ­ρυ­σι ή πρό­περ­σι; Ολα σχε­δόν τα φυτά της χώρας μας που απα­ντώ­νται σε πε­ριο­χές με­σο­γεια­κού κλί­μα­τος έχουν προ­σαρ­μο­γές με τις οποί­ες μπο­ρούν να επι­βιώ­σουν κατά τη διάρ­κεια της φω­τιάς και να επα­νέλ­θουν ύστε­ρα από αυτή. Βέ­βαια το δάσος που κάηκε θα ξα­να­γί­νει δάσος, με την προ­ϋ­πό­θε­ση ότι κάτι τέ­τοιο θα του επι­τρα­πεί. Όχι με τη βό­σκη­ση γι­δο­προ­βά­των σε αυτό. Ούτε με τις κα­τα­πα­τή­σεις και τη με­τα­τρο­πή του σε αγρο­κτή­μα­τα, χω­ρά­φια και οι­κό­πε­δα. Συχνά, το κα­λύ­τε­ρο πράγ­μα που μπο­ρού­με να κά­νου­με είναι απλώς να αφή­σου­με το δάσος στην ησυ­χία του να ανα­κάμ­ψει από μόνο του με φυ­σι­κό τρόπο, αρκεί βέ­βαια να μην δε­χτεί άλλα πλήγ­μα­τα από αν­θρώ­πι­νες δρα­στη­ριό­τη­τες.»

Συ­μπέ­ρα­σμα: Αφή­νου­με το δάσος στην ησυ­χία του. Σε κάθε πε­ρί­πτω­ση, η προ­στα­σία των κα­μέ­νων εκτά­σε­ων και οι όποιες πα­ρεμ­βά­σεις πρέ­πει να εξε­τα­στούν με δια­φά­νεια από ει­δι­κούς και να γί­νουν κατά πε­ρί­πτω­ση, μόνο αν και εφό­σον συ­στή­σουν εκεί­νοι. Προς το παρόν μα­ζεύ­ου­με τα κα­τσί­κια που βό­σκουν ανε­ξέ­λεγ­κτα.

Φωτο Μα­νώ­λης Σαρ­ρής