Πέθανε ο ο σπουδαίος αστροφυσικός Στίβεν Χόκινγκ

Μία από τις κορυ­φαίες προ­σω­πι­κό­τη­τες του επι­στη­μο­νι­κού κόσμου, ο Στίβεν Χόκινγκ, «έφυγε» από τη ζωή σε ηλικία 76 ετών.

Την είδηση για τον θάνατο του αστρο­φυ­σι­κού ανα­κοί­νωσε εκπρό­σω­πος της οικο­γέ­νειάς του, με τα παιδιά του Xόκινγκ να ανα­φέ­ρουν: «Με μεγάλη μας θλίψη ανα­κοι­νώ­νουμε ότι ο αγα­πη­μέ­νος πατέρας μας πέθανε σήμερα. Ήταν ένας μεγάλος επι­στή­μο­νας και ένας εξαι­ρε­τι­κός άνδρας το έργο και η κλη­ρο­νο­μιά του οποίου θα ζει για πολλά χρόνια.

Το κου­ρά­γιο και η επιμονή του μαζί με το χιούμορ και τις σκέψεις του απο­τέ­λε­σαν έμπνευση για ανθρώ­πους σε όλο τον κόσμο. Κάποτε είπε ότι “το σύμπαν δεν θα άξιζε αν δεν ήταν το σπίτι για όσους αγαπάς”. Θα μας λείπει για πάντα».

Ο Χόκινγκ έπασχε από τη νόσο του κινη­τι­κού νευρώνα (αμυο­τρο­φική πλευ­ρική σκλή­ρυνση), κατά­σταση που είχε εξε­λι­χθεί κατά τη διάρ­κεια των ετών. Ήταν σχεδόν εξ ολο­κλή­ρου παρά­λυ­τος και επι­κοι­νω­νούσε μέσω συσκευής παρα­γω­γής ομιλίας. Παντρεύ­τηκε δύο φορές και είχε τρία παιδιά.

Ποιος ήταν ο Στίβεν Χόκινγκ

Ηταν ο πρώτος που εξέθεσε μια κοσμο­λο­γία που εξη­γή­θηκε από μια ένωση της γενικής θεωρίας της σχε­τι­κό­τη­τας και της κβα­ντι­κής μηχα­νι­κής. Ηταν φανα­τι­κός υπο­στη­ρι­κτής της ερμη­νείας πολλών κόσμων της κβα­ντι­κής μηχα­νι­κής.

Ηταν επί­τι­μος συνερ­γά­της της Βασι­λι­κής Εται­ρείας των Τεχνών, ισόβιο μέλος στην Επι­σκο­πική Ακα­δη­μία Επι­στη­μών, και απο­δέ­κτης του Προ­ε­δρι­κού Μεταλ­λίου της Ελευ­θε­ρίας, το υψη­λό­τερο πολι­τικό βραβείο στις Ηνω­μέ­νες Πολι­τείες. Ο Χόκινγκ ήταν Καθη­γη­τής Μαθη­μα­τι­κών στο Πανε­πι­στή­μιο του Κέι­μπριτζ μεταξύ 1979 και 2009.

Είχε συντά­ξει εργα­σίες εκλαϊ­κευ­μέ­νης επι­στή­μης, στις οποίες συζη­τούσε τις θεωρίες και την κοσμο­λο­γία του γενικά. Το βιβλίο του Το Χρονικό του Χρόνου έμεινε στη λίστα με τα best-seller της Βρε­τα­νι­κής Sunday Times για 237 εβδο­μά­δες σπά­ζο­ντας ρεκόρ.

Του είχαν πει πως θα πεθάνει στα 23

Στα 21 του χρόνια, την ώρα που η καριέρα του ήταν έτοιμη για απο­γεί­ωση, εμφά­νισε συμ­πτώ­ματα Αμυο­τρο­φι­κής Πλάγιας Σκλή­ρυν­σης. Μπορεί το σώμα του να τον εγκα­τέ­λειπε, ωστόσο, το μυαλό του δεν βού­λιαξε στην αρνη­τι­κό­τητα και αφο­σιώ­θηκε στην θεω­ρη­τική φυσική.

Οι γιατροί μετά τη διά­γνωση της ασθέ­νειάς του του έδωσαν μόλις δύο χρόνια ζωής. Η πάθηση, που είχε, σκο­τώ­νει μέσα σε πέντε χρόνια τους πάσχο­ντες.

Το 1985, ο Χόκινγκ προ­σβλή­θηκε από πνευ­μο­νία που απει­λούσε τη ζωή του.

