Οι πληγές του Φαραώ

Θύ­μω­σε ο Θεός, με­ρι­κές φορές όταν βλέ­πει πε­ρί­ερ­γα και αδι­καιο­λό­γη­τα πράγ­μα­τα θυ­μώ­νει, πάντα όμως προς γνώση και συμ­μόρ­φω­ση, θύ­μω­σε λοι­πόν ο Θεός για την απα­ρά­δε­κτη προς τους Ισ­ραη­λί­τες συ­μπε­ρι­φο­ρά του ΦΑΡΑΩ και από­φα­σι­σε να τον τι­μω­ρή­σει.

Σει­σμοί, λιμοί, κα­τα­πο­ντι­σμοί, επι­δη­μί­ες, πλημ­μύ­ρες , ξη­ρα­σί­ες, το ένα μετά το άλλο κτύ­πη­σαν την τα­λαί­πω­ρη Αί­γυ­πτο και γο­νά­τι­σαν τον Λαό της, ανε­ξαρ­τή­τως φυλής και θρη­σκεύ­μα­τος.

Όλα αυτά συ­νέ­βαι­ναν, μα ο ΦΑΡΑΩ στα πα­λά­τια του κλει­σμέ­νος, συ­νέ­χι­σε να ευ­δαι­μο­νεί, απο­λαμ­βά­νο­ντας τα απο­θη­κευ­μέ­να αγαθά και τα πλού­τη του.

Δού­λοι, παλ­λα­κί­δες και υπο­τα­κτι­κοί στην υπη­ρε­σία του, εκ­πλή­ρω­ναν κάθε του επι­θυ­μία.

Κή­ρυ­κες διέ­τρε­χαν δρό­μους και πλα­τεί­ες και με φωνή βρο­ντώ­δη τους κα­τοί­κους ενη­μέ­ρω­ναν, για το κα­θη­με­ρι­νό εν­δια­φέ­ρον του ΦΑΡΑΩ και τη λύπη και στε­να­χώ­ρια του, για τα κακά που εχουν βρεί τον τόπο.

Να κά­νουν υπο­μο­νή τους ζη­τού­σε, από τα λίγα που έχει τους δια­μη­νού­σε,ότι θα μοι­ρά­σει όσα πε­ρισ­σεύ­ουν, σε αυ­τούς που εχουν πιό πολλή ανά­γκη.

Για τα χω­ρά­φια και τις καλ­λιέρ­γειες που κα­τα­στρά­φη­καν, έδωσε, λέγαν οι κή­ρυ­κες, την εντο­λή, να με­τρή­σουν τις ζη­μιές οι υπο­τα­κτι­κοί του και ότι κά­ποιος τρό­πος θα βρε­θεί να απο­ζη­μιω­θούν, μά­λι­στα οι κή­ρυ­κες επέ­με­ναν, πως άμεσα αυτοί που είχαν κα­τα­στρα­φεί, θα έπαιρ­ναν την απο­ζη­μί­ω­ση.

Για όσες εκτά­σεις ο Νεί­λος βάλ­τους τους έκανε, δια­βε­βαί­ω­νε πως άμεσα άν­θρω­ποι δικοί του, σχε­διά­ζουν πα­ρεμ­βά­σεις για την απο­κα­τά­στα­ση των ζη­μιών.

Θα είναι τέ­τοιου εί­δους οι πα­ρεμ­βά­σεις, δια­βε­βαί­ω­ναν οι κή­ρυ­κες, που τα χω­ρά­φια τους θα γί­νουν κα­λύ­τε­ρα από ότι ήταν.

Δεν είμαι και πολλά χρό­νια ΦΑΡΑΩ, με διά­θε­ση απο­λο­γη­τι­κή έλεγε, τί να προ­λά­βαι­να να κάνω και τί να διορ­θώ­σω, άν­θρω­ποι καλοί είστε όλοι σας, είμαι σί­γου­ρος ότι κα­τα­νο­εί­τε ποια είναι η θέση μου, όταν στέ­φθη­κα ΦΑΡΑΩ, δεν ήταν τα πράγ­μα­τα έτσι όπως θα έπρε­πε, ζητώ την κα­τα­νό­η­ση σας, δύ­σκο­λες είναι οι στιγ­μές, θα ξε­πε­ρα­στούν.

Βλέ­πε­τε πως εγώ είμαι κοντά σας, είμαι δίπλα σας και πράγ­μα­τι, με την άμαξα του την χρυσή και με ένα πλή­θος υπο­τα­κτι­κών, δού­λων και κη­ρύ­κων επι­σκέ­φθη­κε τις πε­ριο­χές που είχαν δε­χτεί τις πιο με­γά­λες κα­τα­στρο­φές και μοί­ρα­σε χα­μό­γε­λα και υπο­σχέ­σεις.

Αντι­δρά­σεις από το πλή­θος δεν είχε, με­ρι­κοί μά­λι­στα γο­να­τι­στοί, του φι­λού­σαν τα χέρια, «πα­τέ­ρα μας και αφέ­ντη μας», του έλε­γαν, σε εσένα αφή­νου­με, στα δικά σου χέρια και στις δικές σου απο­φά­σεις, τη τύχη την δικιά μας και την τύχη των παι­διών μας.

