Πώς ο επιχειρηματίας Κώστας Αποστολίδης μπήκε στην golden list του ελληνικού τουρισμού

Ο μύθος του βα­σι­λιά Μίδα λέει πως είχε την ικα­νό­τη­τα να με­τα­τρέ­πει σε χρυ­σά­φι ό,τι άγ­γι­ζε.

Από τον

Ηλία Μα­ρα­βέ­για

Στην πε­ρί­πτω­ση του διο­ρα­τι­κού επι­χει­ρη­μα­τία Κώστα Απο­στο­λί­δη η μυ­θο­λο­γία φαί­νε­ται να προ­σαρ­μό­ζε­ται στη σύγ­χρο­νη πραγ­μα­τι­κό­τη­τα, αφού κάθε πρό­τζεκτ που ανα­λαμ­βά­νει στην κο­σμο­πο­λί­τι­κη Ρόδο μπαί­νει αυ­τό­μα­τα στην «golden list» του ελ­λη­νι­κού του­ρι­σμού.

Το ρα­ντε­βού μας για τη συ­νέ­ντευ­ξη δό­θη­κε στο Ακταί­ον, το «στρα­τη­γείο» του, όπως συ­νη­θί­ζει να το απο­κα­λεί. Πρό­κει­ται για το πλέον εμ­βλη­μα­τι­κό ση­μείο συ­νά­ντη­σης των κα­τοί­κων της Ρόδου -και όχι μόνο-, ένα κτί­ριο με τε­ρά­στια ιστο­ρία. Εδώ φι­λο­ξε­νή­θη­κε η δε­ξί­ω­ση για την Απε­λευ­θέ­ρω­ση της Δω­δε­κα­νή­σου στις 8 Μαΐου 1946, αλλά και το πάρτι των καλ­λι­στεί­ων για την ανά­δει­ξη Σταρ Ελλάς 1954, μόλις οκτώ χρό­νια μετά. Από τον εξώ­στη του μί­λη­σε κά­πο­τε στο πλή­θος ο Πλα­στή­ρας, ενώ στα τρα­πέ­ζια του έπι­ναν το κα­φε­δά­κι τους θρυ­λι­κές δια­ση­μό­τη­τες της Φίνος, όπως η Βου­γιου­κλά­κη, ο Κων­στα­ντά­ρας και η Λά­σκα­ρη, κάθε φορά που επι­σκέ­πτο­νταν το νησί για να κά­νουν γυ­ρί­σμα­τα ή τις δια­κο­πές τους.

«Η Ρόδος είναι ο τόπος μου! Εδώ με­γά­λω­σα, στο χωριό Κο­σκι­νού. Στη συ­νέ­χεια, γύρω στα 25 μου, έφυγα και πήγα στην Αθήνα, όπου ασχο­λή­θη­κα επαγ­γελ­μα­τι­κά με την εστί­α­ση και τη δια­σκέ­δα­ση. Επι­στρέ­φο­ντας στο νησί μου, 25 χρό­νια μετά, άρ­χι­σα σιγά σιγά να μπαί­νω στον χώρο του επι­χει­ρείν. Αλ­λω­στε, η Ρόδος δεν έπαψε ποτέ να είναι η με­γά­λη μου αγάπη. Μπο­ρεί να έμενα στην Αθήνα, αλλά τα κα­λο­καί­ρια ερ­χό­μουν πά­ντο­τε εδώ. Θεωρώ ότι είναι από τα ωραιό­τε­ρα νησιά της Ελ­λά­δας και απο­φά­σι­σα να επεν­δύ­σω εδώ, γιατί πι­στεύω ότι η Ρόδος αξί­ζει να έχει μια κα­λύ­τε­ρη ει­κό­να ανα­φο­ρι­κά με την εστί­α­ση και τη δια­σκέ­δα­ση» δη­λώ­νει στην «Espresso» ο Κώ­στας Απο­στο­λί­δης, ο οποί­ος δη­μιούρ­γη­σε αρ­χι­κά ένα ξε­νο­δο­χείο στην Ιξιά κι έπει­τα ήρθε στα χέρια του το Ακταί­ον, που ση­μαί­νει ωραία ακτή προς τη θά­λασ­σα.

«Εγινε δη­μο­πρα­σία και το διεκ­δί­κη­σα. Κά­να­με μια με­γά­λη ανα­καί­νι­ση με τους συ­νερ­γά­τες μου, σχε­δόν το φτιά­ξα­με από την αρχή, διότι το κτί­ριο ήταν πολύ τα­λαι­πω­ρη­μέ­νο, και αυτή τη στιγ­μή απο­τε­λεί ορό­ση­μο για τη Ρόδο» ση­μειώ­νει. «Το concept του χώρου κα­λύ­πτει με­γά­λη γκάμα πε­λα­τών, από ηλι­κιω­μέ­νους που πί­νουν τον καφέ τους στη σκιά του δέ­ντρου, γο­νείς με παι­διά που παί­ζουν στον παι­δό­το­πο, κα­τοί­κους και του­ρί­στες που παίρ­νουν το ψωμί τους από τον φούρ­νο, νέους που δια­σκε­δά­ζουν στη βε­ρά­ντα, όπου λει­τουρ­γεί κι ένα πολύ ωραίο εστια­τό­ριο. Ου­σια­στι­κά πρό­κει­ται για έναν πο­λυ­χώ­ρο που λει­τουρ­γεί από το πρωί μέχρι το βράδυ και τα έχει όλα, γι’ αυτό είναι τόσο δε­μέ­νος ο ρό­διος λαός με το Ακταί­ον, νιώ­θει σαν στο σπίτι του» προ­σθέ­τει.

