Το ξέρουμε

Το ότι το κράτος μαστί­ζε­ται από χρόνιες παθο­γέ­νειες το ξέρουμε. Δεν ψηφί­ζουμε τους πολι­τι­κούς για να μας υπεν­θυ­μί­ζουν αυτό που ξέρουμε ήδη, τους ψηφί­ζουμε για να το αλλά­ξουν. Εφόσον δεν το κάνουν, οι δικαιο­λο­γίες τους μας είναι αδιά­φο­ρες. Δεν είμαστε φίλοι τους, εργο­δό­τες τους είμαστε και τους πλη­ρώ­νουμε πολύ ακριβά για τις υπη­ρε­σίες τους. Όποιος εκλέ­γε­ται για να διορ­θώ­σει μία παθο­γέ­νεια αλλά, αντί να τη διορ­θώ­σει, κατα­λή­γει να την επι­κα­λεί­ται δια­πι­στω­τικά, έχει πλέον μετα­μορ­φω­θεί σε κομμάτι της παθο­γέ­νειας και είναι υπεύ­θυ­νος γι’ αυτήν. Το γνω­ρί­ζουμε ότι η δουλειά είναι δύσκολη. Όποιος δεν μπορεί/δεν θέλει/δεν τολμάει να κάνει αυτό για το οποίο εξελέγη, να παραι­τεί­ται εγκαί­ρως και να δίνει τη θέση του σε κάποιον άλλο ικα­νό­τερο/προ­θυ­μό­τερο/τολ­μη­ρό­τερο. Αυτό είναι το νόημα της αρι­στείας. Όπως διδά­σκει και ο δια­βρω­τικά ευθύ­βο­λος παρα­τη­ρη­τής των πολι­τι­κών πραγ­μά­των Λευ­τέ­ρης Κου­σού­λης, «πολι­τική είναι η οικειο­θε­λής προ­σέ­λευση στην τρα­γω­δία». Όλα τα άλλα,  όπως το χτίσιμο εικόνας και η συμ­με­τοχή στην ατμό­σφαιρα ενθου­σια­σμών και εορ­τα­σμών, κατα­λή­γουν να  λει­τουρ­γούν αυτο-υπονομευτικά.