Χρό­νια να μας κόβει ο Θεός και σε εσένα να τα δίνει «πο­λυ­χρο­νε­μέ­νε μας αφέ­ντη».

Σε άρ­χο­ντες το­πι­κούς και φυ­λάρ­χους, την εντο­λή έδωσε να κρα­τούν το στόμα τους κλει­στό, αν μπο­ρού­σε η Γή να τους κα­τα­πιεί, να εξα­φα­νι­στούν, θα ήταν ότι κα­λύ­τε­ρο, η αφά­νεια και ανυ­παρ­ξία σας τους δια­μη­νού­σε, είναι το κα­λύ­τε­ρο φάρ­μα­κο για αυτήν την πε­ρί­ο­δο.

Στην ανά­γκη και στην πι­θα­νή πίεση των κα­τοί­κων, ένα και μόνο θα λέτε,

«ο Θεός να φιλά και να προ­στα­τεύ­ει τον πα­τέ­ρα και αφέ­ντη μας, τον με­γά­λο ΦΑΡΑΩ, γιατί αυτός και μόνο αυτός μπο­ρεί, όχι μόνο να μας σώσει από τις κα­τα­στρο­φές, αλλά να κάνει και πράγ­μα­τα, ούτως ώστε να μην συμ­βούν ξανά όσα τώρα ζούμε».

Δεν είχε και πολ­λούς έμπι­στους υπο­τα­κτι­κούς, σε αυ­τούς μόνο μι­λού­σε, τους λί­γους και δια­λε­κτούς και την γνώμη τους σε τέ­τοιες δύ­σκο­λες στιγ­μές, τους ζη­τού­σε να του πούν.

Από τον πρώτο καιρό που στέ­φθη­κε Αυ­το­κρά­το­ρας, την ίδια μέ­θο­δο ακο­λου­θού­σε,

αν ήταν βλά­κας ή δεν ήταν, πολλη ση­μα­σία για τον κόσμο δεν είχε, αυτό που είχε ση­μα­σία, ήταν η ει­κό­να που εμ­φά­νι­ζε, δεν λένε η ει­κό­να «χί­λιες λέ­ξεις»;

Μια και μόνο ικα­νό­τη­τα ζη­τού­σε να έχουν οι έμπι­στοι υπο­τα­κτι­κοί του, να του δια­μορ­φώ­νουν, την καλή ει­κό­να.

Όχι ότι τον τρό­μα­ζαν οι αντι­δρά­σεις του πλή­θους, πει­να­σμέ­νοι και εξα­θλιω­μέ­νοι είναι, σκε­πτό­ταν, αυτό που τους βα­σα­νί­ζει ένα και μόνο είναι, να βρούν ένα καρ­βέ­λη ψωμί, να γε­μί­σουν το στο­μά­χι των παι­διών τους και το δικό τους.

Όταν αυτό τους βα­σα­νί­ζει, πού μυαλό για δια­μαρ­τυ­ρί­ες και εξε­γέρ­σεις, άσε που οι έμπι­στοι μου, μου εξο­μο­λο­γή­θη­καν ένα μυ­στι­κό, θα τους δώ­σου­με τώρα ότι τους δώ­σου­με, μετά όμως θα τους χρε­ώ­σου­με, για να έχουν μια ζωή μπρο­στά τους για να ξε­χρε­ώ­σουν.

«Πείνα και χρέος του έλε­γαν, είναι οι πιο βα­ρειές και σί­γου­ρες αλυ­σί­δες».

Άκου­σε ότι άκου­σε, μετα πήγε για ξε­κού­ρα­ση, τον πήρε ο ύπνος και ονει­ρευό­ταν την μα­κροη­μέ­ρευ­ση του και στην ζωή και στην εξου­σία.

Μια γριού­λα θε­ο­σε­βού­με­νη με τα μά­γου­λα μου­σκε­μέ­να από τα δά­κρυα, ανα­ρω­τιό­ταν, μα

«γιατί Θεέ μου, τον ΦΑΡΑΩ ήθε­λες να τι­μω­ρή­σεις, αλλά στο τέλος, όλους εμας τι­μώ­ρη­σες»

Η τι­μω­ρία επί δι­καί­ων και αδί­κων, ο Θεός όμως έκανε αυτό που ήθελε, οι Ισ­ραη­λί­τες κα­τά­φε­ραν να φύ­γουν από την Αί­γυ­πτο και την τυρ­ρα­νία του ΦΑΡΑΩ, η επι­λο­γή η δικιά μας σή­με­ρα ποια είναι, να επι­λέ­ξου­με την φυγή σαν τους Ισ­ραη­λί­τες ή του ΦΑΡΑΩ την εκ­θρό­νι­ση;

Οι ση­με­ρι­νές ομοιό­τη­τες με τα πρό­σω­πα της Βι­βλι­κής αφή­γη­σης, είναι στην δια­κρι­τι­κή σας ευ­χέ­ρεια, ποιος ο ΦΑΡΑΩ, ποιοι οι έμπι­στοι υπο­τα­κτι­κοί, ποιοι οι κή­ρυ­κες, ποιοι οι δού­λοι, ποιος ο Λαός, είναι στην δική σας καλή ή κακή κρι­τι­κή ικα­νό­τη­τα.

 

Πα­ρα­σκευάς Γιάν­νης

Ρόδος 13/8/2021