Οταν η σύζυγός του Τζέιν ρωτή­θηκε εάν θα τερ­μά­τιζε τη μηχα­νική υπο­στή­ριξη, εκείνη αρνή­θηκε. Απο­τέ­λε­σμα ήταν μία τρα­χειο­τομή, που θα απαι­τούσε την εικο­σι­τε­τρά­ωρη νοση­λευ­τική φρο­ντίδα, και θα αφαι­ρούσε ότι είχε απο­μεί­νει από την ομιλία του.

Η εθνική υγειο­νο­μική υπη­ρε­σία θα πλήρωνε για οίκο ευγη­ρίας αλλά η Τζέιν ήταν απο­φα­σι­σμένη ότι θα ζούσε στο σπίτι. Το κόστος της φρο­ντί­δας χρη­μα­το­δο­τή­θηκε από ένα αμε­ρι­κα­νικό ίδρυμα.  Νοσο­κό­μες μισθώ­θη­καν για τις τρεις βάρδιες που απαι­τού­νταν για να παρέ­χουν την εικο­σι­τε­τρά­ωρη υπο­στή­ριξη που απαι­τού­νταν. Ενας από εκεί­νους που απα­σχο­λού­νταν ήταν η Ελειν Μέισον, η γυναίκα που επρό­κειτο να γίνει η δεύτερη σύζυγος του Χόκινγκ.

Για πάνω από μισό αιώνα, ο 76χρονος Χόκινγκ ασχο­λή­θηκε με μερικά από τα μεγα­λύ­τερα ερω­τή­ματα γύρω από τη θεω­ρη­τική κοσμο­λο­γία, την κβα­ντική βαρύ­τητα και τις μαύρες τρύπες.

Ειχε βγάλει βιβλία, κάνει δια­λέ­ξεις, λάβει μετάλ­λια και βραβεία. Είχε γίνει πρότυπο για τα άτομα με ειδικές ανάγκες σε όλο τον κόσμο. Η ανα­πη­ρία του, άλλωστε, του είχε δώσει μια νέα αίσθηση σκοπού και επι­θυ­μίας για ζωή.

«Επειδή κάθε μέρα μπορεί να είναι η τελευ­ταία μου, έχω την επι­θυ­μία να αξιο­ποιώ στο έπακρο κάθε λεπτό», είχε δηλώσει σε ντο­κι­μα­ντέρ που έγινε για τη ζωή του.

Ηταν η εξαί­ρεση στον κανόνα

Ο Χόκινγκ απο­τέ­λεσε εξαί­ρεση στον κανόνα σχετικά με την ασθέ­νειά του. Ο Λιο ΜακΚλάσκι, ανα­πλη­ρω­τής καθη­γη­τής νευ­ρο­λο­γίας και ιατρι­κός διευ­θυ­ντής του ALS Center στο Πανε­πι­στή­μιο της Πεν­συλ­βα­νίας, επι­χει­ρώ­ντας να εξη­γή­σει τι συνέβη στην περί­πτωσή του Χόκινγκ, είχε ανα­φέ­ρει στο Scientific American:

«Πρό­κει­ται για μια απί­στευτα μετα­βλητή δια­τα­ραχή από πολλές απόψεις. Κατά μέσο όρο, οι άνθρω­ποι ζουν δύο έως τρία χρόνια μετά τη διά­γνωση. Αλλά αυτό σημαί­νει πως οι μισοί περίπου ζουν περισ­σό­τερο.

Το προσ­δό­κιμο ζωής ενερ­γο­ποιεί δύο πράγ­ματα: οι κινη­τι­κοί νευ­ρώ­νες που δια­τρέ­χουν το διά­φραγμα, δηλαδή οι μύες του σχε­τί­ζο­νται με το ανα­πνευ­στικό. Κοινός τρόπος θανάτου των ασθενών είναι η ανα­πνευ­στική ανε­πάρ­κεια.

Ακόμη ένα είναι η επι­δεί­νωση κατα­πιε­σμέ­νων μυών που μπορεί να οδη­γή­σουν σε υπο­σι­τι­σμού και αφυ­δά­τωση.

Εάν κάποιος ασθενής δεν έχει αυτά τα δύο, μπορεί να ζήσει για μεγάλο διά­στημα, ακόμα και εάν χει­ρο­τε­ρεύ­σει.

Αυτό που συνέβη στον Χόκινγκ είναι απλά εκπλη­κτικό. Αυτός σίγουρα είναι εξαί­ρεση».