Δια­κα­ής πόθος

Ο Ναυ­τι­κός Ομι­λος Ρόδου (ΝΟΡ), που εγκαι­νιά­στη­κε στα τέλη του προη­γού­με­νου μήνα, απο­τε­λεί το προ­τε­λευ­ταίο επι­χει­ρη­μα­τι­κό από­κτη­μα του Κώστα Απο­στο­λί­δη. «Οφεί­λω να ομο­λο­γή­σω ότι ο ΝΟΡ ήταν ο πρώ­τος μου δια­κα­ής επι­χει­ρη­μα­τι­κός πόθος» εξο­μο­λο­γεί­ται και συ­νε­χί­ζει: «Εφτα­σε στα χέρια μου πριν από έξι μήνες και έχει ολο­κλη­ρω­θεί κατά 80%. Βρί­σκε­ται στο κα­λύ­τε­ρο ση­μείο της Ρόδου, στην εί­σο­δο του λι­μα­νιού του Μαν­δρα­κί­ου, εκεί που ήταν ο Κο­λοσ­σός. Πρό­κει­ται ου­σια­στι­κά για ένα νησί πάνω στο νησί μας, που το βλέ­πεις σε όλο του το με­γα­λείο από στε­ριά και θά­λασ­σα, ενώ αξιο­θαύ­μα­στη είναι η ει­κό­να του κι από τον αέρα.

Ο Ναυ­τι­κός Ομι­λος Ρόδου είναι ό,τι πιο εντυ­πω­σια­κό και ενερ­γεια­κό έχω δη­μιουρ­γή­σει ως επι­χει­ρη­μα­τί­ας. Θεωρώ ότι με έχει φέρει πολύ κοντά στο όνει­ρό μου, που είναι να δω τη Ρόδο όπως την έχω φα­ντα­στεί, έτσι όπως ήταν πριν από 20 χρό­νια. Να γίνει ξανά ο από­λυ­τος προ­ο­ρι­σμός. Οχι ότι τώρα δεν είναι, έχει πάρα πολύ κόσμο και απο­τε­λεί ένα από τα πιο δυ­να­τά brands στον του­ρι­σμό. Απλώς απευ­θύ­νε­ται πε­ρισ­σό­τε­ρο στον μα­ζι­κό του­ρι­σμό και όλοι εμείς που εί­μα­στε στην εστί­α­ση και τη δια­σκέ­δα­ση πρέ­πει να κά­νου­με το με­γά­λο βήμα για να προ­σελ­κύ­σου­με κι ένα άλλο target group του­ρι­στών, με πιο υψηλό οι­κο­νο­μι­κό επί­πε­δο. Πρέ­πει να πω ότι γί­νο­νται ση­μα­ντι­κές προ­σπά­θειες και από άλ­λους, όχι μόνο από εμένα. Φτιά­χνο­νται πολλά ωραία μα­γα­ζιά» το­νί­ζει ο επι­χει­ρη­μα­τί­ας.

Ο Ναυ­τι­κός Ομι­λος Ρόδου, επί­σης ιστο­ρι­κός χώρος, που λει­τουρ­γεί από το 1947, απλώ­νε­ται με­γα­λο­πρε­πώς σε μια έκτα­ση που ξε­περ­νά τα 4.000 τε­τρα­γω­νι­κά. Πε­ρι­λαμ­βά­νει beach bar με άνε­τες ξα­πλώ­στρες, εστια­τό­ριο με με­σο­γεια­κή κου­ζί­να, ατμο­σφαι­ρι­κό bar με signature cocktail list και πε­ρου­βια­νό φα­γη­τό, spa αλλά και ένα εντυ­πω­σια­κό club που εγκαι­νιά­στη­κε πρό­σφα­τα και ανα­μέ­νε­ται να φι­λο­ξε­νή­σει διε­θνούς φήμης djs. Στην προ­βλή­τα του ΝΟΡ ετοι­μά­ζε­ται ακόμα μία ψα­ρο­τα­βέρ­να και μπου­τίκ με ελ­λη­νι­κά και ξένα δη­μο­φι­λή brands, αλλά και υπη­ρε­σί­ες yachting και μα­θη­μά­των ιστιο­πλο­ΐ­ας, κω­πη­λα­σί­ας και κο­λύμ­βη­σης. Από τον ΝΟΡ μπο­ρεί κα­νείς να επι­σκε­φτεί με σκά­φος και τη φη­μι­σμέ­νη πα­ρα­λία Τσα­μπί­κα, όπου ο Κώ­στας Απο­στο­λί­δης δρα­στη­ριο­ποιεί­ται επί­σης επι­χει­ρη­μα­τι­κά σε τρία ση­μεία: ένα εστια­τό­ριο, μια τζε­λα­τε­ρία με παι­δι­κό πάρκο και το beach club Monamo. Μπο­ρεί επί­σης να επι­σκε­φθεί τη Λίνδο, όπου βρί­σκε­ται το πιο πρό­σφα­το από­κτη­μα του επι­χει­ρη­μα­τία.

«Στα χέρια μας έχει έρθει κι ένα κομ­μά­τι της Λίν­δου, που απο­τε­λεί το πιο ονει­ρι­κό και ρο­μα­ντι­κό λι­μα­νά­κι της Ρόδου, με το κά­στρο να δε­σπό­ζει ακρι­βώς από πάνω. Το δου­λεύ­ου­με ήδη κι αυτό συν­δυα­στι­κά με τον ΝΟΡ με την αρ­χι­τέ­κτο­νά μου, τη Βάνα Περ­νά­ρη, η οποία είναι μια κα­τα­πλη­κτι­κή επαγ­γελ­μα­τί­ας, που κάνει απί­στευ­τα πράγ­μα­τα» μας πλη­ρο­φο­ρεί.

Μι­λώ­ντας για τους συ­νερ­γά­τες του, ο Κώ­στας Απο­στο­λί­δης δεν μας κρύ­βει ότι δεν θυ­μά­ται τον ακρι­βή αριθ­μό τους. «Μπο­ρεί να είναι και 400 άτομα. Με τον επι­χει­ρη­μα­τι­κό ρυθμό που ακο­λου­θού­με θεωρώ ότι σε δύο χρό­νια θα έχου­με φτά­σει τα 1.000 με 1.500 άτομα. Το πιο ση­μα­ντι­κό όμως είναι ότι έχω δίπλα μου καλά παι­διά, που απο­τε­λούν μέρος του ορά­μα­τός μου. Δη­λα­δή με τα πε­ρί­που 70 άτομα που απο­τε­λούν τον βα­σι­κό πυ­ρή­να των συ­νερ­γα­τών μου και με ακο­λου­θούν σε όλες μου τις δρα­στη­ριό­τη­τες εί­μα­στε όλοι συ­ντο­νι­σμέ­νοι στην ίδια συ­χνό­τη­τα και προ­σπα­θού­με για το κα­λύ­τε­ρο, χωρίς να λο­γα­ριά­ζου­με ώρες και κού­ρα­ση» ανα­φέ­ρει.

Ενα τυ­πι­κό 24ωρο του Κώστα Απο­στο­λί­δη κυ­λά­ει… στα μα­γα­ζιά του. «Περ­νάω ωραία μέσα στη δου­λειά μου με τους συ­νερ­γά­τες μου. Είμαι ένας άν­θρω­πος επι­κοι­νω­νια­κός, μου αρέ­σει να έχω επαφή με κόσμο, να επι­κοι­νω­νώ με τον πε­λά­τη. Για μένα αυτό δεν είναι δου­λειά, αλλά τρό­πος ζωής. Οτι υπάρ­χει σκλη­ρή δου­λειά υπάρ­χει, αλλά όταν αγα­πάς κάτι δεν υπάρ­χει κού­ρα­ση, ούτε μουρ­μού­ρα. Κι όταν πιά­νεις έναν στόχο παίρ­νεις δύ­να­μη και ενέρ­γεια για να πας στον επό­με­νο» λέει με μάτια που λά­μπουν και συ­νε­χί­ζει:

«Θεωρώ πως είμαι ευ­λο­γη­μέ­νος, έχω μια οι­κο­γέ­νεια από πίσω μου που με αγα­πά­ει και προ­σεύ­χε­ται για μένα. Εχω ένα παι­δά­κι 5 χρό­νων που με­γα­λώ­νει στο Κίεβο, αλλά πη­γαι­νο­έρ­χε­ται, με μια μαμά που το προ­σέ­χει πολύ και είναι κι αυτή δρα­στή­ρια. Εδώ έχω τη μη­τέ­ρα μου, τον πα­τέ­ρα μου, την ανι­ψιά μου -έχω χάσει την αδελ­φή μου- και τους έχω όλους υπό την προ­στα­σία μου. Με­γά­λω­σα σε μια κα­τα­πλη­κτι­κή οι­κο­γέ­νεια, με έναν πα­τέ­ρα πα­νέ­ξυ­πνο και μια μη­τέ­ρα γε­μά­τη κα­λο­σύ­νη. Είμαι τυ­χε­ρός, γιατί με στή­ρι­ξαν στα δύ­σκο­λα και εκ­φρά­ζω την αγάπη και την ευ­γνω­μο­σύ­νη που έχω γι’ αυ­τούς».

Πηγή espressonews.gr